Dag België!

Nog eventjes... Ik kan het aftellen niet laten. En ondertussen had ik voor vandaag nog een trip gepland naar Tiwanaku, een historisch nalatenschap van de oude Aymaras, een beetje zoals Macchu Pichu van de Inca's was...

Maar de Bolivianen besloten daar anders over, laatste kans om nog echt iets te bezoeken verkeken, want ze gaan blijkbaar weer met zijn allen op de straat zitten, 'bloqueo' heet dat dan. Ik noem het het koppig klein kind uithangen. Ja, eerlijk waar, nu ben ik écht teleurgesteld. Op dit moment kan niet erg veel me nog boeien, ik hou niet erg van de grote stad, La Paz is te groot, en mijn verlangen om terug te keren naar mijn Gent, mijn vrienden is ook te groot... Ik weet het, niet echt een voorbeeld van genieten van het hier en nu, maar ik ben het nu wel echt zeker: de latino-mentaliteit is moeilijk te verenigen met die van mij, en in mijn hart mag ik mss veel zwerversbloed hebben, een eenzame wereldreiziger met de rugzak ben ik niet. Ik hou teveel van mijn Gent, mijn Vlaanderen, mijn Europa...

Vele andere rugzakkers die ik ontmoet kennen het verlangen naar huis niet, zeggen vooral dat ze niet terug naar huis willen, trekken maanden rond. Ik ben verrast hoeveel jonge mensen zoveel tijd kunnen rondreizen zonder geld te verdienen, zonder terug te willen. Al vind ik veel mensen die op verschillende vlakken heel boeiend zijn om mee te spreken, waarmee ik meer op dezelfde golflengte zit dan in mijn gemiddelde klas van vroeger, dat begrijp ik niet helemaal...

Maar mss zijn jullie wel nieuwsgierig hoe mijn verjaardag gelopen is? Ik kan tevreden zijn! Ik ben blij dat ik gekozen heb om naar Titicaca te trekken en niet in de stad te blijven om te vieren. Het was er oerrustig... OK, in Copacabana wel wat 'doorgaand verkeer' van toeristen, maar eenmaal de laatste bussen weg, was het er verrassend stil. Op 8 april dan met de boot naar Isla del Sol, noordkant. De 2 vriendelijke Ieren die de dag voordien naast mij op de bus zaten, waren ook weer present op dezelfde boot. Een eerste contact was al gelegd, aangezien de dag voordien bij de oversteek naar Copacabana mijn paspoort in beslag genomen was. Geen groot drama, maar ik was (alweer) slecht ingelicht. Je gaat geen grens over, dus ik had niet gedacht dat ik mijn papier met mijn 'valores' (stickers die aantonen dat ik mijn boete betaald heb om te lang in't land te blijven) nodig had. Die zaten dus nog veilig weggeborgen in mijn tas in La Paz. Maar wanneer je de engte van Tiquina (het smalste punt van het meer) oversteekt naar Copacabana, word je wel degelijk gecontroleert als was het een grens. Ik had niet de nodige papieren, mijn pas wordt bijgehouden en mag ik in de migratie later terug ophalen bij voorlegging van de nodige papieren en wat administratief gedoe. Ondertussen is ie weer veilig bij mij... Maar goed, de inbeslagname nam iets meer tijd in beslag dan dat de anderen alweer op de bus zaten, (toeristen steken de engte apart over in kleine bootjes dan de bus die op een grote boot komt) dus ik waarschuw één van de mensen die op dezelfde bus zaten dat ik net iets meer tijd nodig heb. Mijn tactiek om contact te leggen is gewoonlijk mijn hulp aanbieden (een foto trekken ofzo...) maar omgekeerd werkt blijkbaar ook perfect ;-)

Op de boot naar Isla del Sol raken we lekker aan de praat (beeld je Ruth in na 3 weken nauwelijks iemand om mee te spreken en die dan mensen tegenkomt waarbij ze zich op haar gemak voelt... Juist ja, een ware spraakwaterval) Ze vinden wat gezelschap van een maffe Belg best aangenaam en ondernemen de tocht van Noord naar Zuid van zo'n 4 uur over het eiland samen. Ruth kletst de oren van Neil zijn kop, over zowat alles wat haar bezig houdt, Peter loopt voorop, het tempo hoog houdend, een beetje bang om de boort terug te missen. En eiland hoeft niet plat te zijn, zeg maar dat ik het gezegd heb! Op een hoogte van zowat 4000m omhoog en omlaag, dat voel je! Maar ik was blij van in de buitenlucht te zijn, nog eens wat te doen, en honderduit te kunnen kletsen. Ik vreesde eventjes dat al mijn getater wat teveel was voor Peter, maar hij stelt me gerust dat hij liever aan de haven nog een uur kletst met mij, maar dat hij bang is de boot te missen. Ongeruste Ruth begrijpt... 't Is niet voor niks dat ik de terugtocht pas de volgende dag onderneem. Zelfkennis... Ik vind deze hele 'alleen aan de andere kant van de wereld'-onderneming stresserend genoeg op zich, besef dat ik zelden echt op mijn gemak ben. Een onverbeterlijk nerveus beestje... Dus een beetje ruimte om niet te stressen over op tijd ergens te geraken op hoogtes die op zich al vermoeiend genoeg zijn, leek me wel op zijn plaats. Met spijt zie ik mijn gezelschap wegvaren. Maar da's alweer een adres bij om later nog eens op bezoek te gaan. En aangezien dat een Iers adres is, vind ik dat al van onschatbare waarde. Ierland staat nog steeds nr 1 op mijn verlanglijstje...

Verder moet het gezegd dat de Boliviaanse zon aan de rand van het water gemeen hard kan branden, zonder dat je het goed en wel in de gaten hebt. Ik hoop dat mijn gezicht een beetje genezen is tegen dat ik in België ben, mijn slangenvel is niet bepaald een toonbeeld van schoonheid.

Maar ondertussen, nog effe aftellen, nog een stempel van Chili halen, de naar het schijnt erg moderne stad Santiago vergelijken met wat ik hier in Bolivia gezien heb... En dan kom ik eraan... Volgende blogbericht verhaalt jullie waarschijnlijk over de cultuurshok eenmaal terug thuis.

Tot heel binnenkort, voor de echte knuffels!

Ruth, die ontzettend uitkijkt naar Belgische bodem onder de voeten.