Dag lieverds!

Voor alle duidelijkheid: alles wat ik schrijf, doe ik op de eigen laptop, en zet ik later in het cybercafé op internet. Alle vragen en reacties die ondertussen zijn binnen gekomen, lees ik pas wanneer ik mijn tijd nodig heb om alles online te krijgen. Mails en andere waar ik wat tijd voor nodig heb om te lezen, of dingen waar ik op wil reageren kopieer ik naar mijn USBstick en bekijk ik dan thuis. Ik ben toch blij dat ik mijn laptop bij heb, kan ik op het gemak schrijven en foto’s sorteren enzo, en in azerty schrijven, want de klavieren hier staan in querty.

’t Is trouwens gemakkelijker (vooral ook sneller) om foto’s up te loadden op facebook dan op de blog, dus hou de “wij missen Ruth en Liesanne” fanpagina ook maar in de gaten. Op internet gaan is niet zo’n probleem, hier zijn verschillende cybercafés op een paar 100m afstand, ’t moeilijkste is de tijd vinden om de hogar te verlaten. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is te groot om dat te doen tijdens de uren dat we het meeste werk hebben, maar af en toe is’t toch goed om effe buiten te zijn.

Vandaag hebben we in de vijfde voor de 4^de dag op rij diezelfde oefeningen van MCM en MCD proberen uit te leggen. Bij sommigen gaat het er niet in! Elisabeth geraakt nooit klaar met haar oefeningen aangezien ze bijna constant hulp nodig heeft. We beginnen ons af te vragen of ze het wel wil kunnen, ook Eusevia komt om de 5 voet uitleg vragen, al lijkt het soms meer uit gemakzucht te zijn. ’t Was om gek van te worden, de helft weet niet wat gedaan, is lastig, wil naar buiten gaan spelen, (maar ze mogen niet) de andere helft eist onze aandacht massaal op voor hulp. Geweldig idee, alle taken laten controleren… Komen ze dan iets tonen, waarvan het me niet duidelijk is wat het is, iets dat ze moesten overschrijven, iets dat ze gemaakt hebben, iets dat ze net geleerd hebben, iets waar ze een tekening bij gemaakt hebben, of een taak of toets waar punten op gegeven zijn??? De punten van sommigen zijn ook niet echt hoopgevend. De meisjes zouden ons eindeloos aan het werk houden, om 5uur moesten we echt gewoon vertrekken, ik denk dat we anders nog minstens een uur huiswerk hadden kunnen helpen maken, terwijl we al groen uitsloegen van frustratie. En dan helpt een stukje chocolade en eventjes het domein verlaten om jullie verslag uit te brengen.

Gisteren de rosario geskipt (elke dag om half 7, het tweede deel van het Weesgegroet dat de meisjes eindeloos herhalen kunnen we ondertussen al mee opzeggen), dus vandaag voelden we ons wat verplicht om mee te gaan naar de mis wat verder in de straat om 8u, ipv de rosario. Dat was anders ook een belevenis. We keken al vreemd op toen we de kitcherige lichtjes zagen, één en al geflikker van allerlei gekleurde lichtjes die doen denken aan slechte kerstversiering rond een Mariabeeldje. Verder lijken de priesters belangrijke figuren te zijn voor de meisjes. Er waren 3 priesters en een 6tal misdienaars. En echt stil kan je het ook niet noemen, kinderen die rondlopen en spelen of huilen… Op het einde van de mis werd er drinken en iets van cake uitgedeeld (best wel lekker). Ohja, en Christus aan het kruis droeg een gouden rokje :-D Toen ik dat zag moest ik me toch wel inhouden om niet te lachen! Het koor is trouwens niet veel beter dan wat ik me herinner uit Vlaamse missen. Al kan de parochie gemiddeld iets beter meezingen en klappen dan in Vlaanderen. Haha, en er wordt ook geapplaudiseerd, vermoedelijk voor Maria Rosario (in het begin toen de priester er iets over zei, en toen ze een beeld naar binnen droegen, maar niet erg plechtig, en op ’t einde van de mis ook).

Pfuh, ik had me voorgenomen om niet teveel ineens te schrijven, een A4tje lezen is te doen, maar veel meer lijkt algauw zo veel, nee? Maar ’t is rap volgeschreven eenmaal ik eraan begin!Nog enkele van de vragen beantwoorden mss.

Hoogteziekte: neen, Liesanne is daar lang niet zo ziek van geweest als ik. Ik was echt ellendig! Flauwgevallen toen ik dacht van de overkant van de parking (waar we hadden zitten/liggen rusten, zolang ik plat lag ging het redelijk) naar de gebouwen van het vliegveld te lopen om even te plassen. Ik ben nog de WC in en uit geraakt, en toen voelde ik het alweer stevig draaien, zet mij neer op een stoel om wat bij te komen, en het volgende moment wordt ik wakker op de grond (wat eerder aangenaam was, de koelte, gewoon liggen ipv me proberen recht te houden) en hebben ze de dokter geroepen. Zuurstof gekregen, dat verschil voel je direct, maar zodra ik op eigen kracht weer verder moest, voelde ik mezelf weer zo verzwakken. Tot ik moest bekennen dat het eigenlijk niet ging, terug effe aan de zuurstof en me verder in de rolstoel laten vervoeren tot we aan boord van het vliegtuig mochten. Nog voor we opgestegen waren de kotszakjes genuttigd. ’t Was de moeite. Tegen dat we in Cochabamba onze tussenlanding maakten (een half uurtje vliegen) was het al stukken beter, al voelde ik me nog erg slapjes en was de hoofdpijn nog niet helemaal weg.

Het uurverschil viel wel mee, dat hebben we sterk gevoeld in Miami, toen waren we om 4u ’s nachts wakker, en viel er niet veel meer te slapen, en de eerste dag hier in Casa Maín, maar voor de rest (vermoeidheid, vroeg wakker worden...) ligt het volgens mij veel meer aan de omstandigheden dan aan het uurverschil.

Het contact met de zusters is eerder beperkt, wij met de vrijwilligers onderling hebben een nauw en goed contact, met de zusters eerder oppervlakkig, we krijgen weinig of geen instructies of uitleg. Maar bij het kruisen zeggen we wel altijd vriendelijk “Hola, buenos dias!” Af en toe ratelt Sor Ines iets, maar daar versta ik meestal niet zoveel van, zij praat echt snel en heeft weinig geduld om het trager of duidelijker te doen. Dan kijk ik eens naar Liesanne en hoop dat zij er meer van begrepen heeft, of dat ik juist raad wat ze zegt. Ze kan ook wel héél streng zijn naar de kinderen toe, heeft Mabel voor de neus van Liesanne keihard geslagen blijkbaar. En toch hangen de meisjes vaak rond haar. Sor Elly is een hele toffe, da’s de jongste zuster, een hele vrolijke, jeugdige zuster, een mooie vrouw ook wel. Daar hebben we zondag aan tafel wel wat meer mee gebabbeld, zij sprak me trouwens aan op mijn psychologen-kennis, vroeg me om Lucero in de gaten te houden en daar mijn gedacht eens over te zeggen, omdat ze zich vragen stelt bij haar gedrag. Ik kan de stijl van Sor Magdalena ook wel waarderen, die kan goed uit de voeten met grapjes naar de meisjes toe, is geduldig, wordt niet zo rap boos. Sor Lucía staat vooral in primera, ook wel een vriendelijke zuster waar ik nogal eens iets aan kan vragen ofzo. Sor Katharina staat in voor begeleiding van handwerk, daar praat ik niet mee, want die versta ik echt niet, is van Japan ofzo, net zoals Sor Magdalena, maar zie haar ook weinig. Sor Rosa is ook wel streng, maar vriendelijk voor ons vrijwilligers. Dan is er nog Sor Rosario, zij is administradora, zorgt voor de zakelijke kant van het leven hier, ik denk dat zij boos was omdat ik het niet goed deed in de estudio. Haar zie ik niet zoveel.

De beesten op straat storen niet echt, die lopen langs de zijkant in het zand (voetpaden kennen ze hier niet) of op de ongeasfalteerde wegen. (Hier is de avenida, de hoofdstraat wel geasfalteerd, maar alle zijstraten niet.) En op die zandwegen rijdt sowieso niet veel volk, en kan je toch niet doorrijden. De beesten blijven min of meer langs de kant.

En zo alweer veel geschreven, waarmee ik, denk ik, de meeste vragen wel beantwoord heb. Misschien morgen toch nog es opnieuw op internet, aangezien ik ook nog een mail vergeten verzenden was… Ik heb vanmorgen alleen de estudio gedaan (wat echt geen probleem is), Liesanne vind het wrs niet erg om hem morgen te doen, en de bibliotheek loopt echt niet weg (al heeft Liesanne ondertussen toch de etiketten meegebracht uit het centrum als ze een GSMkaart gaan halen is.)

Volgende verslag wrs over ons uitstapje dit weekend naar Samaipata!

Lieve groetjes!

Ruth