En toen kwam er rust… Eindelijk, na een langere donkere tunnel door alle voorbereidingen heen, hebben we nu dan toch de laatste bocht genomen, het licht aan het uiteinde is zichtbaar en komt dichterbij. Er viel gisteren precies een blok van 100 kg van mijn schouders. Bijna alles is klaar, ik weet wat ik nog wanneer doe, vanmorgen een laatste keer bij HVW langsgeweest, het laatste formulier dat ik nog niet terug heb, kan per post verzonden worden, alle aankopen en beslissingen zijn gedaan, het meeste gerief ligt op de stapel, ik weet wat mag en niet mag qua bagage… Rest mij alleen nog alles in de rugzak te proppen en (verder) afscheid nemen.

Stress is ingeruild voor verlangende spanning, het enthousiasme, 'the sparkle' van toen ik nog niet wist waar ik aan begon, is weer helemaal terug! Het gevoel van vrijheid dat me nu bekruipt is onbeschrijfelijk... Het was een weg vol hindernissen om die droom waar te maken, soms leek het knettergek en voelde het allemaal zo ontzettend ver weg vanachter de berg papieren en vragen... en dan eindelijk is het zover, het is helemaal echt. Over een week lezen jullie misschien al een eerste berichtje vanuit Santa Cruz. Spannend, he? ;-)

Misschien wat praktische informatie meegeven; het uurverschil tussen België en Bolivia bedraagt 5u (met voorsprong voor Belgie), maar dit klopt alleen in de winter, gezien het zomeruur (reken dus tot eind oktober en vanaf eind maart met 6u verschil).
Conclusie: wie mijn verjaardag bijna vergat, heeft nog tot de volgende ochtend 6u voor het ginder klokslag middernacht is ;-)
Ik zet ons vluchtschema hieronder, met locale (1ste kolom) en Belgische tijd (2de kolom)...

Brussel 10.05 10.05 (+lunch)
New York 12.40 18.40 (3u shoppen!)

New York 15.55 21.55
Miami 19.10 01.10 (4u shoppen?)

Miami 23.10 5.10 (+ dinner)
La Paz 5.55 11.55

Spreek me voorlopig maar niet van 'een normaal dagritme' ;-) Als we volgens Belgische tijd blijven rekenen, krijgen we maar tegen 6u 's morgens avondeten... En ik heb een klein vermoeden dat ik de nacht voordien ook niet bijster veel zal slapen, dat wordt een eindeloos lange dag! Het goede nieuws is: ik zal waarschijnlijk eerder een maaltijd meer dan één minder naar binnen werken ;-)
Het ritme komt dan later wel, eenmaal ginder een beetje geacclimatiseerd.

In La Paz (hoogte: 4000m) nemen we diezelfde dag nog de bus naar Cochabamba (2500m) (lees: zo snel mogelijk afdalen om hoogteziekte te vermijden), zo’n 8u rijden. Daar lassen we donderdag een rust- en bezoekdag in. We slapen 2 nachten bij een vrouw van 50 met wie we contact hebben via Couchsurfing.com en vrijdag de bus (nog eens ca. 10u) naar Santa Cruz, waar we dan uiteindelijk in Casa Maïn aankomen.

Maar eerst, vanavond, velen onder jullie nog eventjes zien vóór we ons grote avontuur aanvangen!

Ruth