Dag verre België!

Nu het besef begint door te dringen dat ik hier echt wel voor een langere periode zit, begin ik me dan toch wat te settelen. Na een geweldig weekend in de fantastisch mooie stadjes van de misiones, houd ik er zowaar een Boliviaans vriendje op na, en begin ik stilaan te denken dat het hier toch wel veel beter is dan in België. Misschien blijf ik hier wel…

Was dit niet wat sommigen onder jullie verwachtten? Niet dus… Ja, het besef dat dit niet behoort tot mijn standaard omzwervingen begint door te sijpelen. Stilaan. 6 maanden, 6 maanden, hmm, da’s precies toch wel langer dan eens een kamp ofzo… Juist ja. Het heeft zijn voor en zijn nadelen, Bolivia.

Het eten? Voor (maar soms ook tegen): het is erg zoet, zout en gefrituurd. Lekker? Meestal wel ja, al zijn er zeker ook dingen die ik niet echt kan appreciëren (de chicha bv, een soort drankje op basis van maïs, het proeven bevredigde wel de nieuwsgierigheid, maar niet de dorst of de smaakpapillen). Gefrituurde yuca’s zijn echt lekker, bananen zijn ook wel ok, en ook aardappelen gaan hier regelmatig het vet in. En zelfs als echte belgen moeten we toegeven dat het heel geslaagde frietjes zijn.

Het klimaat? Hmm, erg warm, maar mss is er toch sprake van enige gewenning. Ik merk op dat ik normaal functioneer tot 30° tegenwoordig, wat een hele vooruitgang is in vergelijking met de vele Italiëzomers, volgens mij. Boven de 30° echter, valt mijn hele systeem stil, ik denk niet meer, ik neem geen initiatief meer, ik beslis niet meer, en ik beweeg zo minimaal mogelijk. Dan slof ik maar wat achter de anderen aan, zonder er echt bij te zijn.

De mannen? Tegen! Pascaltje; geen schrik hebben dat ik hier blijf voor een knap Boliviaans vriendje. Knap en Boliviaanse mannen zijn 2 niet te rijmen begrippen blijkbaar. ’t Schijnt dat we daarvoor eerder naar handelsreizigers enzo uit Cuba moeten kijken. Daniella kan er wel wat van, zij heeft meerdere aanbidders. Ik heb zo een beetje de indruk dat wij, Liesanne en ik, als zoenoffer ingezet worden. Ismaël schijnt jong en knap te zijn, Daniella zelf is iets minder jong en is meer in een ander geïnteresseerd, maar wil wel contact houden. Dus wil ze ons aan hem voorstellen. Wij zien een avondje uit in een salsabar met een knappe Cubaan die blijkbaar goed danst ook wel zitten. Meer moet dat niet zijn, da’s wel duidelijk. Indien nodig kan ik nog altijd mijn ingebeelde vriendje inzetten om een eventueel opdringerige Cubaan op een afstand te houden. Oh, en de meisjes willen één van ons graag aan ene Diego koppelen, maar ook daar zijn we niet bijster in geïnteresseerd…

De omgeving? Tegen… vuil, vuil en nog eens vuil, niet te schatten. Vind dat echt vreselijk, al die vuiligheid langs de kant van de straat. Daar zou ik echt niet mee kunnen leven. En naast het vuil allemaal zand en stof dat voortdurend opwaait, binnen in huis waait, nooit is het hier proper, pff!

Over de misiones valt eigenlijk niet bijster veel te vertellen. ’s Morgens vroeg opgestaan om 5u, we zaten in de taxi voor 6u, naar de exterminal waar bussen en trufi’s naar misiones stoppen. De bus wouden we niet nemen omdat die pas anderhalf uur later weg was, dus 5B$ meer om met trufi te gaan, maar tegen dat we effectief weg waren, was’t al even laat. Trufi’s zijn een soort grote taxi’s (monovolumes) die je per persoon betaald (dus niet per rit), en ze gaan maar als ze vol zitten, maar er staan verschillende maatschappijen naast elkaar, uiteindelijk, nadat we al meer dan een uur aan’t wachten waren, hebben ze ons doorgestuurd naar een andere maatschappij, kwestie van een auto vol te krijgen. Tegen 11u in San Javier, waar eigenlijk geen bal te zien was, een kerkje met museum, maar stel je vooral niet teveel voor mij “museum”, 3 stoffige zaaltjes met wat prullaria, en dan heb je’t wel gezien…

Dan weer de bus op voor een uurtje, oogjes zakken alweer toe (wat valt er anders te doen, na zo’n drukke week, hobbel hobbel over de niet altijd even goede wegen in de auto bij 35°C…) Aankomst in het stadje Conception. Nuja “stadje”, waarmee zou ik het kunnen vergelijken in België? Zevergem? Lijkt me te groot… Eerder iets als Oedelem. Geen idee wat je erbij voor te stellen? Ga volgende keer maar eens naar mijn zusje haar themadag! Je zal wel zien. Zo ongeveer alles bevindt zich slechts 1 huizenblok van het centrale plein… Maar goed, we waren gelukkig want de kamer was met aire aconditionado, en er was een zwembadje bij het hotel. Na wat rondslenteren langs de enkele winkeltjes en een lekker avondmaal in hét restaurant van dienst, kwamen we tot de conclusie dat er welgeteld 9 toeristen in het dorpje waren. Wij met 3, nog 2 Spaanse vrouwen, en nog een groepje van 4 mannen. En toen dachten we een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Natuurlijk overtrok het toen en koelde het fel af. Liesanne waagde zicht toch kort even in het water, Paz en ik hielden ons op de rand, met alleen de voetjes in het water. En toen we daar zaten te lezen, werd het plots donker, alsof iemand het dimlicht beetje bij beetje toedraait. Je ziet het gewoon donker worden! Op een kwartier tijd is de dag omgetoverd in de nacht.

Zondag bezoek aan de orchideeëntuin, aan 2 musea en nog wat rondslenteren. Klaar voor de lange terugtocht samen met de 2 andere vrouwelijke toeristen (die ook vrijwilligers blijken bij ons in de buurt). Eenmaal terug in Sta Cruz is iedereen het er over eens dat het koud is. Een blik op de TV leert ons dat het 23° is. Gewenning dus…

Dikke knuffel aan alle lieve lezers, die ik soms toch wel mis, want de meisjes maken het ons toch wel écht niet gemakkelijk...