Hola a todos!

Ik zal proberen nog één en ander neer te schrijven van de vele indrukken tot nu toe, ik kan me inbeelden dat jullie uitkijken naar een meer concreet beeld van het leven hier…

Er zijn zo’n 120 meisjes hier, die allemaal niet liever hebben dat we hun naam zo snel mogelijk kennen, 48 meisjes in primera etapa, 70 in segunda etapa, 3 in tercera etapa. Iedereen komt binnen in primera, die gebouwtjes liggen aan de hoofdingang. Wanneer de meisjes minstens een jaar in primera zitten en tonen dat ze de regels kennen en verantwoordelijkheden aankunnen, kunnen ze verhuizen naar segunda etapa. Wij, de vrijwilligers, zitten in de gebouwen van tercera etapa, waar de andere kinderen niet mogen komen. Tijdens de recreatiemomenten lopen alle kinderen door elkaar overal, eten en slapen gebeurt in eigen etapa, studeren is anders onderverdeeld, afhankelijk van het vak of van het niveau, dat heb ik nog niet helemaal begrepen. De klassen zijn alleszins niet op leeftijd, maar op niveau, en zoals je had kunnen begrijpen zijn ook de etapas meer verdeeld op basis van ervaring en maturiteit dan op leeftijd.

Vanaf maandag draaien we volledig mee in een vast uurrooster van kinderen brengen en ophalen van en naar school, begeleiding van studie en recreatiemomenten. Op papier zou Liesanne Engelse les geven terwijl ik assistentie heb in de bibliotheek, maar dit is 2x per dag, dus hebben we nu al het idee om dat eerder afwisselend te doen, aangezien bibliotheek een eerder saaie job lijkt en Engels een ware uitputtingsslag, gezien het niveau hier. Zelfs de zeer basic gesprekjes lijken onmogelijk. Voor zover we weten, spreekt alleen Marlene echt een beetje Engels. Verder sta ik op huiswerkbegeleiding voor de hele kleintjes in Kindergarten, wat dat voor huiswerk zal inhouden ben ik zeer benieuwd naar! Ik vermoed dat ik eerder creatief zal mogen zijn in het stimuleren van vaardigheden. Dat zijn trouwens maar 3 kindjes, waarvan 1 naamgenootje. Ik ben hier blijkbaar de 4^de Ruth, en toch vinden ze mijn naam heel moeilijk. In het beste geval is het ‘Roet’, maar soms klinkt het meer als ‘zjoet.’ Naast Ruth is er ook Karlita (kleine Karla), die meer slaap nodig heeft dan ze krijgt lijkt mij, en Natalie, een heel vrolijk en geliefd meisje, een kleine deugniet.

In tegenstelling tot alles wat zich buiten de muren van Casa Maín bevindt, is het hier zeer proper en goed onderhouden, met veel ruimte en groen. Primera en sugunda etapa hebben elk een speeltuintje, een sportveldje en een binnenplaats waar de gebouwen rond staan. Op het ‘3-landenpunt’ van de 3 etapas is de kapel. De vrijwilligers eten normaal apart in een eetplaatsje bij segunda etapa, maar in het weekend, als we werken, mogen we met de gemeenschap mee-eten, ook in een aparte eetkamer naast segunda etapa.

Tot mijn vreugde dansen de meisjes hier frequent, Morena (“de bruine” omdat zij veel donkerder van kleur is dan de anderen) uit tercera etapa geeft dansles aan een groep andere meisjes. Gisteren hebben Paz en ik mee gedaan, ze waren blijkbaar iets aan ’t voorbereiden voor een show binnenkort, waarvoor 8 á 10 meisjes gekozen werden om mee te doen. En neen, wij waren niet goed genoeg om gekozen te worden ;-) Grappig om te zien hoe één van de figuren die wij in Iers ook gebruiken (2 rijen elk in een hoek, diagonaal over podium en in ’t midden kruisen, afwisselend 1 van elke rij…) ook hier gebruikt wordt, en dezelfde moeilijkheden waar op gedrild moet worden (rijen houden!)

Iets anders waar ze hier erg goed in lijken te zijn is handwerk. Al heel knappe dingen gezien hier, sommigen zijn er echt goed in. Gisteren waren er enkelen bezig voor school een pop te naaien, ik zag ook al andere meisjes haken en breien en kleren naaien…

Het Spaans gaat nog zeer moeizaam, ik had mezelf een week gegeven om een gewoon gesprek te kunnen voeren, maar dat lijkt veel te veeleisend voor mijn arme hoofd dat af en toe op ontploffen staat. Ik ben nog vooral bezig met proberen begrijpen, wijs te geraken uit het accent, de manier waarop alles uitgesproken wordt. Ik besef dat mijn geschreven Spaans duidelijk beter is dan mijn gesproken Spaans, ik kom nauwelijks toe aan spreken, ben nog al te zeer overweldigd door de snelheid, en ze lijken zoveel letters in te slikken. Een ‘j’ wordt hier zelden uitgesproken als ‘ch’, zoals we leerden in de les, meestal wordt die gewoon niet uitgesproken, en ook de ‘s’ valt veelal weg, dat maakt het er niet makkelijker op. Liesanne lijkt zich er minder door uit het lood te laten slaan, en dus spreken de kinderen gemakkelijker met haar dan met mij. Gelukkig heb ik een geduldig meisje gevonden, Mabelle, die zich meer dan de anderen kan inleven en zich wat meer aanpast. Zij leidt me met plezier rond en is in staat om iets op een andere manier te herhalen. Andere meisjes snappen niet altijd dat het makkelijker is als ze trager spreken en beter articuleren. Gisteren was ik erg blij met een kleine gids als Mabelle (die nochtans maar in eerste etapa zit).

Ik heb trouwens geen idee of ik de namen juist schrijf, ik ben al blij als ik ze kan onthouden, maar de meisjes maken er een spelletje van om te vragen “cómo me llama?” Soms wel 10 maal op een paar minuten tijd, maar het helpt, dan lopen ze een paar meter weg, beginnen we een gesprek met iemand anders en 10 seconden later komen ze terug met dezelfde vraag. Soms zijn we het zelfs dan al vergeten, want het zijn ook zoveel namen, en zoveel meisjes hebben we volgens mij nog niet eens gesproken… Maar eigenlijk kan ik het totaal niet inschatten, want echt waar, als je zo ineens hier toekomt tussen al die meisjes met zwart haar en bruine ogen, zijn de verschillen soms moeilijk op te merken, al zijn die er uiteraard wel.

Vandaag zijn we naar het centrum geweest, hier de micro (kleine busjes) op. Er zijn geen haltes, je stopt ze gewoon om het even waar in de straat. Ze rijden zeer frequent, en toch zitten ze makkelijk stampvol. Je betaalt 1,5 bolivianos (ongeveer te delen door 10 om om te rekenen naar euro’s) voor een rit, om het even hoe ver, zones kennen ze hier niet. Ik was toch ernstig overweldigd in de stad, wat een drukte, het verkeer lijkt me zeer chaotisch, heeft iets weg van de Italiaanse rijstijl, waar de wet van de sterkste geldt, met veel getoeter en geflikker met lichten (volgens mij om aan te geven dat je niet van plan bent om te wijken). Het is ontzettend vuil vind ik, en veel verval, zoveel lijkt in slechte staat, en niemand geeft er iets om. Ook de auto’s zitten vaak vol blutsen en schrammen. De hippe winkelstraat hier is Calle Isabel Cristiano, die hebben we van dichtbij bestudeerd vandaag. Ik ga zeker nog eens terug op een moment dat ik wat minder overweldigd ben, daar een geweldig winkeltje gezien met handtassen enzo, hele toffe dingen met vele leuke kleurtjes. Maar ook meer artisanale winkeltjes op andere plaatsen, bijvoorbeeld in een klein steegje dat plots een oase van rust lijkt te zijn in de stad, was me dat een herademing! Ohja, daar hadden ze 1 hangmat en meerdere maskers. Ik weet alleen nog niet zo zeker of dat zo haalbaar zal zijn om dat in mijn bagage te krijgen, maar ik weet dus al waar ik ze moet gaan zoeken, Francis en Lies…

Ach, ik zou nog 1001 dingen kunnen vertellen over de vele geuren, plaatsen, mensen… Maar dat komt nog wel. De komende 2 weekends gaan we een volledig weekend weg, Liesanne, Paz en ik, want Paz vertrekt binnenkort al weer. We gaan de missiones bezoeken en Maipata ofzo, met ruïnes en een museum met uitleg erover. Ik ben wat dat betreft eerder volgzaam. Daniella schijnt al zeer veel te weten en geeft het ons graag door, hoe minder ik moet regelen en uitzoeken, hoe liever ik het heb, ik heb er tegenwoordig niet zoveel behoefte meer aan…

Misschien nog heel kort iets over eten en dieren: zij die bezorgd waren dat ik mss nóg magerder zou terug komen, daar zou ik me geen zorgen over maken! Het eten is hier best ok, veel groenten en rijst, en op onze vrije dagen is er ruimte voor uitspattingen, ik zal kijken om de foto’s van vandaag ook op de site te zetten, maar de medevrijwilligers waren al verrast dat ik mijn hele bord bij de hoofdschotel en het hele stuk taart bij onze dessertstop naar binnen gewerkt heb. ;-) Verder lopen kippen, honden en zelfs paarden hier zo los over straat. In tercera etapa hebben we hier ook een Duitse herder rondlopen: Lobita (kleine wolf), die ik om één of andere reden toch onmiddellijk vertrouwde (die kan nochtans best onstuimig zijn).

Maar goed, meer dan genoeg geschreven voor in één keer.

Hasta luego mis amigos!

PS: denken jullie eraan duidelijk te maken wie een bericht achterlaat? Nele, was dat Decock?

PPS: foto's zullen voor volgende keer zijn, ik moet ze eerst verkleinen om ze online te krijgen. Goddank heb ik mijn laptop mee om de betaalde interneturen wat te beperken en om door te kunnen werken met een fatsoenlijk toetsenbord enzo...