Hola sweethearts!

(ik word steeds beter in het mixen van talen)

Zoals beloofd, eerst en vooral een reeks Boliviaanse beestige weetjes:

- ‘Los bichos’ (“beesten”) die eigenlijk chichara heten, maar dat kan bijna geen enkel van de meisjes ons vertellen, zijn grote dikke insecten die in de bomen leven en vreselijk veel lawaai maken op bepaalde momenten. Normaal gezien ’s morgens of ’s avonds. Wanneer je het geknerp (ik weet niet hoe ik het vervelende, constante geluid beter kan omschrijven) hoort, wees dan maar voorbereid op een warme dag. De bichos zouden dat lawaai maken als manier om warmte kwijt te geraken. Iemand anders vertelde aan Daniella dan weer dat zij zoveel lawaai maken tot ze ontploffen. Vreemde theorie, al moet ik zeggen dat ik al gedacht heb dat de beesten hier dood uit de lucht vallen van de warmte, zo vaak als je ze hier ziet op de grond verspreid liggen… De eerste keer toen ik het geluid hoorde (in een ver verleden), dacht ik dat het een autoalarm was. (Ondertussen weet ik wel dat de staat van de auto’s hier in de buurt niet van die aard is dat een alarm nodig of gepast is)

- Er zijn hier massaal veel mieren! Mieren in verschillende formaten: bleke minimieren, mediummieren zoals in België, en vaker iets grotere maximieren die niet appreciëren dat je met sandalen in hun nest staat (mieren bijten gemeen hard, maar zonder sporen na te laten, en de pijn duurt gelukkig ook niet lang, maar dat kan je in België uiteraard ook uittesten). En zelfs megamieren hier en daar. De minimieren zitten werkelijk overal binnen en bewandelen bizarre, schijnbaar vaste routes, vooral in de badkamer richting vuilbak en op mijn koekjes! Beeldt u het gevoel in; helemaal gefrustreerd of over uw toeren of moedeloos, u kan er zich ondertussen allicht wel wat bij voorstellen als u nog steeds trouw mijn verhalen leest, nood aan wat zoetigheid om uzelf weer wat op te peppen (noem het gerust emotioneel eten, als u graag labeltjes plakt), neem de doos met koekjes of zoetigheid dat in een sinterkerstpakket naar u toe gevlogen kwam, maar wat erg lang onderweg bleef, verwater al helemaal, doe die kwaliteitskoekjesdoos van Tupperware open… En stel vast dat uw koekjes en marsepeinpatatjes overdekt zijn met honderden mieren. En dit gebeurt niet éénmaal, maar elke keer opnieuw. Gelooft u mij dat ik het woord “mierezoet” ondertussen wel gesnapt heb? Als ik niet oplet eet ik al evenveel mieren hier als suiker (en wees verzekerd dat dat een meer dan gezonde portie is). Maar er is hoop… Sor Elly wist me te vertellen dat je daarvan beter gaat zingen (al blijft voorlopig elk effect uit).

- Er leven hier zeer grote nachtvlinders: borro borro. Het verhaal dat Daniella daarover wist te vertellen (tja mensen met veel reiservaring die met iedereen vlot babbelen kunnen veel verhalen vertellen ;-) ) zou zijn dat die vlinders op je kop pissen, en dat je daar wormen van krijgt. Verhaal uit één van de buurlanden, waar ik me in het begin natuurlijk helemaal niet door op stang liet jagen, maar tot mijn verbijstering wordt dat verhaal langs alle kanten bevestigt, zij het dan met de nuancering door de iets meer belezen mensen dat dat niet “in de vlucht” gebeurt, maar dat je zo’n beest wel van je lijf moet afhouden. En ze zitten zo graag in mijn kamer… Ik ben al blij geweest met mijn muskietennet!

- Een muurhagedis zou niet op mensen klimmen, maar zag mij dan toch aan voor iets anders, want ineens kroop er één over mijn voet. Die hagedissen zitten hier langs alle kanten, ik heb er zo een paar als huisdier, naast de miljoenen minimieren.

- Kakkerlakken zitten hier ook in grote aantallen. En zij heten: Cucaracha. En ik maar denken dat dat een dans was… Nuja, onlangs gehoord dat het inderdaad ook ene dans is, maar dus eerst en vooral zo’n ander dik zwart insect dat ongevraagd je privacy binnendringt.

In het begin trok ik me van al die beesten niet teveel aan, maar dat begint me meer en meer mijn keel uit te hangen, het mieren en muggenlied van Bart Peeters is hier zeer toepasselijk!

Wist u trouwens al dat het hier in Santa Cruz ook wemelt van de Japanners? De Toyota’s zijn hier alom aanwezig, ook Japanse tele-novela’s zijn erg geliefd. De meisjes hier zijn heel erg into Japanese mannen (mja, als ge Bolivianen gewoon zijt…)

Maar goed, vrijdag was het feest van de Japanse gemeenschap, en Sor Magda had alle vrijwilligers uitgenodigd, wij dus samen met Sor Elly en nieuw gearriveerde Sor Victoria ernaartoe voor het optreden. We waren allemaal in de wolken, wat een heerlijkheid, eens zo helemaal anders dan wat we hier gewoon zijn; alles netjes, zeer gestructureerd, gedisciplineerd… Vooral ook de agressie en strijdlust in de dans en muziek sprak ons erg aan. Het ware een ideale hobby voor tussendoor, met alle agressie die we hier opbouwen op die trommels gaan meppen. Ik kan jullie verzekeren, de energie die ik daar gezien heb, de controle over lichaam en houding is ongeëvenaard bij de native Boliviaan.

Ik kan er eerlijk gezegd niet goed aan uit hoe zo’n hele kolonie (en er is er nog één, niet zo ver buiten Sta Cruz) hier blijft en kan overleven in een land zo tegengesteld aan hun cultuur. Volgens mij kan de cultuurshock niet groter zijn.

En gisteren (of euhm, nee, eigenlijk was ’t al vandaag) het uitgaansmilieu van Santa Cruz onveilig gemaakt, in aangepaste outfit. Met de moordend hoge hakken en het kleedje dat hier helemaal in de mode is (helaas, ik had de camera vast ;-) ) Nuja, alleszins voor míjn voeten moordend, want het is niet moeilijk om meisjes te vinden die me ver overtreffen qua hoogte van de hakken (wat niet wil zeggen dat ze daarom boven mij uit torenen!), maar de mijne blijven toch de mooiste, hehe.

En steeds weer kom ik tot dezelfde conclusie: wat hou ik toch van mijn kleine Folkwereldje!

Ik zal u de 1001 redenen besparen, want straks zegt u misschien nog hetzelfde als Sor Ines: naar het schijnt ben ik te soft. Dat zou de reden zijn dat ik de komende week Genesis mogelijks eigenhandig vermoord als ze die niet uit mijn klas halen (of mij toch maar de bedoelde 7^de klas geven voor de estudios).

Het eerste moment knik ik automatisch en denk ik, ze zal wel gelijk hebben zeker? Er zijn tijden geweest dat dat een aannemelijke hypothese was. En toen dacht ik aan wat ik hier wel en niet doe. En toen dacht ik “is dit weer zo’n bizarre droge grap van haar, waarvan ik het niet doorheb?” Dus ik check toch even, maar ze lijkt het wel te menen. Ik zie 2 opties: ofwel heeft Sor Ines wel zeer bizarre normen, ofwel heeft ze geen flauw idee van wat ik hier doe en op welke manier.

Ik wou jullie een beschrijving van de strijd gisteren geven, maar ik wil jullie niet bang maken voor de dag dat ik terugkom, ’t is immers moeilijk van thuis uit deze dingen in zijn context te plaatsen… Maar wees gerust, zolang jullie me niet boos maken, is er geen reden tot paniek ;-)

Vele lieve groetjes!

Ruth