Het begon al hectisch 's morgens vroeg... De één weet waarom die iets zegt/doet, de ander weet het beter. Ieder zijn manier om met de stress van het nakende afscheid om te gaan, en zo vertrekken we later dan voorzien naar Zaventem. Onderweg krijg ik bericht van Liesanne dat onze vlucht 3u vertraging heeft.

Tegen de tijd dat wij aankomen, heeft zij onze tickets reeds omgeboekt, maar dan blijkt nog een probleem. Onze terugreisdatum is te ver om zonder geldig visum te vertrekken. In principe doet de luchtvaartmaatschappij dit niet, maar na wat onderhandelen zijn ze bereid om ons toch met deze tickets te laten vertrekken, op onze eigen verantwoordelijkheid. Tegen dat ik aan de check-in aan de beurt ben, zijn onze tickets een tweede maal omgeboekt, want volgens iemand anders was het toch beter om via Chicago te vliegen, ipv over New York in deze omstandigheden.

Dan maar gaan ontbijten, een eerste uitwuif-sessie en tot de conclusie komen dat ook de vlucht naar Chicago een aanzienlijke vertraging heeft... Opnieuw omboeken van de vlucht dan maar, men verzekert ons dat het goed komt met de bagage die natuurlijk al ingecheckt is. Het allerlaatste afscheid waarbij enige tranen vloeien wordt onvermijdelijk. Liesanne en ik wachten en wachten, hopend dat er geen extra vertraging bijkomt, zodat we weg zijn vóór 14u, wanneer belgo control vermoedelijk begint met een staking. We hebben geluk, we boarden en gaan eindelijk de lucht in!

Als we na 8u eindelijk New York naderen, zie ik al gauw op het scherm dat we steeds meer van de geplande route afwijken. Wegens slechte weersomstandigheden hebben we nog een dik uur boven NY rondjes gevlogen alvorens we konden landen. Met de minuut slonk onze hoop om de aansluiting nog te halen. Het moment dat we een stewardess de vraag kunnen stellen of het nog mogelijk is, is het antwoord kort en duidelijk 'nee.' Nog eens een uur aanschuiven voor de douane voor we onze bagage kunnen ophalen en opnieuw inchecken, maar helaas, geen aansluiting én geen bagage. Bij onze vragen naar informatie en hulp worden we echt van het kastje naar de muur gestuurd, tot we te horen krijgen dat we pas de volgende ochtend verder kunnen. We besluiten dan maar een hotel te zoeken en na de middag naar Miami door te vliegen. Het 'goedkoopste' hotel, bleek helemaal niet zo goedkoop, zeker gezien de armzalige staat van het hotel. Maar goed, we waren al blij te kunnen douchen en in een bed te slapen.

De uren in de luchthaven van Miami gingen tergend traag voorbij, tot we verder kunnen naar La Paz, het uurverschil is duidelijk merkbaar en de muziek die overal in de terminal te horen is, daar wordt ik na een paar uur horendol van, het goede nieuws is dat onze bagage ondertussen ook daar is en met de juiste vlucht verder mee kan. Zowel slapen op de grond in de terminal als op het vliegtuig blijken niet zo goed te lukken, maar ik houd de moed erin. Uiteindelijk komt Bolivia dan toch in zicht. Na de opgelopen vertraging van 24u en frustratie kiezen we ervoor om niet met de bus naar Santa Cruz te gaan, maar de snelste optie, dus het vliegtuig te kiezen.

Hoogteziekte, iets waar ik een paar maand geleden nog nooit van gehoord had, leer ik ineens maar al te goed kennen... Ik heb kennis gemaakt met vermoedelijk alle symptomen! Ik voel op dit moment niet het minste verlangen om naar La Paz terug te keren, helaas zijn onze terugtickets ook van daaruit geboekt...

Maar goed, gisteren dan toch in Casa Maïn gearriveerd. Chauffeur Hugo en Sor Ines zijn ons met een academisch halfuurtje vertraging komen afhalen aan Viru Viru National Airport, wat nog wel een heel eind rijden bleek te zijn. Tot onze opluchting werd er niet veel meer verwacht van ons. We mogen ons installeren in onze eenvoudige studio en uitrusten. Comfort zal alleszins niet groot zijn, maar het ontvangst was op zijn minst hartelijk te noemen. Er zijn op dit moment nog 2 andere vrijwilligers; Daniella, ook Belgische via DMOS blijft hier een jaar, wat onze totale periode overlapt, en nog een Spaanse ook, maar zij blijft nog maar een kleine maand. De meisjes overladen ons met vragen die wie niet altijd over goed begrijpen, maar ik voel wel dat ons Spaans er snel op vooruit zal gaan!

Tot mijn grote vreugde waren ze gisterenavond al aan het dansen 'de nationale dans van Bolivia' volgens één van hen. (Namen zal nog wel een tijdje duren, het zijn er zoveel en ze lijken allemaal zo op elkaar!)

Ik weet dat jullie waarschijnlijk zitten te springen om verder nieuws en details over Casa Maïn, maar dat zal voor een andere keer zijn, ondertussen proberen wij hier onze plaats te vinden en wegwijs te geraken!

Heel veel liefs vanuit het verre Santa Cruz!

Ruth