Wauw...

Ik weet niet hoe ik dit ooit kan beschrijven... Geen woorden, geen foto's kunnen duidelijk maken wat ik gezien heb. Oh jawel, ik heb foto's, en ik kan proberen beschrijven wat ik gezien heb. Maar als ik u vertel over de eindeloze leegte, met niks dan zand en stenen en bergen, bent u waarschijnlijk niet erg onder de indruk. Beeld u in om zo 3 dagen door het eindeloze niks te rijden, soms is dat niks begroeid met steeds dezelfde kleine struik, soms heeft dat niks een egaal bruine kleur, maar soms wel 3 verschillende soorten bruin, en oranje en rood en geel en groen en blauwig en grijzig en alles daartussen. Op één plaats heet het 'woestijn van Dalí' omdat de woestijn met hier en daar verspreid een grote rotsblok doet denken aan één van zijn surrealistische schilderijen, een beetje verder wat andere rotsformaties, waarvan één genaamd 'boom van steen' omdat de rotsen onderaan afsleten, vele jaren (zoniet eeuwen) geleden door de zee die er was, en nu bizarre rotsen achterliet als stille getuigen.

Eem landschap waar je vele uren doorheen kruist, soms urenlang geen grassprietje te zien, maar bergen in 7 kleuren, vergezichten die 'the middle of nowhere' een ander gezicht geven, gedachten die eindeloos ver afdwalen, maar een heel andere inhoud kennen dan het slapeloze nacht-gepìeker of de geniale ideeën in de douche.

Klein, piepklein voelt een mens zich dan... En dan weet ik wel zeker, in geen duizenden jaren kan de mens ooit evenaren wat God, of Pacha Mama, of hoe je het ook wilt noemen, ons voordeed. Een intense vreugde om wat ons zomaar gegeven wordt, en tegelijk een diep verdriet, want zie wat wij ermee doen... Op de rand tussen het kleine stadje Uyuni en deze eindeloze desolaatheit is het 'kerkhof van de treinen', oude treinwrakken van de eerste lading mineraal-treinen, eens wat anders om te zien, een curieuzigheidje en als je dan even omkijkt zie je diezelfde kleine struikjes die schijnbaar goed de droogte verdragen, en in elk van deze struikjes (en dat zijn er bijzonder veel, het landschap is bezaait) hangt minstens 1 plastiek zakje, weggewaaid van waar men het liet vallen, op de dool en vastgeraakt in de struik. En ik geloof niet dat dit in eerste plaats aan de toeristen te danken is, maar daar heb ik me al eerder over beklaagd geloof ik... En denk dan maar aan al de andere, nog veel schadelijk spul we laten 'verdwijnen' op onze planeet. Ik mag er niet aan denken. Dan denk ik dat OnzeLieve Heer zich op tijd en stond eens verstopt diep in die woestijn, tussen de bergen, om een potje te huilen, en eens niet naar de eindeloze egoïstische vragen en gezeur van de mensen te moeten luisteren...Het is maar zo'n idee...

En nu eens diep nadenken wat ik eigenlijk sinds de laatste blog allemaal niet verteld heb... Van Tarija met de groteenge boze hond (reizen is... oog in oog komen te staan met je angsten) ging het richting Potosí, de hoogste stad ter wereldm en ooit ook de rijkste van Latijns Amerika, ondertussen raakt de rijkdom uitgeput. De zilvermijnen zijn zo goed als leeg, met geeft het nog hoogstens 5 jaar, op zijn best, en dan wordt deze stad allicht een spookstad, aangezien dit (op een klein beetje toerisme na) de enige bron van inkomsten is. Een mijnbezoek stond onvermijdelijk op het programma. Ik was niet erg goed voorbereid (reizen is... voor verrassingen komen te staan). Niet gedacht dat het zo'n sportieve prestatie zou worden. Misschien ging u wel eens een speleobox in, of deed u aan muurklimmen? Ik gelukkig wel... Op handen en knieen door het stof, een gang naar beneden waarvan ik hoop dat we niet langs dezelfde weg terug moeten, omdat ik geen idee heb hoe ik dat zou moeten doen, met de hulp van een hangend touw, maar zonder verdere beveiliging, een zo goed als loodrechte wand van een meter of 3, zonder veel steunpunten naar beneden zwoegen. Nog meer hopend dat we niet terug langs daar naar boven moeten... En vervolgens vaststellen dat klimmen steeds makkelijker is dan afdalen, al lijkt dat bij de afdaling totaal anders. Vaststellen dat ik (tegen wil en dank) een (kleine) vrouw ben met niet dezelfde capaciteiten als een grotere, sterkere man, en dankbaar een helpende hand aanvaarden (reizen is... je grenzen leren kennen), opgelucht ademhalen wanneer je weer veilig buiten staat en de frisse lucht in je longen voelt stromen...
Verder in Potosí ook het 'casa de la moneda' bezocht, voor een keer een museum dat wat meer dan een zakdoek groot is en waar je meer dan een half uur binnen bent. (Musea zijn niet de specialiteit van de Bolivianen)

En van daaruit ging het naar Uyuni, met zijn witte, maar nog natte Salar, waar ik goed verbrand ben, zodat mijn gezicht een slangenvel heeft nu, en zijn woestijn en bergen en rotsen en meren in alle mogelijke kleuren en geuren met flamingo's en lama's (die ondanks wat Luc V zegt, zich geen bal aantrekken van mensen die hun liefdesspel staan te aanschouwen) en vicuña's en geysers in de vroege ochtend en hete bad in een warmwaterbronin de zonsopgang...
Nuja, ik zal jullie wel tonen wat mijn kleine, beperkte fototoestel ervan heeft kunnen vastleggen, maar het wauw-gevoel, zullen jullie ongetwijfelt mislopen... Meer dan een flauwe indruk zal het u niet bezorgen, daarvoor moet je het gezien, gevoeld, geroken, geproeft en gehoord hebben.
Tijdens de derde dag was ik het wel zeker: deze trip alleen al, maakt heel de reis met al zijn ongemakken de moeite waard...

Als ik de dag erna, na een nachtelijke, slapeloze treinrit (na op te staan om half 5, nota bene!), ziek en uitgeteld van oververmoeidheid in bed lig, niet in staat om veel van Oruro te zien, durf ik daar dan weer aan te twijfelen, maar probeer me toch vast te houden aan die gedachten van de dag tevoren...

Ook in Oruro stel ik weer vast dat al het mooiste (naar mijn persoonlijke mening) dat hier te zien is, doordringen is van Europese stijl, als het al niet doodgewoon Europees is. Ik denk dat we de invloed van het Europees cultureel erfgoed moeilijk kunnen overschatten... Naar mijn idee heeft geen enkel continent zo'n culurele rijkdom, die bovendien de rest van de wereld beïnvloedde als ons Europa. Na het kasteel in Cochabambavan Simon Patiño, tinbaron en derde rijkste man ter wereld, als ik me niet vergis, ook het huis waar hij het grootste deel van zijn leven doorbracht in Oruro. Perzische tapijten, Frans behang, Spaanse beeldjes, Franse stoelen, (zo van die echte, waar ik in het Oasecentrum wel over vertelde, maar waarvan ik er nooit één gezien had), Duitse lusters (of was het ook frans?) Italiaanse kastjes, Chinese kastjes, Moorse versieringen, Italiaanse plafondschilderingen, Franse pantoffeltjes, Engelse hoeden, Duitse speelgoedjes... en ga zo maar door... Vooral veel Europees. Wat er nog Boliviaans aan is, daar heb ik geen idee van.

En dan kom ik terug aan in Cochabamba, om mijn belachelijk veel bagage op te halen (wees voorbereid, ontvangstcomitee...) en ben ik blij uit te rusten in Café Paris, zo Frans als het maar kan, en ik ben dolgelukkig met een écht Franse quiche en pannenkoek, ik durf te zeggen dat dat het lekkerste is wat ik in 6 maand gegeten heb... En dan weet ik het wel zeker... Dit hier is allemaal wel interessant, en er zijn best wel mooie dingen te zien, leuke stadjes, interessante geschiedenis (zoniet prehistorische dino-voetsporen), kleurige Folklore, maar waar ik thuishoor, da's niet te betwijfelen, Europa! Grappig hoe de appreciatie voor dit land, deze omgeving gelijk groeit met mijn heimwee, om de dingen een beetje in balans te houden, zeg maar.

Maar ik ga jullie laten met deze vele indrukken, ik heb anderhalve week gehad om alles een beetje te verwerken, en jullie krijgen het hier allemaal ineens gepresenteerd... ;-)

Ik mis jullie en kijk héél erg uit naar de eindelijk echte knuffels,
tot die tijd, nog maar eens een virtuele...
Vele lievegroetjes!

Ruth