Dag thuisfront!

Met grote opluchting kan ik melden dat ik weer een Mastercard heb en weer vrolijk centjes kan spenderen. Wat hebben we geleerd? 1) laat nooit je tas los in een volle micro, val liever tegen de andere mensen dan jezelf met beide handen vast te houden. 2) wat je met taxipost in België verstuurd is goedkoper dan met DHL, maar komt in Bolivia evengoed toe met DHL. 3) Alles is relatief, vooral (verzend)tijd.

Verder haal ik opgelucht adem dat carnaval achter de rug is. Geen water meer, geen modder meer, geen inkt meer… U wist natuurlijk al langer dat Bolivianen varkens waren (toch als u deze blog trouw volgt), maar met carnaval schijnt dat nog erger te zijn. Verkleden, daar doen ze niet aan mee, maar waterballonnen gevuld met inkt om te gooien, en auto’s volsmeren met modder des te meer. Sor Lucia nam me deze voormiddag mee het centrum in om bij DHL mijn zending op te halen (aangezien de micro’s al een week in staking zijn en niemand weet wanneer ze weer gaan rijden) en de toestand was nog erger dan anders, alles vol gekladderd met inkt en modder.

Ook hier in huis was het de moeite, poging tot optreden in elkaar te boksen. Georganiseerde Ruth werd er alweer totaal wanhopig van. Ruth wou iets georganiseerd aanpakken, maar legde zich maargewoon neer bij de toestand, Ruth wou choreografische suggesties doen, maar trok zich uiteindelijk terug… Ruth keek toe, en zag dat het fout liep… Maar goed, op de jongste groep na, leek het nog wel ergens op. Dormitorio 17 had geen idee wat ze moesten doen, ik had hen een extra repetitie aangeboden, maar ze wouden niet. (U moet weten dat in Casa Maín de vrijwilligers naar de kinderen luisteren en niet andersom, er zijn nu eenmaal hiërarchieën te respecteren…)

Ik was verantwoordelijk voor een deel van de muziek, maar wist niet welk deel, met een laptop die niet aangesloten was op de versterker. (Ook vragen worden zelden op adequate manier beantwoord, er zou eens iets goed georganiseerd kunnen gebeuren, welke rampen zou dat tot gevolg hebben?)

Als laatste nummer hebben ook de voluntarios nog een staaltje locale Cruceño dans ten beste gegeven. Het zag er al bijna net zo goed geoefend uit als dat van het beste groepje kinderen…

En dat met welgeteld 5 minuten repetitie een kwartiertje voor we “het podium” opgingen.

Zijn we goed of zijn we goed?

Alleen werd onze Rey Carnaval afgekeurd omdat het geen Reina was. Maar hoe konden we iemand anders kiezen? Kevin voelt zich teveel koning te rijk (en is het ook) om een Reina te kiezen…

Ohja, ik vertrek volgende woensdag al op reis, met een enigszins gewijzigd programma om al te grote hoogteverschillen ineens te vermijden en met ietsje meer tijd (al vertrek ik nu al de 13^de uit La Paz, want ze blijven maar vluchten annuleren…

U hoort nog van mij ;-)

Ruth