Pff... Warm! Gisteren was het warm, vandaag warm en winderig, en ik bedoel niet een beetje wind, maar iets dat lijkt op storm aan zee, maar dan met zon. Als we deze middag de meisjes van colegio gingen afhalen, konden we niks zien, want het zand waaide per kilo in onze ogen. Zand in onze ogen, oren, neus, haar, tot in ons ondergoed! En echt verkoelend werkt de wind niet.

Ondertussen iets meer duidelijkheid over onze dagelijkse planning. Ik sta op om half 7 (maar het licht en de vogels en het niet zo geweldige bed zorgen ervoor dat ik al vroeger wakker ben), vóór 7u ben ik beneden bij de meisjes, om assistentie te doen bij het ontbijt, daarna geen Paz en Liesanne met hen naar colegio een paar 100m verder. Ik heb dan eventjes tijd om iets anders te doen (nog gauw een douche nemen, mijn kleren wassen, één en ander op orde brengen...) wij ontbijten om 8u. Om 9u studie bij de oudste meisjes, dit is met Liesanne om beurt ofzo, maar 't lijkt erop uit te draaien dat ik begin, en Liesanne me komt aflossen wanneer ik naar de bibliotheek moet (rond 9.30u, of ik vertrek wanneer Liesanne er is en alle info doorgegeven is, de bibliotheek kan wachten). Dan zit ik de rest van de voormiddag in de bibliotheek, tot het tijd is om de meisjes van school af te halen (11.45u), samen met Liesanne.

's Middags zitten we met de vrijwilligers al behoorlijk uitgeteld samen aan tafel. Tegen dat de meisjes ook gedaan hebben met eten (rond half 2) haasten Liesanne en ik ons naar de 'lavanderia' en de slaapkamers, zorgen dat de meisjes hun vuile kleren verzamelen en ze wassen. Dit stond niet op ons programma, maar degene die dit normaal doet, kan hier om één of andere reden deze maand niet zijn. Om half drie sluiten we de lavanderia en gaan we samen naar de estudio van de 5^de klas. Ook dit was niet voorzien en nemen we over van Pascuala. 12 meisjes, die een halve dag school hebben, moeten wij dan in stilte aan het werk zetten en houden. Mijn God, wat een uitputtingsslag! Na 1 dag heb ik besloten om een duidelijker systeem te hanteren. 3 eenvoudige regels opgesteld op papier (die nochtans gekend zouden moeten zijn) 1) In de klas eten we niet 2) we werken in stilte (zittend) en 3) huistaken moeten aan ons ter controle voorgelegd worden. Wie zich aan deze regels houdt, kan beloond worden. Dag 2 werd ik al uit de vijfde weggehaald om in 6^de assistentie te doen in de plaats, omdat Hugo er niet was. Vandaag, dag 3 had ik het gevoel dat het stukken werkbaarder was, maar onze grootste kwelduivel Mabel (juist, die eerst zo vriendelijk was), had straf en moest eerst poetsen, en stoorde ons dus het grootste deel van de tijd niet. Ik geloof dat de meisjes morgen examen hebben. Een taak die ze 2 dagen geleden al meegekregen hadden, daarvoor zijn ze nu pas echt in actie geschoten, en nu beginnen ze te snappen, dat ze er niet veel van snappen. We mochten per uitzondering vandaag stoppen om 16u, maar daar kwam niet veel van in huis... we hebben het nog een half uur getrokken om de meisjes te helpen met ‘mcm' en ‘mcd' (geraak er maar eens wijs aan uit... blijkt over kleinste gemene veelvoud en grootste gemene deler te gaan.) Probeer maar eens gezag te handhaven en wiskunde uit te leggen in een taal waarvan je nauwelijks de basics onder de knie hebt! Maar op één of andere manier slagen we er min of meer in.

Van de zusters krijgen we trouwens een minimum een informatie... Als je het gevoel hebt dat er op het werk slecht gecommuniceerd wordt, denk dan maar eens aan ons. Er wordt niet gezegd wat er van ons verwacht wordt, we proberen dus maar naar eigen inzicht en kunnen. Krijg ik onder mijn voeten omdat ik niet doe wat er verwacht wordt. 'Waar zijn de meisjes?' vroeg één van de zusters tijdens de ochtendshift! Weet ik veel, ik heb geen idee wie waar zit en wie er in mijn studie zou moeten zitten, aangezien niemand ons iets vertelt, dat weten de zusters zelf beter dan mij. Dat was dus niet goed... Aan de meisjes verdere uitleg gevraagd, wie zit hier wanneer, wie heeft computerles op welke dag, of taken of handwerk? Hopen dat ze juiste informatie geven...

De bibliotheek is op dit moment trouwens niet het meest boeiende jobke, aangezien die niet open is want er is geen stempel. Ik moest alles opnieuw netjes zetten. Daar ben ik (zijn we) bijna mee klaar, en ik heb tot groot genoegen van Daniella toestemming gekregen om etiketten te plakken op de boeken die een aanduiding geven van de categorie, zodat ze terug op de juiste plank terecht komen, want blijkbaar is de bibliotheek een eindeloos werk omdat niemand weet waar de boeken moeten opgeruimd worden, en hebben vele vrijwilligers voor mij al hetzelfde gedaan. Dat wordt dus mijn volgende taak ginder, en hopen dat er gauw weer een stempel is dat de bibliotheek ten laatste tegen de zomervakantie open kan.

Verder lijk ik vrij goed gewapend tegen de omstandigheden hier. Ik ben niet bang voor kleine beestjes (Liesanne wordt gek van alle ongedierte), ik heb niet erg veel last van de muggenbeten (het stikt echt van de muggen), en ik vind de meisjes geen monsters, zoals Daniella ze soms noemt. Daniella is niet op haar mondje gevallen, integendeel, die zwijgt geen 5 minuten, en heeft zo haar ideeën over hoe je autoriteit verwerft. Ik zeg éénmaal mijn gedacht, maar zeg voor de rest 'mhm' en denk er het mijne over, mijn aanpak blijft zoals die was. Ze schijnt alles beter te weten, maar iedereen weet dat ik het toch zelf wel weet ;-) Gelukkig zijn Liesanne en ik een goed duo, we komen goed overeen, al is Liesanne wat wanhopiger over de toestand hier. Ik had al een vrij goed idee wat te verwachten, na mijn ervaringen in Levenslust en op Bizon-kampen. En blijft dat ik niet geloof dat kinderen 'slecht' kunnen zijn. Ik ben al door de fase heen 'wat kan ik voor deze kinderen/jongeren betekenen?' Soms lijkt het niet veel, maar ondertussen weet ik dat het meer is dan het lijkt. Liesanne heeft nog het gevoel dat ze niet veel aan het doen is. 't Is anders wel vermoeiend genoeg! Als we hier om 19u aan tafel gaan, wil ik eigenlijk al niet veel meer dan mijn bed in.

Gisteren zijn we nochtans na het eten nog naar de stad getrokken. La Morena danste met haar groep op het ‘festival mundial de danza.' Dat wouden we dus graag zien! Liesanne en ik zijn met Paz meegegaan en Reyni was er ook. Prachtige kostuums gezien, leuke avond. Dan met zijn vijven terug naar huis, taxi, want veel micro's waren er al niet meer. We dachten al dat met de micro reizen avontuurlijk was, maar de taxi overtreft dit toch. We zatten precies in een rally, en de drempels hier in de straat zijn ook niet te onderschatten... Bij gebrek aan licht en buiten hun bekende terrein, zijn die drempels toch een gemene verrassing voor de taxichauffeur. 20 bolivianos voor de rit, te delen door 5 vrouw, 4 B$ per man, gedeeld door 10 omgerekend in euro's... Daarvoor moet je't niet laten...

Goed, ik rond hier af en hoop dat ik gauw nog eens op internet geraak, want de komende 2 weekends zijn we weg, en ons weekprogramma zit propvol. Ik ben nu al van het beetje extra pauze gebruik aan't maken en de rosario aan't skippen om één en ander te kunnen neerschrijven en foto's te verwerken.

Verwacht dus niet te gauw weer een update (behalve mss kort via de 'wij missen Ruth' fanpagina op facebook :-D als ik nog een SMSje richting België stuur)

Plakkerige groetjes!

Ruth