het leven zoals het is: wiskundeles...
Knettergek en volledig doorgedraaid, dat word ik (voor zover ik het nog niet ben), aan de rand van de waanzin en de wanhoop nabij…
Ik breng verslag van de ochtendles op woensdag; wiskunde. Ik besloot (op basis van een boliviaans handboek wiskunde voor het 2de jaar dat ik hier vond in de nieuw aangevoerde boeken voor de bibliotheek) het over geld te hebben, best een nuttig onderwerp, dacht ik zo. Ik was eerder laat in mijn klas, iemand had de bel vóór 11u al geluid, dus enkele van mijn kinderen waren al in de klas voor mij. Elba had trouwens al die namen op het bord geschreven, omdat die een plus voor punctualiteit verdienden. Ik heb het lumineuze idee om te vragen aan Elba (die zowel een stuk ouder als een stuk groter is dan de rest van mijn 2de klassers) alvast de titel op het bord te schrijven, terwijl ik mijn aanwezigheidslijst invul (plusjes voor wie op tijd komt, minnetjes voor wie zich slecht gedraagt, en ook de punten, alles komt samen in het notaboekje van Tine gekregen…)
“Matematica: la moneda”
Als ik de vraag stel wat voor munten en biljetten er bestaan, kunnen ze daar nog net min of meer (klassikaal) op antwoorden. Maar wacht tot ze dat moeten overschrijven! Meer dan een half uur, voor sommigen. Aracely zit na 2 woorden al in de kast te spelen, Eliana komt na elke 2 woorden haar blad tonen, Inés zit te huilen, om God-weet-welke-reden die ze me niet wil vertellen. Ik teken ondertussen een paar evenwaardigheden op het bord; 1 munt van 20 cts = 2 munten van 10 cts; 1 munt van 50 cts, laat ik door Ruth tekenen, met veel gedenk en hulp komen er dan toch 2 munten van 20 en één van 10 cts op het bord (wist u trouwens dat 20 + 20 = 50?); 1 B = 2x 50 cts; Giovanna slaagt erin 1 B gelijk te stellen met 4x 50 cts, maar nieuwelinge Carla kan maar niet bedenken hoeveel keer 1 B je nodig hebt om 2 Bs te wisselen.
Ondertussen is de helft van de klas nog steeds bezig aan dat eerste lijstje van bestaande munten en biljetten aan’t schrijven. Tafels en stoelen schrapen met veel lawaai over de vloer, want waarom zou je ook stilzitten en je tafel laten staan? De akoestiek in het lokaal is afschuwelijk, ik hoor mezelf nauwelijks denken. Ik heb tegen deze tijd Aracely al een keer of 3 tot de orde geroepen (laat me toegeven dat het een succes is dat ze überhaupt aanwezig is in mijn les!), er zijn er al 2 naar toilet gegaan en al dan niet teruggekeerd, daar kan ik niet eens overzicht over houden. Carmen, die ik al dagenlang niet in mijn les geweest is, komt toevallig ook nog eens binnenwandelen (ik kan niet nalaten me af te vragen hoe lang ze dat gaat volhouden, ik neem zelfs niet de moeite te vragen waar ze zo laat vandaan komt, of te zeggen waar we mee bezig zijn). Giovanna en Elba zijn al lang klaar met overschrijven, vragen of zij aan bord mogen voor een oefening, en weten me ‘by the way’ ook nog te vertellen dat Aracely weer niet op haar stoel zit, dat Inés vervelend doet en dat Honoria nog niet terug is van toilet. Anahir heeft al meer het blad van haar achterbuur aan’t bestuderen geweest dan naar voor gekeken. Ruth heeft trouwens nog geen 5 minuten gezwegen, ondanks mijn herhaalde vraag om stil te zijn en Eliana komt me elke 5 minuten haar blad tonen, ondanks mijn vraag om gewoon op haar stoel te gaan zitten en door te werken. Ruth moet naar het toilet, en ineens Maritza ook, Honoria is spoorloos, Marlene heeft een gom nodig, Anahir dan weer de slijper, Erlinda vraagt of ze dat onder of naast elkaar moet schrijven. Eliana komt opnieuw met haar blad, en vraagt wat ze nu moet doen?
Oh, en zie, daar komt zo’n grote zwarte nachtvlinder (later meer daarover) binnen gefladderd, met totale hysterie als gevolg, iedereen loopt alle kanten op. De enige die onbewogen blijft staan, met donderwolken in de ogen, ben ik. Het beest vind de weg naar buiten en daar waait Sor Lucy dan weer binnen om (opnieuw) te vragen hoe oud iedereen is en in welk schooljaar ze moeten ingeschreven worden (niet vragen wat voor een administratief systeem daarachter zit, gewoon niet vragen!)
Na dik 3 kwartier hebben we natuurlijk nog geen bal gedaan, ik zie van ver dat ze mijn oefeningen niet gaan kunnen oplossen, ha nee, want ik krijg nog niet eens de kans om mijn uitleg (die ze al zouden moeten kennen) fatsoenlijk te geven, elke halve zin die ik uitspreek moet ik weer ophouden om iemand tot de orde te roepen en te helpen met de meest banale dingen. Dus ik zet maar gewoon de oefeningen op het bord, en zie wat ze ervan terecht brengen. Daar gaan we weer; “Ik kan het niet lezen” “ik snap het niet” “ge legt het ni goed uit” “we hebben dat niet gezien” “da’s te moeilijk!” “ik wil da niet doen!” (Bij voorkeur allemaal door elkaar natuurlijk!), juf Ruth kijkt enigszins verbijsterd, maar vooral ten einde raad, achterom, probeert de klas tot bedaren te brengen, geeft alvast wat meer uitleg bij de eerste vraag. En dan word ik weer onderbroken door een Giovanna die vraagt waar de rest van de vragen blijven (ik was ergens begin vraag 4 blijven steken…)
Eenmaal mijn eerste 5 vragen op het bord staan (ik laat de volgende 5 alvast achterwege, wegens tijdsgebrek, en ik weet toch al dat het –voor de verandering- een verloren zaak is), zink ik moedeloos neer op mijn stoel, althans voor 5 seconden. Tot er weer een zwerm van 5 kinderen rond mijn bureau staan met de gekste vragen eerst, of zonder vragen, gewoon, omdat ze daar willen komen staan, ofzo. Ik probeer het al lang niet meer te snappen…
Om een idee te geven wat voor vragen er op het bord stonden: “1) Ik heb 2 muntstukken van
1 B, voor welk groter muntstuk kan ik die wisselen?” (Het antwoord stond trouwens nog op het bord getekend aan de andere kant)
Mijn 2 slimste en snelste leerlingen, Elba en Giovanna komen hun antwoorden tonen. Ondertussen zie ik dat Honoria nog steeds niet terug is, en dus definitief gevlucht is uit de les, ook Carmen moet zeer snel weer buiten gewandeld zijn, zonder dat ik er oog voor had, en Rosaura van ’t zelfde. Mijn eerste verbeteringen (en de rest is zeker niet beter) bevestigt wat ik al vreesde: 1/5 en 0/5, AAAARGH! Alleen die eerste vraag kan door 2 kinderen opgelost worden, al de rest hopeloos fout.
Totale wanhoop… Ik had het moeten weten; vragen in de vorm van een vraagstuk, wiskunde oefeningen die neerkomen op delen en vermenigvuldigen, soms veranderen van eenheid, … Eindeloos moeilijk dus!
Vanmiddag als ik weer een beetje op mijn effen gekomen was, zie ik het schoolboek “el Pauro” van het 1ste jaar waarin Daniella inspiratie opdoet voor haar kinder en 1ste klassers. Ook daar staat deze theorie al in, dat wat ik op het bord gezet heb, dus ze moeten het al 2 jaar kennen, maar toch blijkt de opgave onmogelijk op te lossen voor mijn bende ongeregeld. Hier kan ik nog wel een paar uur aan spenderen, voor daar iets van doordringt en we eenvoudige oefeningen opgelost krijgen! Volgende keer dat ik dit thema weer aandurf: geld tellen, gewoon optellen wat ik op bord teken…
Morgen probeer ik nog eens taal: 1) woorden vormen van 4 letters: 2 verschillende woorden van dezelfde 4 letters; 2) aan elkaar geschreven zinnen overschrijven, maar mét spaties tussen de woorden; 3) zinnen maken met opgegeven woorden; 4) splitsen in lettergrepen en 5) uit groepjes van 3 woorden het niet-synoniem schrappen. Ik ben benieuwd, de woorden scheiden door spaties heb ik vorige week ook gedaan, en was problematisch, woorden vormen uit een chaos aan letters idem dito, maar wie weet gaat het beter aangezien de vraagstelling dezelfde is als wat ze eerder gezien hebben. (Ik durf hopen dat dat de tijd die ze nodig hebben om de vraag te begrijpen aanzienlijk verkort… Al is de kans reëel dat het ijdele hoop is)
Maar we gaan door, soms met de moed der wanhoop, die ik geregeld opnieuw moet bijeen rapen.
Waanzinnige groetjes van juf Ruth, met de stem die behoorlijk afziet.
toekomstplannen en meer
Dag lieve België!
’t Lijkt me dat Bolivianen goed zijn in het leven van een ander plannen. Op dit moment bestaan er 2 conflicterende toekomstplannen, speciaal voor mij uitgestippeld. Eens zien wie het hardste zal vechten en mijn leven in handen krijgt! ;-)
Enerzijds zijn er de nonnen, Sor Ines ziet in mij een geschikte aspirante en wil me hier houden in de gemeenschap. Anderzijds is er de zwembadfamilie die al voltallig wist dat ik met Genaru (ofzo) ga trouwen, nog voor ik ervan op de hoogte was. Met dank aan broer Lucho die Daniella ingelicht heeft, zodat ik het nu ook weet. Geen slechte partij hoor, mensen met een zwembad, die vanuit de Yunga komen, en daar hun eigendom zelfs niet verkocht hebben en ze genieten wel een betere opleiding. Bovendien zijn dat mensen zonder “loeten” die zo eigen aan Bolivianen schijnen te zijn. (Vergeef me als ik een nieuw Antwerps dialect begin over te nemen, maar mijn enige waardige gesprekspartner is van de kanten van’t Stad… Ik wil dus zeggen zonder wispelturige streken, de ene keer sympathiek, de andere keer zien ze je niet staan op zijn Boliviaans) Ik vond met Kerst al dat het precies wel een vaart ging, we bleken ineens temidden van een familiefeest in’t zwembad te zitten, maar dat vonden ze niet erg, integendeel, want we waren toch deel van de familie? Nuja… Hartelijk zijn ze zeker en ze zien ons graag komen! Met Nieuwjaar zei Genaru dat we wat vaker moesten komen. Ik was verrast en dacht “wat krijgen we nu?” Nu komt het uit natuurlijk. Het enige wat nog ontbreekt is de eerste stap in de goeie richting :-p Mij aanspreken en es een babbeltje slaan zou een goeie eerste stap zijn. Nuja, er zijn ook wel een paar contra’s: het klimaat en het vuil; ik zou hier niet willen blijven wonen! En zijn leeftijd, hij valt buiten mijn vooropgestelde grenzen (hij is er 38, niet gepast voor iemand die zich liever meisje dan vrouw noemt :-p). Er mist trouwens ook iets, noem het aantrekking of vonk of wat dan ook. Ik val nog steeds niet voor Latino’s, ook niet als’t afro-Bolivianen zijn. (Nuja, Martin, uit de jongere zwembadfamiliegeneratie zou er nog door kunnen, maar die valt dan weer langs de verkeerde kant buiten leeftijdscategorie)
Maar goed, ik hou jullie op de hoogte wie het hardste voor mij vecht. Verder kan ik jullie melden dat teveel spaghetti in dit klimaat op de maag blijft liggen en niet erg goed verteerd. Maak dan al eens zelf eten klaar… Vorige vrijdag avond dus best ziek geweest.
En maandag was het de beurt aan mijn keel. Ik voelde het zondagavond al, dat mijn stem aan’t verdwijnen was en dat mijn keel wat dik stond. Maandag was het duidelijk hoorbaar, ik heb mezelf zoveel mogelijk proberen sparen door niet te roepen, maar ’t is onmogelijk. Kinderen van ver roepen, roepen om ongehoorzame kinderen tot de orde te roepen, of om mijn frustratie te luchten, mijn stem verheffen om boven allerlei lawaai uit te komen… (stilte is hier een bijzonder schaars goed, je hebt kinderen, honden, kippen, beesten die knerpen als’t warm is (altijd dus), slechte akoestiek, tafels en stoelen die schrapen over de grond, muziek van de buren die te luid staat…). Mijn hese, krakende stem heeft nog net het einde van mijn (alweer rampzalige) ochtendles gehaald, om het dan volledig op te geven. Het moment dat je een beetje vlot begint te worden en stilaan kan beginnen zeggen of roepen wat je ongeveer denkt, kan je in geen enkele taal meer iets zeggen! Nog meer frustratie. De namiddagdans voor de kleinsten leek me onmogelijk te geven (zeker als ik bedenk hoe ik vorige keer moest schreeuwen om niks te bereiken, dat was één groot gevecht ipv dans met die bengels…). Geopteerd om mijn groep samen te smijten met die van Daniella in de bibliotheek, en dat trouwens voor de rest van de week. Goddank zijn we dinsdag naar de rivier geweest, dus geen les en geen dans. Kon ik rustig een klein beetje fluisteren, wat pootjebaden in vies vuil water, wat lezen en me in mijn handdoek met een boek verstoppen tegen de zon. In België krijg je begrip of medelijden als je niet kan spreken, hier geloven ze het zelfs niet. “Ruth, habla me, porque no hablas? Habla normal! Grita una vez?” Grr, pestkinderen! Een hoop die het niet snappen en voortdurend uitleg vragen, wat zonder stem vrij lastig is, een paar die denken dat ik niet WIL spreken, een paar die het gewoon lollig vinden en me ronduit aan’t pesten zijn. Goddank meer begrip van de dokter, die onmiddellijk in de gaten had dat er echt een probleem was. Met haar grote zaklamp kijkt ze een ogenblik in mijn keel, en ziet van ver dat het niet zo best gesteld is daar. Stembanden helemaal ontstoken. Met de medicijnen gaat het woensdag iets beter en donderdag kan ik weer spreken, zij het dat ik tot op vandaag nog steeds een hese klank heb. Vrijdag terug voor nog een hoestsiroop die maakt dat ik dan ’s nachts toch wat meer kan doorslapen. Na een vreselijke nacht met veel hoesten en 2 domme nachtvlinders die niet snappen dat je via een venster niet naar buiten kan (niemand moet me ooit nog vertellen dat vlinders geen lawaai maken!), is ene nacht wat meer doorslapen wel welkom.
De omstandigheden zijn de voorbije week niet ideaal geweest, veel werk, een hoop kinderen die terug van vakantie binnenkomen, een massa nieuwe kinderen ineens, maar wel nog op vakantiebemanning draaien. En dat terwijl ik niet 100% ben en mijn frustratie niet via verbale weg kan uiten. ’t Is best zwaar geweest, maar het goede nieuws is dat er een nieuwe zuster is aangekomen, die zo te zien haar autoriteit meer in de strijd werpt. (Zonder daarom de warmte uit het oog te verliezen.) Ze roept vele vertrouwen op bij mij, en geeft me wat hernieuwde moed in mijn strijd om wat discipline, want vaak lijkt het vechten tegen de bierkaai. Maar nu dus toch wat meer steun van bovenaf, goddank! (Nee, ik heb geen nieuw stopwoordje, ik méén wat ik zeg…)
Over de uitdagingen van voor een klas te staan ga ik nu niet uitgebreid uitweiden, misschien doe ik dat een volgende gelegenheid wel, maar ik kan jullie verzekeren dat het een mens grijs haar oplevert. Ik mag dan psycholoog zijn van opleiding, tegen dat ik terug in België ben, ban ik klaar voor het buitengewoon onderwijs. Met vallen en opstaan, met schreeuwen en zuchten zal ik de geheimen van het lesgeven aan een bende ongeregeld met ongekende beperkingen in een vreemde taal stilaan wel onder de knie krijgen. God weet dat als je iets hier uitgelegd krijgt, je weet hoe je iets zo eenvoudig mogelijk uitlegt. Wist je trouwens dat een kopiemachine een grote luxe is? Lieve leerkrachten uit België, als jullie nog eens zuchten op jullie lesvoorbereidingen, denk dan maar eens aan vrijwilligers die het moeten doen zonder opleiding, quasi zonder basismateriaal, alles gewoon uitvinden, zonder kopiemachine, zonder moderne middelen, zonder enige discipline van de kinderen.
Laatste nieuwspuntje: mijn haar is weer een hoop centimeters korter (ik had gezegd 5, maar volgens Daniella zijn het er 15 geworden), kwestie van de strijd tegen de luizen in mijn voordeel te houden. Ik ben er niet zo gek op, het eerste moment leek het meer op coupe ontploft dan wat anders, maar nu begint het zich een beetje naar zijn nieuwe model te schikken. Ik troost mezelf met de gedachte dat tegen ik terug ben, een aantal centimeters alweer gecompenseerd zullen zijn, en het weer wat tembaarder is tegen die tijd.
Maar ik laat jullie, want straks jacht op eten in de grote stad ;-)
Vele veel te warme groetjes!
Ruth
kerstperiode
Hallo België!
Vandaag is zowaar een mirakel gebeurd… Ik weet niet hoe het mogelijk is, want ik was er niet bij, maar de volledige aanwezige primera etapa had haar was al gedaan voor het ontbijt!
Enfin, laat mij misschien beginnen waar ik vorige keer geëindigd was, om de dingen een beetje begrijpelijk te houden… Terugkeren van Cusco was niet zo evident, ik moest weer helemaal opnieuw aan de verlammende hitte wennen, de chaos hier in huis was groter dan ooit tevoren, ik had geen idee waar ik het meest nodig was, wat er van mij verwacht werd, wat ik moest/kon doen en op welke manier, er was geen programma, de voormiddag leek gevuld met eindeloze werkjes. Ik heb de bibliotheek volledig afgewerkt, en dan bijgesprongen in de primera etapa, waar het er gewoonlijk als volgt aan toe ging: een aantal kindjes doet iets zoals verwacht wordt van hen (wassen en/of poetsen), de rest probeert er zich zoveel mogelijk vanaf te maken, door zich te verstoppen of het maar half te doen, en Sor Magdalena die voorlopig in de primera staat en de vrijwilligers lopen als een gek achter de kinderen om te zorgen dat alles toch min of meer gedaan wordt. “Van wie zijn die kleren?” “Ik weet het niet” “Wie moet de patio poetsen?” “die en die” “waar zijn die?” “ik weet het niet” en ga zo maar door. In het begin dacht ik, ik snap het systeem niet, hoe moet ik nu weten wie wat wel of niet gedaan heeft? Te veel gedacht van mij… Er is geen fatsoenlijk systeem, er is maar 1 oplossing: vragen, en blijven vragen en de benen vanonder je lijf lopen. En kinderen die klaar waren, die hingen rond, of gingen extra werkjes vragen om iets zinnigs te doen, en op een goed blaadje te komen. Meer was er niet op zo’n dagen.
En die dagen werden dan afgewisseld met “encuentros.” Laat mij een encuentro omschrijven als de perfecte manier voor de rijke klasse om hun ziel nog gauw vrij te kopen voor het eind van het jaar. Het concept: nodig enkele hogars uit de buurt uit, organiseer iets en zorg vooral dat er veel cadeautjes en eten is. Laat bij voorkeur een TV-ploeg komen om het nadien, of beter nog live, uit te zenden. Uw plaats in de hemel is weer gereserveerd, uw goede naam is alweer gevestigd en u hebt er een hoop sluikreclame mee geproduceerd. Wat wil een bedrijf meer?
Toegegeven, ik was anders waarschijnlijk nooit in mijn vuile kleren een casino binnen geweest, en ’t was wel goed georganiseerd, die voormiddag in het casino.
En toen kwam Kerstmis; naar de mis om 21u. De kleintjes hadden moeten slapen ’s middags, maar ’t zijn maar wij, de vrijwilligers, die dat ook echt gedaan hebben. Gelukkig, 3 kleintjes, 3 voluntarias met beschikbare schoot om op te slapen. Ik had Alejandra op schoot, één van de nieuwe kindjes, een geweldig innemend kleintje, vol deugnieterij. Maar ik moet bekennen dat ze mijn hart gestolen heeft, ik zou ze zo meenemen naar België! Ik had een uur de kans om de luis in zijn natuurlijke biotoop te bestuderen en was verrast door de snelheid waarmee zo’n klein beest loopt. (Ja, ik geef toe, ik heb het min of meer opgegeven om veel te begrijpen van wat de priester te vertellen heeft, al die voorgelezen teksten met moeilijke woorden zijn veel te moeilijk te volgen in’t Spaans.) Na de mis een paar optredens van meisjes die zongen, een toneeltje speelden en muziek speelden. Tijdens het oefenen van de Spaanse “stille nacht” was ik het al grondig beu gehoord. Eén dag was ik verrast dat ze zo vroeg al aan’t oefenen waren… Bleek dat het het gepiep van de wip was! Ik vermoed dat dit iets zegt over de muzikaliteit van onze wip ofzo… ;-)
Uiteindelijk, om half 12 mochten we in de eetzaal om panetone (een soort cake, die meer weg heeft van brood met gedroogd fruit) te eten en chocomelk te drinken (en wij met de zusters naar de comunidad voor cider). Ook met Kerstmis hoort hier vuurwerk bij om middernacht, nuja, en nog veel later, volgens mij is het vuurwerk de hele nacht doorgegaan!
En toen kwam het eerste mirakel… Er was plots een programma! Een uurrooster, ingedeelde groepen, een plan: in de voormiddag een uur “concurso cultural”, wedstrijdjes over onderwerpen van op school, met elke verantwoordelijke een vaste klas (ik heb het 2de leerjaar gekozen) en in de namiddag een doorschuifsysteem, elke groep heeft elke dag van de week iets anders; dans, bibliotheek, educatieve TV, computerklas en gezelschapsspelletjes. Het zag er zeer goed uit, alleen… er was weer met niemand overlegd! Gevolg; al de eerste dag liep het fout, want Hugo wist van niets en was er niet, en Maribel begint pas met werken om 17u, en kan dus geen dans geven om 16u… Het beste aan het programma was wel dat er in de namiddag iemand ‘coördinator’ mocht zijn, Daniella, maar hierbij viel dat dus in’t water. Ik heb de dans overgenomen, en Daniella mijn bibliotheek. En de groep van Hugo loopt de helft van de keren toch weer rond te dwalen wegens andere bezigheden van Hugo.
Maar goed, ’t is op zijn minst een plan. Daniella en ik stonden het vol bewondering te bekijken, en wisten ook wel zonder dat iemand het zei, dat dit van de Boliviaanse vrijwilligers kwam, en niet van de zusters… Ze zijn hier op dit moment met 2 en wij hebben niet erg veel contact met hen, want zij eten altijd bij de zusters, wij gewoonlijk niet en zij staan in segunda etapa, en ik voorlopig met Daniella in primera.
We verwachten binnenkort trouwens een Canadees (jaja, een zeldzame man in huis!) en meer naar het einde van de maand nog 2 Amerikaanse meisjes. Die 3 blijven ook voor langere tijd, de Boliviaanse meisjes zijn studenten die tijdens de vakantie een tijdje komen.
De ochtenduurtjes worden nu een waar schools geploeter, waarbij ik enige discipline eis van mijn meisjes, blijkt dat ze duidelijk niet vertrouwd zijn met mijn creatieve, gevarieerde manier van vraagstellen (daar ging mijn urenlange voorbereiding waar ik heel wat vrije weekenduurtjes in geïnvesteerd had) en ik als vreemde hun taal misschien niet zo vlot spreek en met accent, maar op papier duidelijk veel sterker sta. Ze schrijven wat ze horen, en in’t Spaans werkt dat ook wel vrij goed, maar aangezien ze geen ‘s’ uitspreken (zelfs als ik dat tijdens het dictee expliciet wel doe), schrijven ze die meestel ook niet, het verschil tussen ‘b’ en ‘v’ kennen ze niet, en als je het verschil tussen ‘c’ en ‘s’ niet hoort, dan zie je het ook niet in hun tekst… Volgende keer vraagt juf Ruth geen ganse tekst meer, maar gaat ze zorgvuldig woordjes selecteren, want de te verbeteren teksten liggen hier nog, wegens wanhoop eraan te beginnen. Elke les opnieuw stel ik vast dat mijn verwachtingen veel te Europees zijn. Maar ik zou nog niet eens een slechte juf zijn in België! (Maar als ik ooit in het onderwijs stap, zal’t toch als zorgjuf zijn, en niet voor een volledige klas)
Ergens tussendoor passeert ook de overgang tussen eind en nieuw, onze namiddag-workshop wordt afgelast en vervangen door “vrij.” Enigszins uitgeput overleggen Daniella en ik nogal futloos over wat we die avond gaan doen, om 19u is het nog steeds geen uitgemaakte zaak (ik heb in mijn leven nog nooit zo een ongeplande oudejaar gehad volgens mij!) We hadden eerder in de week het plan om uit te gaan al afgelast, na een drukke werkdag het centrum in, waar het naar goeie bronnen stampvol zal zijn, alles gereserveerd met een massa mensen, dat zou misschien wat van het goede teveel zijn. Al hebben we er toch nog over getwijfeld, maar de chaos omwille van de gestegen (ahum, zowaar bijna verdubbelde) brandstofprijzen heeft ons toch maar doen besluiten om hier te blijven. In tercera was niks te beleven, Maribel en Erika waren met familie, en Reny had veel gewerkt, en op Nieuwjaar weer, dus die wou vooral slapen. Dan toch maar weer mee naar de mis met de meisjes, in onze zondagse kleren (kan ik mijn nieuw kleedje toch eens aandoen, want in Cusco was’t daar veel te koud voor!), het luizenrisico weer trotseren met slapende Alejandra tegen mijn schouder. Na de mis gaan we dansen. ’t Is niet mijn stijl (toch nog geen echte Latina), die van Daniella des te meer (helemaal ingeburgerd!). Daniella gaat (net niet helemaal) voluit met de oudere meisjes, ik kies voor de kleintjes die evenmin weten hoe het gaat en ga de creatieve toer op. Dat het in de verste verte niet bij de muziek past zal ons een worst wezen! Wij hebben ook vrolijk rondgehuppeld, tot na een uur mijn fantasie me een beetje in de steek liet, en zowel mijn energie als die van mijn kleine danseresjes drastisch begon te dalen, dan kiezen we toch maar liever voor de toeschouwersplaatsjes en wordt mijn schoot alweer ingepalmd door slapende kinderhoofdjes. En dan is het tijd voor cena (avondeten). Blijkbaar is het hier de gewoonte om met Nieuwjaar om middernacht varken met rijst, yuca en maïs te eten. Tussendoor gauw terug naar buiten voor vuurwerk en wensen. Ik proef van alles een beetje, vooral van de lekkere cider ;-) en kies dan gauw voor mijn bed, nog voor de meisjes allemaal gaan slapen. (Wij willen immers Nieuwjaar, net zoals Kerstdag in’t zwembad doorbrengen, om verkoeling te zoeken en verder bruin te bakken.)
En ondertussen zijn we weer in ons (min of meer) vast programma, voorlopig… Ik doe het ontbijt om 8.30u, en maak van de gelegenheid gebruik om wat discipline te proberen bijbrengen. Dat wil zeggen dat ik veel moet wachten, maar ’t is niet mijn speeltijd die passeert… Ik wacht tot iedereen reageert op de bel en in de rij staat (10 minuten), ik wacht tot iedereen stil is (5 minuten), ik geef een opmerking omdat ze er zo lang over doen, ik laat de meisjes bidden, ik laat ze binnen gaan, en dan blijken er nog altijd achter te zijn, jammer, maar dat zijn dan mijn chinese vrijwilligers om te vegen nadien. Ook om af te sluiten wacht ik op totale stilte (alweer minstens 5 minuten). Sommigen worden er knettergek van, want ik kan lang wachten, en dat zijn nu eens momenten dat ik mijn stem niet ga forceren. Laat ze maar eens op elkaar brullen als ze’t wachten beu zijn. Eigenlijk vind ik dat dan wel best amusant. Streng? Zeker weten! Iemand moet het af en toe eens zijn… En toch kan ik de meisjes met momenten gewoon niet van mijn lijf slaan (ik moet me letterlijk met geweld losrukken!), dus ’t zal wel niet zo erg zijn, met de nodige rechtvaardigheid en warmte, hoop ik.
Na het ontbijt wassen (wie dat nog niet gedaan heeft) en poetsen, om 11u klas, om half 1 eten, en dan heb ik tijd voor mijn teergeliefde siësta, en evt nog wat verbeteren of voorbereiding voor de volgende dag, mijn eigen kamer op orde houden, effe vrije tijd… rond half 4 ben ik weer bij de meisjes, om rond 16u Vlaamse Folkdans te proberen geven (wat geen groot succes is, meestal veel chaos, als ik het al niet opgeef), en tegen dan is mijn energie echt op… (Ik had gezegd dat ik zou zien of ik nog kon helpen bij de primera in bed steken, maar daar heb ik de laatste dagen echt geen fut meer voor gehad. Zo zien mijn dagen er op dit moment ongeveer uit!
Rest me verder alleen nog iedereen het allerbeste te wensen voor 2011 voor zover ik dat nog niet gedaan heb; een goede gezondheid, deugddoende momenten met vrienden en familie, verrijkende en voldoening gevende activiteiten, en nog zoveel meer!
Vele groetjes,
Ruth die zo van goed georganiseerde plannen houdt… (maar ook van jullie, hoor! ;-) )
Tocht naar Machu Picchu
Dag lieve, verre vrienden!
Jullie hebben nog een stukje reisverslag tegoed… Ik kan dat maar beter gauw schrijven, voor de herinnering alweer bedolven geraakt onder het Boliviaanse stof!
De donderdag ben ik nog gaan wandelen met de paarden, wetende dat ik daar waarschijnlijk stijf van zou zijn, maar wat doet het ertoe? ’t Was een leuke uitstap, eens weg van de toeristen, de “mystieke route.” De tempel van de maan was alleszins van heel ander kaliber (veel vrouwelijker, rustiger, meer 1 met de natuur, ik dacht eerst dat er niks meer van overbleef) dan wat ik tot dan toe gezien had. Er was nog iets over van de oorspronkelijke energie, in tegenstelling tot die andere, overdreven toeristische plekjes, waar alleen nog de commerciële geest rondwaart. Onze kleine ervaren paardengids bleek welgeteld 1 maand rijervaring te hebben, en ondanks dat mijn begeleider van de hostal zei dat hij thuis een paard heeft, was duidelijk dat hij daar toch nog niet veel opgezeten kan hebben. Niet dat het allemaal veel uitmaakt, de paarden waren niet zo netjes opgevoed en bereden zoals ik thuis gewoon ben. Nadat ik sneller op en af mijn paard(je) stap dan zij me kunnen helpen, hebben ze door dat ik inderdaad toch iets van ervaring heb, waar ik met die paarden helaas weinig mee kan aanvangen, meer dan wat stampen en trekken aan de teugels kennen ze duidelijk niet. Helaas begint het al gauw te regenen en mijn begeleider keert alleen terug, want local als hij is, had hij alleen zijn T-shirt. Deze toerist was iets beter voorzien en te koppig om de rit te laten beëindigen door de regen en gaat verder met de kleine gids (ik schat een jaar of 11) de met plezier zijn kennis over de traagste beesten en andere beestige weetjes laat horen.
’s Avonds koken met Ayesa (het moet meer dan 2 maanden geleden zijn dat ik nog zelf iets gemaakt hebt meer dan havermoutpap!). Bij de telling achteraf komen we tot de conclusie dat we voor 2 soles (delen door 3,5 voor €) per persoon gekookt hebben. Een ernstige besparing tov op restaurant!
Het wordt algauw veel later dan gedacht, en eigenlijk voelt het al als het einde van mijn reis. Ik begin aan het laatste deel van de reis en Patrick, Katy en Emily vertrekken die avond. Ik zie hen mogelijks nooit meer terug, maar wie weet… Contactgegevens worden uitgewisseld, foto’s gemaakt en we wuiven hen voor de laatste keer uit. Tegen dat mijn rugzak voor de volgende dag gemaakt is en alle bemoedigende woorden uitgewisseld waren met Ayesa ook, is het al rond middernacht.
De volgende ochtend gaat er helemaal Latino aan toe, tijdsbewust als ik ben, ben ik iets na half 7 klaar, nog net uitchecken, maar zoals gedacht is daar alle tijd voor. Ze zouden me komen oppikken om half 7 à 7u, misschien iets later. Ik zie een nieuwe Belg toekomen, met wie ik noodgedwongen in het Spaans spreek, aangezien mijn Frans zwaar gedomineerd wordt door Spaans op het moment, en hij heeft een schooljaar in Argentinië gezeten, dus da’s voor beiden het simpelste. Het wordt half 8, ik ga toch maar op zoek naar het nummer van het agentschap, want vertrouw het al niet helemaal… Tegen dat we eindelijk iemand aan de lijn krijgen is het al 8u geloof ik, ze zouden informeren en terugbellen, we wachten tevergeefs, bellen nogmaals… Het loopt tegen half 9 als uiteindelijk mijn gids me komt ophalen, heel verbaast dat ik al van half 7 zit te wachten. Blijkbaar klopte het uur dat ze me in het agentschap gezegd hadden niet… We gaan met de taxi naar de bus waar een deel van de mensen al zit te wachten. Het ziet er een vrij jonge ploeg uit, nog eventjes wachten tot de laatsten opgehaald worden en we vertrekken per bus naar het hoogste punt van onze reis, Abra Malaga. We zien het steeds grijzer worden en tegen dat we boven zijn, regent het pijpenstelen. Ondanks dat is het uitzicht nu al adembenemend. We krijgen de keuze of we wel willen fietsen, 1 jongen die toch plots last kreeg van hoogteziekte besloot in de bus te blijven, maar de rest kiest allemaal voor een natte fietstocht. Zoals ze beloofd hadden, was het zuiver afdaling, gelukkig maar, want de versnellingen van de fietsen lieten niet toe om kracht te zetten op de pedalen… Na 40 minuten zijn we doorweekt tot op ons ondergoed (ondanks de regenponcho’s) en stappen we terug in de bus. Ik was teleurgesteld (ondanks de kou en nattigheid), want had gedacht dat we veel meer zouden fietsen, maar ze waren aan de weg aan’t werken, en ’t was te gevaarlijk om verder te gaan. Daarom waren we al om 15u in Sta Maria, een boerengat waar echt niks te beleven viel, daar leven ze van de overnachtingen en maaltijden van de toeristen op weg naar Machu Picchu, daar ben ik vrij zeker van. Dus met het grootste deel van de groep dan maar een paar uur op café, en elkaar beter leren kennen bij een pint (of een ijsje voor de niet-drinkers, want iets anders stond niet koud…) Een cafégesprek in’t Engels met allerlei verschillende accenten (Brits, Iers, Amerikaans, Australisch) volgen blijkt toch een moeilijke opdracht, zeker als je moe bent… (Busritten zijn zóó vermoeiend!) De vraag wiens Engels voor mij nu eigenlijk het moeilijkste was, blijft een onbeantwoorde vraag. Op zich verstond ik iedereen vrij goed, maar in zo’n cafégesprek verlies ik heel gemakkelijk de aandacht (zelfs in het Nederlands…). Maar goed, het leek best een toffe jonge bende. En ik hield het Iers-Britse koppel in de gaten, goeie contacten om op vakantie te gaan, zijn altijd mooi meegenomen, en Ierland blijft nog steeds mijn nr 1 op het lijstje.
Die avond briefing voor de volgende dagen, de volgende dag wordt zwaar, met veel klimmen en dalen en een lange dag. Vincent (de gids) vermeld dat diegene met een grote rugzak, de mogelijkheid bestaat om de rugzak per taxi voor 5 soles te laten brengen, en kijkt daarbij expliciet naar mij. Toegegeven, mijn rugzak was in verhouding tot mijn eigen gewicht en lengte veruit de grootste, maar ik heb pas een spiksplinternieuwe goeie trekrugzak gekocht die alle handigheidjes heeft en perfect aangepast is, en vol zat die allesbehalve, hij ZAG er vooral zwaar uit. U dacht toch niet dat ik op zo’n oneerbaar voorstel zou ingaan? Ik heb nog nooit eerder met een echte rugzak op tocht geweest, ik moest en zou weten of ik het kon (natuurlijk kan ik dat, maar ik moest het nog bewijzen…) De volgende morgen, met frisse moed, onverwoestbare wandelschoenen die stilaan de tekenen des tijds beginnen te tonen en mijn grote rugzak ben ik ongeduldig om te vertrekken. And off we go… Al gauw heb ik spijt dat ik deze tocht niet met mensen van thuis zal kunnen delen, hoe kan ik ooit beschrijven wat ik zag, hoe kunnen foto’s zeggen wat ik gevoeld heb, daar in de bergen? ’t Is een onbeschrijfelijke ervaring die ik slechts deel met mensen die ik vermoedelijk nooit meer zie, een vreemd gevoel… Het kleine meisje met de grote rugzak wandelt, geschilderd als een Inka-krijger, langs smalle richels, rechts gaat de berg bijna verticaal omhoog, links bijna vertikaal naar beneden, met ergens ver weg een wild stromende rivier. Niet naar beneden kijken, alleen ogen op het pad houden… Desondanks duizelt het me een beetje! Dan begint het zware stuk, omhoog, omhoog en nog meer omhoog. Vanaf het begin vond ik dat het tempo behoorlijk hoog lag, maar zoals ik sommigen bergop zie gaan, ik kan mijn ogen amper geloven. Ik doe wat ik kan om die mannen voor mij bij te blijven, mijn hart barst bijna uit mijn borstkas van de inspanning en ben blij als ze 5 minuten pauze nemen om op de rest te wachten. Blijkt dat ik toch niet slecht bezig was… er zijn er nog wel een aantal een eindje achter.
Tijdens één van onze stops zeg ik dat ik dood ben, zo voelde het toch min of meer. Als Vincent zegt dat we ongeveer halfweg van de top van de dag zitten…Ik besluit dat maar dat ik toch nog maar halfdood ben, en ga dapper verder, waar mogelijk neem ik af en toe de kop (op smalle paadjes is dat iets makkelijker omdat de snelle Amerikanen dan niet kunnen passeren), geeft me een beter gevoel dan te zien dat de ruimte tussen mij en de vorige steeds groter wordt. Iets voor de middag bereiken we dan toch eindelijk het hoogste punt. De triomf is groot! De foto liegt er niet om, ik ben trots op wat ik tot dan gepresteerd heb, vele hoogtemeters geklommen (ik wandelde nooit eerder in de bergen), met een grote rugzak (ook nieuw) met mensen die meer getraind zijn als mij (ik was de laatste jaren steeds begeleiding van jongeren…) Maar de dag is nog lang niet om, het gaat nog stevig terug omlaag, en zelfs daarna nog wat op en af… De middagstop is een welkome onderbreking voor hongerige magen, pijnlijke kuiten en knieën. Ik doe een korte siesta in een hangmat onder de mango’s advocado’s, koffiebonen en andere, exotische, nog onbekende vruchten met namen die alleen in Quechua bestaan… (en die ik onmogelijk kan onthouden) Na de middag lopen we nog een behoorlijk eind, vooral langs de Urubamba, een rivier waarvan de Radja River in Walibi nog wat kan leren. Ik sta verbaasd van de kracht waarmee die rivier tekeer gaat. En dan, wanneer de uitputting me dwingt om te vertragen om geen ongelukken te doen, (ik zou niet graag struikelen over een steen omdat ik rapper wil lopen dan mijn voeten nog aankunnen) zie ik dat er gestopt gewezen en gekeken wordt… Wanneer de Baskische vrouwen me op dat punt opwachten (één van beide kan zelf ook niet veel snelheid maken, want haar enkel zwelt op door reactie op insectenbeten), wijzen ze het eindpunt van de dag: de warmwaterbron! Heerlijk om na 2 en een halve maand nog eens een bad te kunnen nemen van perfecte temperatuur! We zouden wel langer willen blijven zitten, maar het begint te regenen en het gevaar is te groot dat het busje dat ons het laatste stuk zal brengen, niet meer weggeraakt als het harder begint te regenen. Na alweer een maaltijd met soep (ze zijn hier nogal gek op soep!) doet het bed best deugd…
De volgende dag blijkt lang zo zwaar niet, bijna volledig plat, langs de spoorlijn, en een heel stuk korter. Deze keer niet echt rotsen en bergen, maar wel een eindeloze spoorlijn door de jungle. Gek genoeg weegt mijn beetje hoogtevrees hier meer door wanneer we over riviertjes moeten over de dwarsbalken van de spoorweg. Zolang de te overbruggen afstand in totaal, en tussen de balken beperkt blijft, gaat het nog, maar wanneer de stroom onder ons dieper ligt, groter is en de dwarsbalken plots wat verder uit elkaar liggen, vertrouw ik de zaak niet meer echt. Dapper als ik tot dan toe geweest ben, laat ik me dan toch liever eventjes helpen… De hand van een galante Amerikaan of vriendelijke Baskische maken dan toch een wereld van verschil! Na 3u langs de spoorlijn te lopen krijg ik er genoeg van, de jungle begint me te vervelen en mijn rug begint te protesteren. Ik ben erg blij als ik hoor dat we aan de laatste 20 minuten naar Aguas Calientes beginnen. Ook de aankomst voelt als een overwinning.
’s Avonds krijgen we de keuze: de volgende ochtend de beklimming naar Machu Picchu (dat nog vele trappen hoger ligt) op eigen kracht doen, of met de bus. Ik ben vastbesloten om mijn tocht tot het einde te volbrengen, samen met de 2 onverwoestbare Amerikanen en Tim, de Australiër met eindeloos lange benen. De rest kiest voor de bus.
’s Morgens vertrekken we vroeg om op tijd te zijn, en de trappen blijven maar komen, 50 minuten lang, aan hoog tempo. Ik probeer de Amerikanen bij te houden, maar ergens halverwege moeten Tim en ik lossen, de mannen zijn in veel te goede conditie. Maar die van mij blijkt nog beter dan Tim met de lange benen (ik dacht dat dat toch in zijn voordeel moest zijn, op van die hoge trappen…). Machu Picchu is gigantisch… Je kan er makkelijk in verdwalen, maar qua stijl lijkt het wel op wat ik eerder in verschillende ruïnes gezien heb. Onvermoeibaar als ik ben, kies ik ervoor om ook nog eens Wayna Picchu op te klimmen, een berg die langs Machu Picchu ligt, nog een stuk hoger, en die een goed overzicht geeft. Velen van de groep kiezen ervoor om Wayna Picchu links te laten liggen, ook al hebben ze het andere stuk al per bus gedaan, dus ik ga dan maar helemaal alleen. Het is adembenemend… Zowel het uitzicht als de inspanning ;-) Helemaal op het bovenste punt, op de rots duizelt het me toch wat. Ik durf er niet te lang blijven zitten, met al dat volk dat maar op en af klimt. Ik ben alles behalve op mijn gemak, wat ook zichtbaar is op de foto’s die een vriendelijke Argentijnse wil maken daar helemaal boven. Ik kies algauw voor iets meer vaste grond onder de voeten en eet mijn lunch iets lager, waar ik de Amerikanen weer tegenkom. Na het eerste stuk afdaling doe ik nog een siësta in de schaduw van Machu Picchu, dacht ik. De schaduw bleek achteraf relatief te zijn… Ook de rest van de afdaling doe ik dan nog te voet. Tegen dat ik beneden kom heb ik wel echt genoeg van alle trappen! Maar het doet deugd te merken dat de Australiërs en Britten, die wat eerder waren, een stoel aan hun tafel en een stuk pizza voor mij gereserveerd hebben.
Die avond zou de rest van de groep terug naar Cusco reizen met de trein, ik zou nog een nachtje blijven, maar één en ander loopt fout… Julie gaat de treintickets die Vincent voor ons achterliet in de hostal ophalen, maar komt terug en zegt dat enkele tickets ontbreken, waaronder dat van mij. Ik maak me nog niet te druk, ik begin het Latino aspect te kennen en heb bovendien nog wat meer tijd. Met zijn allen naar de hostal om te horen wat het probleem is. Zij weten natuurlijk van niks, zeggen dat Vincent die tickets niet gebracht heeft, dat we naar het station moeten gaan horen. 2 van de 3 reservaties worden snel gevonden en opnieuw afgedrukt, dat van mij duurt wat langer, aangezien ik zelfs niet kan zeggen op welke trein ik zit. In het agentschap hadden ze opgeschreven 9u, maar Vincent zei dat dat van mij op ’t zelfde uur was als de anderen, maar dan een dag later. ’s Morgens of ’s avonds vraag ik dan? Oh, dat wist hij niet, dat zou ik dan wel zien op mijn ticket. Maar als dat ticket er dan niet is, wordt het wel moeilijk… De vrouw aan het loket zoekt op mijn naam, op mijn paspoortnummer voor de trein van 7u ’s morgens en ’s avonds de volgende dag, maar kan niks vinden! Het laatste gevonden ticket wordt er terug bijgehaald om op reservatienummer te zoeken, en dan weet ze mij te vertellen dat ik wel degelijk op dezelfde trein zit als de rest en dat omboeken mij nog wat extra geld kost. Ik cross dus in allerijl terug naar de hostal om mijn bagage, en stap op met de rest. Bizar genoeg zitten we verspreid over de 3 wagons, ondanks dat de boeking toch samen gebeurd is. Ik zit alleen, ver weg van de rest, daarom vraag ik nog speciaal dat ze er zeker op letten dat ik mee in het busje zit dat ons het laatste stuk naar Cusco zal brengen, aangezien dat waarschijnlijk niet voorzien is. Enkele minuten voor vertrek komt één van de controleurs naar mij en zegt dat er iets niet klopt, dat er 2 reservaties voor mijn stoel zijn… Na wat onderzoek vinden ze het probleem: ik kreeg mijn oude ticket, dat blijkbaar eerst met de rest van de groep geboekt werd, maar dan later toch verzet. Vraag me niet hoe het komt dat ze dat dan nog kunnen afdrukken en niet zien dat dat herboekt is in hun systeem… Dus het moment dat de trein vertrekt wordt ik er nog afgegooid, ik kan nog net naar de rest van de groep teken doen dat ik toch niet op de trein zit, dat ze niet naar mij moeten zoeken, en gelukkig is het ook voor de hostal, die ik een half uur tevoren nog laten weten had dat ik toch niet zou blijven, geen enkel probleem. Ik was toch wat van mijn melk van zoveel zo plotse veranderingen! Veel heb ik aan die avond niet meer gehad, maar ik heb toch maar mooi een nacht in mijn eentje in een dubbel bed geslapen.
De volgende ochtend wanneer ik dan wel op de trein zit, raak ik aan de praat met 2 boeiende Amerikanen. Ik denk dat ik van de hele rit niet gezwegen heb, ’t was een heel geanimeerd gesprek. En bij aankomst in Ollantaytambo wordt mijn bange verwachting realiteit: het voorziene vervoer is er niet… De Amerikanen nodigen me uit met hen een taxi te delen, maar zij willen nog een paar dingen bezoeken die ik al gezien heb. Ik speel dan maar voor gids, en vertel wat ik me nog kan herinneren. Zij betalen alles voor mij; taxi, entrees, het buffet ’s middags. Ik laat mijn sterkste kant zien in de onderhandelingen voor het eten. Ik was eerder in hetzelfde stadje Urubamba buffet gaan eten met een tour, voor 20 soles. Als we uitstappen aan het restaurant dat de taxichauffeur ons aanraadt, vragen ze oorspronkelijk 35 soles voor het buffet, ze minderen snel, maar ik speel het keihard, en laat duidelijk verstaan dat ik niet van plan ben om meer dan 20 soles te betalen. Het pakt… En ik dacht dat ik te soft was voor onderhandelingen… ;-) De Amerikanen zijn onder de indruk. Bij nader inzien was de kwaliteit wel veel beter dan in het andere restaurant waar ik daarvoor buffet had…
’s avonds de laatste nacht in hostal Yamaña, dat ondertussen al als thuis voelt, blij om Ayesa nog eventjes weer te zien. We vieren mijn laatste avond Cusco in de MacDonalds, voor de afwisseling. En dan neem ik niet zonder spijt afscheid van Cusco. Ik kijk er anderzijds ook wel naar uit om terug in mijn vertrouwde kamer thuis te komen, om de meisjes terug te zien enzo, maar ik kan alleen maar besluiten dat mijn tripje naar Peru meer dan een geslaagde nieuwe ervaring was!
Voila, zo zijn jullie weer min of meer bij… Rest me alleen nog na dit lange verhaal iedereen mijn beste wensen te zenden; aan allen een Zalige kerst!
Veel liefs van de reizigster met de grote rugzak,
Ruth
Cusco, een week later
Dag allemaal!
Een poging om de energie te vinden om nog wat te schrijven... Hier is zoveel te zien, zoveel te doen, zoveel mensen te ontmoeten, maar de hoogte vraagt wel zijn tol. Elke inspanning lijkt hier dubbel zo zwaar!
Waar zal ik beginnen? Ik deed ondertussen al een city tour met 4 ruïnes, de tour van de sacred Valley, met 3 marktjes en nog een paar ruïnes, een tour naar de zoutmijn en nog een ander Inka-overblijfsel (een soort proefveld in laagjes met elk hun eigen micro-klimaat). Verderkocht ik al veel te veel kleurige spulletjes, ze zijn hier onvoorstelbaar aanklampend. Ik zag vandaag in de Irish Pub (ik moest er toch eens langs gaan...) dat ze T-shirts verkopen met 'No gracias' Geen overbodige luxe :-p Ondertussen laat ik af en toe mijn manieren varen, ik vind het wel erg dat ze je zelfs op een terrasje, of zelfs binnen in een restaurant komen lastigvallen om te verkopen...
Ook al een reeks musea binnen en buitengewandeld. Hier zijn de musea over het algemeen niet zo groot, en ze kennen toch wel veel overlap. Ik ben nog steeds aan het proberen te begrijpen hoe de geschiedenis hier in elkaar zit, maar al die Quechua namen zijn zo moeilijk om te onthouden. Voor de Inka's waren hier nogal wat volkeren in Peru en omstreken, en toen kwamen de Inka's en toen de Spanjaarden, zover zit ik al :-)
God, ik val hier weer bijna in slaap achter de PC, reizen op deze hoogte is zo onvoorstelbaar vermoeiend. Je zou denken dat 14 dagen Cusco ruimschoots voldoende is, maar ik denk dat er nog wel wat zal overblijven dat ik niet zal gezien hebben, dit is zo'n cultureel rijke streek.
Ohja, ontmoetingen... Toch best een interessante zaak. Ik ben ondertussen al zo'n beetje de tel kwijtgeraakt, tijdens de City Tour waren er nog wel een paar jongere mensen mee, dat was een toffe groep, Australiër Patrick beviel wel, en ik heb me laten overhalen om van hostal te verhuizen, hier in Ya'manya is het iets rustiger, zeker ook qua inrichting, en 't is wat kleiner en goedkoper, Patrick was zowat mijn 'lonely traveller coach' de eerste dagen. Hij is nu op Inka-trail, maar als ik me niet vergis komt hij straks terug... 3 UK-meisjes liggen al de hele tijd op dezelfde kamer, best een gezellige bende, Katie is jarig vandaag, en ze heeft me mee gevraagd om vanavond te gaan eten. In het Inka-museum ontmoette ik 2 Colombianen, waarmee ik dan 's avonds uit ging eten en nog wat drinken achteraf, fijne, galante kerels. Gisteren gaan lunchen met een Peruviaan uit Lima, waarmee ik dan 's avonds nog met zijn broer en diens vriendin naar het optreden van Los K'jarkas ben gaan zien, een heel bekende Folkloristische groep uit Bolivia. Was wel OK, maar hij leek maar niet te snappen dat ik weinig zin had in nog een lange, late avond, tot ik hem dat heel duidelijk gemaakt heb. Ohja, en de avond daarvoor poging tot Salsa-dansen met Ayesa, maar dat ging me niet zo geweldig goed af, waarna ik voor de cocktails gekozen heb, die wel heel erg sterk waren...
Happy Hour duurt hier trouwens een hele avond, lijkt het mij!
Zaterdag vertrek ik op de Inka Jungle trail, dat wel zeggen, een minder zware, meer afgewisselde versie van de trail. De eerste dag gaan we fietsen (ahum, bergaf wel te verstaan, we vertrekken wel op grote hoogte, maar 's avonds zitten we op 1200m als ik me niet vergis, dus ik hoop dat de inspanning van de 2 wandeldagen daarna niet al te zwaar zullen vallen. de 4de dag bezoeken we Machu Picchu en dan blijf ik een extra nacht in het hotel daar (dat er toch wel best goed uitzag), en de 15de keer ik dan terug voor een laatste nacht Cusco.
Voila, foto's volgen later, meer uitgebreidde verhalen misschien ooit ook nog, maar zo zijn jullie toch al weer een beetje op de hoogte van het toeristenleven.
Vele vermoeide groetjes!
aankomst Cusco
Dag ongerust België...
Ik krijg allerlei gealarmeerde berichten, maar geen zorgen, ik ben deze ochtend per vliegtuig komen vliegen, zonder onregelmatigheden. Ik zat NIET op een verongelukte bus. Lieve God, bespaar me dat, van Sta Cruz naar Cusco per bus, dan ben ik weer 2 en een halve dag onderweg denk ik. Ik ben dus gezond en wel aangekomen in Cusco, geen zorgen!
Het enige waar ik een beetje last van heb is de hoogte, maar ik heb pilletjes mee. En heb niet het gevoel dat ik er veel van nodig zal hebben. Ondertussen is het eerste uitgewerkt, met als resultaat wat hoofdpijn en zo een beetje een slap gevoel met gelatineknieën enzo, maar niks ernstigs, ik doe het rustig aan en laat me informeren over de mogelijkheden om alles hier te bezoeken. Ze zijn hier ontzettend toerist-gericht. Ah ja, want ze leven hier puur van de toeristen zoals de taxista me zeer snel wist te vertellen. 't Valt ook onmiddellijk op dat de voertaal bijna Engels is, in tegenstelling tot Santa Cruz, waar je geluk moet hebben om iemand tegen te komen die een paar woorden engels verstaat, laat staan spreekt. Ik schijn zo ongeveer de enige toerist te zijn die hardnekkig volhard in het Spaans. (Tja, ben niet gekomen om mijn engels te oefenen, dat lukt ondertussen wel...)
Nuja, tot nu toe vooral opdringerige verkopers van schilderijtjes en uitstappen van me af moeten houden, of hun het hele verhaal laten vertellen... Het jammere van de georganiseerde tripjes is dat alles precies zo snel moet gaan. Van het een naar het andere op een paar uur tijd, terwijl ik wel 14 dagen de tijd heb, en het liever op het gemak doe, dan van hiernaar daar te crossen (al kan ik het ook niet echt inschatten hoe lang ik op 1 plaats zal willen rondhangen). Het jammere van het alleen op eigen houtje te doen, zou dan weer zijn dat ik veel (hopelijk interessante) informatie mis. En in een groep leg je nu eenmaal makkelijker contacten met anderen... Ik bekijk strakjes nog eens alle foldertjes op mijn gemak, al heb ik zo wel een idee van wat ik ongeveer wil doen. Ik denk van er een halve dag te paard in te steken ook. Qua paardrijden zal hetwel niet veel inhouden, een beetje wandelen op een paard dat zijn voorganger volgt, maar goed, dan heb ik nog eens een paard gezien, en 't is een leuke manier eens een toer te doen. En dan overweeg ik om een gemengde toer te doen, met stukjes per bus, een stuk fietsen (bergaf, hehe ;-) ) en een stuk wandelen, met 2 overnachtingen bij mensen thuis als ik het goed begrepen heb (aangezien de nachtdorpjes te klein zijn voor hotels en consoorten) en dan normaal 1 nacht in een mooie hostal in Aguas Calientes, maar daar kan ik wel een extra nacht aan toevoegen om niet alleen Machu Picchu te zien gedurende een hele dag, maar ook nog een volle dag voor Aguas Calientes. En nog een dag Sacred Valley, een ander deel dat niet in die andere trip zit, een dag city Tour hier in en rond Cusco... Ja, ik weet het, het zijn dan vooral georganiseerde dingen, maar ik heb de voorbije 2 jaar zoveel georganiseerd thuis,dat ik het daar wel zo`n beetje mee gehad heb, en nu wel eventjes gewoon de toerist wil uithangen! Ik ben trouwens helemaal niet zeker als ik dit op mijn eentje allemaal wil doen, of ik niet minstens evenveel zou betalen (en de prijzen zijn zeer redelijk, dat moet je in Brugge, Gent en Brussel maar eens proberen!!) Nuweet ik waarom ik al die jaren zo zuinig geweest ben met de centjes van de grootouders envakantie of babysit jobkes ;-)
Verder lijkt de hostal hier in Cusco wel OK, nog afwachten wat de 'party atmosfere' vannacht zal betekenen, maar ik heb een middelgrote dormitorio gevraagd (8p) niet te dicht bij de bar (die naar ik begrijp op een gegeven moment sluit en de DJ neemt de echte feestbeesten mee naar het centrum en zorgt dat ze veilig terug thuis geraken...)
Voila, tot zover een eerste, hopelijk geruststellend berichtje vanuit Peru!
Groetjes!
Ruth
10 nieuwe gewoontes
Dag allemaal!
Temidden van alle Peru- en andere drukte nog gauw een berichtje. Donderdag vertrek ik richting Cuzco voor 14 dagen. Ik ben al een paar dagen bezig met lezen in “the south american handbook” van Daniella om al een klein beetje te plannen. Niet teveel, want plannen dat werkt hier op het continent toch niet zo geweldig… Maar laat ons zeggen dat ik ongeveer weet wat ik wil zien van dorpjes en plaatsjes in de omgeving (Machu Picchu uiteraard ;-) ) en een vaag vermoeden heb van vervoer en slaapplaatsen. ’t Is een kwestie van aanpassing.
Straks ben ik een echte Latina, ik word steeds beter in antwoorden op vragen. Op zich is het ook niet zo moeilijk, altijd hetzelfde antwoorden: “No sé!” (Ik weet het niet), altijd juist! Zelfs als je denkt dat je het wel weet, is “no sé” waarschijnlijk juister, want het verandert toch nog. Alleen het verleden is zeker hier, en zelfs dat, want wie zegt de waarheid over dat verleden? Leugenachtig en lui zijn wel woorden die op de bevolking goed van pas lijken te zijn. Maar laat me toegeven dat ik dat laatste nog wel begrijp, in zo’n klimaat word ik ook lui… Mijn lijf is niet gemaakt voor deze temperaturen, maar je zou toch denken dat wie hier geboren werd, er iets beter tegen opgewassen is? Tegenwoordig steek ik voor het slapengaan mijn pyjama eerst eens onder de kraan, als ’t weer zo warm is…
Ook op dat vlak kijk ik al heel erg uit naar mijn vakantie. Als ik me niet vergis zijn de maximumtemperaturen een stuk gematigder… Ik meen dat ik een grafiekje gezien heb waar de gemiddelde temperatuur voor deze tijd van het jaar niet boven de 22° kwam. Héérlijk!
Maar misschien zijn jullie wel eens nieuwsgierig naar mijn lijstje van 10 dingen die ik in België niet deed, en nu wel? Daar gaan we:
1) Regelmatig poetsen (minstens 1x per week, en dan denk ik dat ik absoluut dringend moet poetsen, want het vuil waait hier met bakken binnen, ook al waait het nu minder dan in’t begin)
2) Spaans spreken, uiteraard, mijn woordenschat breidt zich langzaam uit, maar belangrijker misschien, ik leer fouten maken en er mij niks van aan te trekken ;-)
3) Breien… Ik ben mijn volgende Belgische winter aan’t voorbereiden.
4) Met de hand wassen, en ontdekken dat ook wie met de hand met koud water wast, beter kleuren gescheiden kan houden!
5) Zwemmen. Ik ben helemaal geen waterrat, maar nu ga ik graag af en toe eens mee om toch iets van sport te kunnen doen, en eens wat af te koelen.
6) Bruin worden. Nuja, bruin… mijn schouders zijn op dit moment bruin met bleke vlekken, aangezien ik toch een beetje teveel zon gezien heb tijdens het zwemmen en ik aan’t vervellen ben.
7) Elk weekend gaan shoppen! Ik heb al een paar leuke dingetjes gekocht, maar mijn favorieten zijn toch wel een paar gala-sandaaltjes. Laat die trouwfeesten maar komen, ik ben er klaar voor! ;-) Ohja, om van die 3 geweldige sjakossen nog niet te spreken… We hebben hier een geweldig tassen-winkeltje, alle formaten, kleuren, modellen, zalig! En dan de mooie kleren waarvan Daniella opmerkt “uw zus zou trots op u zijn!” Gelukkig komen wij 2 goed overeen in voorkeuren, terwijl ze ook wel zal zeggen als het op niet veel trekt. Heb ik tenminste nog een goeie adviseuse, met Liesanne verschilt mijn smaak al te veel, al waren we het wel eens over de keuze van mijn kleedje gisteren.
8) Elk weekend chique dessertjes eten! :-p Onze andere weekend-hobby, ter afwisseling van zwemmen en shoppen. Ofwel een groot stuk taart, die recht uit een disney-film lijkt te komen, ofwel naar Fridolin, waar ik alleen nog maar toegekomen ben aan de geweldige “Volcan de chocolate con helado de vainilla,” de ultieme brownie met nog wat vloeibare chocolade in’t midden met goeie vanille-ijs (en dat laatste is wel belangrijk, want hier is het vanille-ijs toch wat anders dan bij ons)
9) Boos zijn en roepen. Uit noodzaak… (Karen, ik begin stilaan spontaan de 1-2-3 regel toe te passen! Oefening baart kunst zeker? Niet dat het daarom altijd werkt, maar goed, de aanhouder wint, blijf ik denken…)
10) Op regelmatige tijdstippen eten. De regelmaat mag dan niet exact zijn, er is toch regelmaat, in tegenstelling tot wat in in België deed…
En om nog enkele vragen te beantwoorden; Liesanne is terug sinds maandag (een week dus) en qua muziek is het hier niet spectaculair. De locale radio vind ik maar niks, maar er zijn ook radiozenders waar ze meer voor ons bekende muziek draaien. Het lijkt erop dat de hits van bij ons hier met vertraging ook gedraaid worden. Maar gewoon inde straat hoor je maar een paar liedjes, die eindeloos grijs gedraaid worden Pa-panamericano (ik kan het al lang niet meer aanhoren!) en één of twee van Lady gaga, Pokerface, maar ik geloof nog een ander dat ook bij ons populair is. De muziekfestivals en concerten schijnen hier een ware belevenis te zijn, volgens Daniella, maar zijn veel minder frequent dan in Europa. Ik hoop van hier nog eens een concert te kunnen meepikken, Alejandro Sanz meer in het begin van onze periode hier, werd aangekondigd als “Het concert van het jaar!” Helaas konden we er niet bijzijn. (vermoeidheid, organisatie van het werk hier, geen idee hoe we aan tickets moesten geraken zonder uren aan te schuiven…)
Opera heb ik nog niet aangekondigd gezien, maar misschien speelt dat uitzonderlijk ook wel eens in de casa de la cultura. Ik zag deze week een lijst uithangen met toneelstukken en een affiche van de Tovenaar van Oz (ik vermoed musical), daar hebben we misschien wel eens zin in, om iets anders te doen.
Maar goed, tijd voor nog wat anders…
Hasta luego!
Ruth
heet schoolfeest
Dag allemaal!
Op dit moment is het zondagavond 23u, ik zit buiten op mijn balkonnetje met de PC. Ik hoop van hier een beetje koelte te vinden, want binnen is het nog warmer dan hier. Gisteren was het meer dan bloedheet. ’t Zou me niet verbazen als het 40° was, “un calor mortal!” Vandaag was het beter, maar nog steeds verschrikkelijk warm. Ik heb dan eindelijk toegegeven en ben in jeansbroek de stad ingetrokken. Het moet gezegd, Daniella had gelijk, eigenlijk is het in zo’n temperatuur aangenamer dan in een linnen broek die toch onmiddellijk aan je vel plakt, alleszins in de micro.
Normaal gezien zou ik nu onderweg moeten zijn richting luchthaven om met Sor Magda Liesanne te gaan ophalen. Maar alsof ze nog niet genoeg moeilijkheden kende, ging haar paspoort in Brussel bij de check-in stuk. Een fout in de paspoorten die gedurende die periode gemaakt zijn, iets dat in Brussel blijkbaar wel geweten is, waardoor ze wel mocht vertrekken ginder, maar ze werd in Schiphol tegengehouden. Daar kon ze echt niet mee verder, ze zou in Brazilië bij haar overstap ernstige problemen kunnen krijgen… Dus moest ze terug naar Brussel vliegen en thuis eerst alles in orde brengen.
Maar ondertussen red ik het hier best wel. Ik pas me aan aan de omstandigheden, voel dat een aantal van mijn normen zich ook wat aanpassen (bv. wat is kwaliteit, wat is stijlvol, wat is gepast/ongepast). Een aantal hinderlijke dingen, zoals de rommel en de vuiligheid, zie ik minder, waardoor er meer aandacht overblijft voor andere dingen (de fantastische kleuren en het prinsessengehalte dat hier eigenlijk ruim aanwezig is). Anderzijds zijn er een aantal dingen die waarschijnlijk nooit wennen, geuren zijn lastiger… Urinegeur die je op verschillende plaatsen in de stad komt toegewaaid, of bij meisjes zoals Nataly, zal ik toch altijd afschuwelijk vinden. Ook het gebrek aan organisatie en communicatie blijft moeilijk. Vrijdag was er een soort van schoolfeest van de middelbare school. Het moment zelf vraagt Sor Ines of wij kunnen meegaan om een oogje in het zeil te houden. Daniella kan dat al niet maken, want zij heeft de nacht in de primera. Aangezien ik de meisjes wel wil zien dansen, en ik weet dat ik hen er een plezier mee doe, en Sor Ines bovendien zei dat ze moesten om 22u terugkomen, wou ik dat wel doen. Ik samen met Aurora erheen, bij het binnengaan blijkt er ingang te betalen en heeft Aurora geen geld bij (ik heb daar goddank wel aan gedacht), binnen heerst een chaos van jewelste. Geen idee in welke groepen we onze meisjes moeten zoeken. De pogingen om foto’s te maken zijn bijzonder moeilijk, want de belichting is een ramp. Ook het geluid voldoet niet aan mijn Belgische verwachtingen: voortdurend feedback is niet bepaald aangenaam… Jongeren die staan te zingen met een micro in de hand, waarvan ik dacht “ik denk niet dat ik het veel slechter zou doen…” (voor zij die geen idee hebben: dat wil je echt niet horen!) Enfin ja, op een gegeven moment beginnen we de meisjes in de massa te zoeken om duidelijk te maken dat ze om half 10 aan de poort verwacht worden om naar huis te gaan. Blijkt dat ze andere keren bij zo’n gelegenheid tot 12u mogen blijven, en zijn dus heel teleurgesteld, want zij gingen uit van 12u. Tijdens onze zoektocht vraagt Aurora hoe laat het is (niemand draagt hier een uurwerk) en blijkt het al half 10 te zijn. Sommigen moeten nog optreden, Blanca en Tomaza zitten in het laatste jaar, dus treden als één van de laatsten op, en dat leek nog niet zo direct te zijn. De eerste groep meisjes uiteindelijk om 22u naar huis kunnen sturen, tegen dat de rest verzameld was, op de 2 laatsten na, was het bijna 23u, Aurora zegt dat zij met die groep mee naar huis gaat, en dat ik op de laatsten moet wachten. Ik wacht en wacht en wacht. Voelde me op dat moment wel echt de vreemdeling! In de Casa heb ik dat niet zo, maar daar stond ik dan, moederziel alleen tussen een massa latino’s (ik was al blij dat ik nog snel mijn kleren van de dag gewisseld had met iets dat er toch wat netter uitzag!). Engelstalige liedjes werden afgewisseld met traditionele dans van telkens een andere provincie van het departement Santa Cruz. En zo ging het maar door, nauwelijks voorbereide dansen, waarbij het leek alsof er maar 1 iemand echt wist wat er moest gedaan worden, en de anderen keken en zo goed en kwaad als het ging probeerden ze hetzelfde te doen. Ik was al blij dat Tomaza zoveel als ze kon tussen de voorbereidingen door nog bij mij kwam staan om me wat gezelschap te houden. Tegen kwart voor twaalf is het dan aan hun beurt, en tegen dat ze weer omgekleed zijn moeten de 2 laatste dansen beginnen. Tomaza overtuigt me dat dat de mooiste zijn en smeekt om nog te mogen kijken. Ik laat me overtuigen, wat maakt dan nog het verschil tussen kwart voor twaalf of twaalf? Ik stond er al zo lang, ik kan dan toch evengoed nog wat langer blijven en het beste zien. Het was de moeite waard alleszins. Tomaza had niet gelogen, die 2 laatste groepen hadden duidelijk een veel grondigere voorbereiding achter de rug. Het voorlaatste was nog een traditionele dans, maar die niet tot een specifieke provincie behoorde, iets dat wat aan flamenco deed denken, met 1 jongen en 2 meisjes met prachtige jurken, iets met veel energie en passie en moeilijk (snel) passenwerk. Het deed ook wat denken aan tap. En daarna nog iets moderners, ook heel sensueel, deed me denken aan de film “Dirty Dancing.” Dingen die je mij niet moest laten doen toen ik zo oud was… Nu ook zelfs nog niet, daar zaten heupbewegingen bij die ik zelfs niet zou kunnen nadoen, als ik het al zou willen. Maar het spreekt tot de verbeelding, dat moet ik toegeven, dans maar zo eens als in die film!
En daarna, als de bliksem naar huis. Aanbellen aan de hoofdingang bij de primera, geen reactie. De meisjes meenden dat we beter langs segunda naar binnen konden, we lopen rond om dan tot de vaststelling te komen dat de bel daar niet werkt. Tercera geprobeerd, waar de “bel” het tikken van het slot tegen het hek is. Maar alles is al donker, niemand reageert, waarschijnlijk slaapt iedereen al diep genoeg om het niet te horen. Ten einde raad probeer ik over het hek van de tercera te klimmen, tegen beter weten in, want ’t is eerder gevaarlijk. Je kan er eigenlijk je voeten nergens neerzetten. Het hek is uitgerust met pinnen die zoals ik verwacht had, dwars door mijn –niet zo dikke- zool gaan. Blanca merkt op dat de poort van de segunda makkelijker lijkt. Daar geraak ik inderdaad nogal vlot over, alleen helemaal vanboven zitten pinnen, maar dat vormt geen groot probleem. Iemand met nog voldoende soepelheid kan dus relatief makkelijk binnen of buiten geraken op elk uur van de nacht… Ik zou het alleen ten zeerste afraden in dronken toestand… Bij deze weet ik nu ook waarom de zusters er zo op staan dat de poort aan het gebouw van de segunda etapa ook met het slot gesloten wordt ’s nachts, ondanks dat de meisjes bij een noodgeval dan als ratten in de val zitten. Maar goed, zo kon ik de poort van tercera dan toch openen voor de meisjes en hen binnenlaten.
Als ze nog eens zoiets verzinnen, zal ik toch ‘vriendelijk maar met aandrang’ verzoeken om mij een sleutel mee te geven! (Al wou ik het altijd al eens proberen, of ik erover zou geraken ;-) )
Maar al bij al vind ik hier wel mijn draai, en begin ik stilaan van Santa Cruz en de meisjes te houden. Ik ben gelukkig en dankbaar dat ik hier ben, ik voel dat minstens een aantal van mijn verwachtingen vervuld worden. Zoals Veerle DK al al die jaren op MSN heeft staan: “Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond” Dat was één bedoeling waar ik nu druk mee bezig ben. (En ik vind tot nu toe dat ik er ook met een andere achtergrond vooral hetzelfde uitzie, maar dan met een andere achtergrond… ;-) )
Het contact met de zusters is iets minder. Nauwelijks of geen spontane babbels, snel-snel iets vragen dat we nog nodig hebben, vragen om informatie of informatie doorgeven. Deze morgen (ik werk nu mijn verhaal af op maandagavond…) werd ik zowaar onderworpen aan een kruisverhoor. Over de situatie met Liesanne, dat ik onmiddellijk zoiets als van vrijdagavond moet melden (’t was weekend, we zijn weg geweest, of aan’t werk in tercera!), dat ik had moeten verwittigen (Aurora wist om 23u ook wel dat we nog niet direct thuis waren, en ik had geen GSM, mijn Belgische nummer dient trouwens écht niet om effe te bellen om te zeggen dat we nog afkomen, wat had ze gedacht, dat we daar zouden overnachten ofzo?), over hoe veel we op internet gaan in de comedor, want dat ze precies vinden dat ik nogal veel achter de PC zit, en wie poetst in de inkomhal naar de comedor? En dat ’s morgens als ik nog niet helemaal wakker ben, na een veel te korte nacht, ’t was echt te heet om te slapen! Ik heb het vooral moeilijk van het feit dat ze van ons blijkbaar verwachten dat we alles onmiddellijk doorgeven, terwijl wij zelf geen enkele duidelijkheid krijgen van heb over wat ons te wachten staat. We moeten er zelf naar vragen, en dan weten we het nog niet, want iedereen zegt iets anders.
Ach ja, goede momenten en momenten dat ik de zusters en/of meisjes vervloek wisselen elkaar dus nog steeds af.
Ik hou van jullie!
Lieve knuffels,
Ruth
PS: Extra groetjes aan bomma, die blijkbaar zo ongeduldig is naar mijn verhalen, dat ze besloot toch maar eens internet te nemen en te leren ermee te werken!