De tijd vliegt voorbij, het blijkt nog nauwelijks meer dan een maand voor vertrek. Zondag is het al afscheidsmoment bij Vides voor alle vrijwilligers, de eerste 2 medevrijwilligers vertrekken volgende week al. Jaja, 'the big flight' komt zeer nabij, de spanning stijgt, maar de berg papierwerk blijft frustrerend hoog. Ik kom tot de conclusie dat mijn afkeer voor administratie en geldgedoe nog groter is dan ik al dacht. Enige stress of de gehoopte regeling bij RVA/ actiris wel goedgekeurd zal worden. Het hoort er onvermijdelijk bij waarschijnlijk...

De armen en schouders beginnen pijnlijk stijf te worden, aangezien ik vandaag drievoudig geperforeerd ben met alle nodige vaccinaties. Nog zo één van die dingen waar ik niet bepaald fan van ben, blij dat het achter de rug is, en dat ik niet in mijn eentje de tijd moest doden, terwijl de half-bejaarde dokter ruimschoots over tijd ging.

2 vriendelijke Spaanse meisjes kwamen vorige week een nachtje op mijn 'Couch surfen' om mijn Spaans wat te oefenen. Er is nog werk aan. Ik hou er meer van te zeggen wat ik denk, dan te moeten denken over wat ik zeg. Ik vrees dat ik de eerste maand nog bijzonder gefrustreerd zal raken om deze reden. In Bolivia zullen de meisjes en zusters nu eenmaal niet zo vlot overschakelen op Engels, wanneer ik het niet meer uitgelegd krijg. En dat blijkt nog niet eens het moeilijkste. Iets in't Spaans zeggen, gaat nog een beetje, maar de reactie ontcijferen, is nog een ander paar mouwen. Ondertussen heeft Pascal 4 Spaanstalige films te pakken gekregen voor mij. Ik weet wat ik nog zal doen in september!

Hou trouwens 19 september vrij. We willen immers niet vertrekken zonder jullie nog allemaal eens gezien te hebben. We houden een afscheidsfeestje in Leuven, precieze locatie en tijdstip en concept worden nog doorgegeven!

En wat moest gebeuren, is gebeurd... Velen onder jullie zullen lachen, of zeggen 'Ik heb het toch gezegd?' Zo kort voor vertrek verliest deze 'Kleine Mafketel' toch niet haar hart... De nick was de laatste tijd verdwenen, het leek erop dat Mafketeltje volwassen werd, u weet wel, min of meer stabiel en verstandig en ernstig en meer van die nutteloze kwaliteiten... Maar ze is terug, meer dan ooit tevoren! Ik zal jullie de details besparen, het is een lang verhaal, een ingewikkelde situatie, die vertrouwen en geduld zal vragen, en dan nog... Ik mag blij zijn dat geduld afgedwongen wordt, er is nu eenmaal geen keuze, en gelukkig bezit ik een veel grotere portie vertrouwen dan geduld!
Geen beloftes, geen plannen, geen verwachtingen, maar weet dat je met me mee reist in mijn hart....

Ruth