Hola Belgica!

Hier Bolivia nog eens, met best veel te vertellen. Ondertussen ben ik écht geland, vele gesprekken later, waarbij Liesanne besloten heeft om terug te keren in december en ik om te blijven. Zoals gedacht worden voor mij een aantal dingen gemakkelijker. Ik begin de meisjes stilaan wat te leren kennen, de namen van de meisjes blijven bijvoorbeeld al beter hangen. Velen kan ik als ze gewoon door elkaar lopen nog niet bij naam noemen, maar de gezichten worden toch al iets vertrouwder.

En België wordt beetje bij beetje verder los gelaten. Ik zit minder en minder nog te wachten op een berichtje of een antwoord op een mail, want veel komt daar toch niet van in huis, ondanks vele beloften. Zij die wérkelijk nabij waren, zullen er nog wel zijn over 6 maand!

De lucht is de laatste dagen trouwens veel helderder, een ware verademing in de letterlijke betekenis :-D Dat wil zeggen dat de zon harder brandt op de middag (gemeen hard zelfs), maar dat het ’s nachts toch wat meer afkoelt.

Ik zou eergisteren met Daniella naar de migración gaan om eens te informeren hoe dat nu precies zit met verlenging van visum, maar dankzij brokkenmaakster Natalie is het er niet van gekomen. Het kleine spook had op de speeltuin op school iets teveel toeren uitgehaald, met een gebroken arm tot gevolg. Ik vroeg me al af wanneer dat er eens van zou komen, zo geweldig als sommige meisjes hier zijn, kon ik me niet inbeelden dat ze hier niet af en toe iets voorhebben. Wegens onderbemanning (Sor Lucia zat op spoed en er waren nog 2 helpsters afwezig) konden we dus niet weg. In plaats daarvan hebben Liesanne en ik toch maar de estudio in de vijfde samen gedaan. Het was een ware strijd! Koppig tegen koppig. “Kinderen en klanten zijn varkens” heb ik in mijn jonge jaren geleerd. Ach papa, we waren zo braaf… Maar een bende biggetjes, ja, die kunnen nog wat leren van onze klas! De chaos was immens: armen en benen en de rest van de meisjes overal te vinden, behalve gedisciplineerd in stilte op een stoel achter hun schoolwerk. Om 16u had ik veel zin om de boel de boel te laten en te vertrekken, maar Liesanne vond dat we moesten verder gaan. Dan maar de grove maatregelen ingezet… Ik ben om half vijf voor de deur gaan zitten met de mededeling dat er niemand buiten zou gaan, voor ze getoond hadden dat ze de regels van de klas kennen, wetende dat dat allicht overuren zouden worden. Enkelen konden na tien minuten al vertrekken, zoals Elisabeth, die trouwens grote vorderingen maakt! Vandaag heeft ze voor het eerst ruim meer dan de helft (55/70) op een taak gekregen! Apetrots was ik… Enfin, terug naar de strijd in de klas. Sommigen heeft het veel tijd gekost om simpelweg in stilte op hun stoel te gaan zitten voor ze buiten mochten. Op het laatst waren er nog 4 leerlingen over, Lorena was zoals altijd onverstoord gewoon aan het werken (volgens mij werkt zij trager dan een slak!) Yaquelin en Angélica waren koppig, maar konden bij lange na niet tippen aan Juana. Juana heeft 3 kwartier naast mij gestaan in een poging om de deur open te maken en mij te passeren. Blijkt alweer dat mensen mijn fysieke kracht toch onderschatten, vooral in crisissituaties. Ik stond voor de deur, en niemand zou passeren… Jammer voor hen die nog in de klas waren en eigenlijk mochten vertrekken. Ik had haar bij haar haren door de klas kunnen slepen, of haar een mep in haar gezicht geven. Gelukkig is mijn zelfbeheersing op zo’n momenten zeer groot. Goed Spaans produceren is nog een andere zaak, en dan lachen de meisjes me graag uit met mijn onhandige pogingen, maar veel winnen ze er niet bij. Uiteindelijk was Lorena klaar met haar werk en eiste zij naar buiten te kunnen gaan. Ik heb niet begrepen wat ze zei, maar Juana heeft een halve stap opzij gezet om haar te laten gaan zonder zelf naar buiten te vliegen. Nuja, de andere twee waren dan niet meer binnen te houden, dus Juana toch moeten vastpakken om haar binnen te houden. Tegen die tijd was Liesanne al aan’t denken van haar gewoon te laten gaan, maar dat was buiten mij gerekend… Op dat moment passeerde Morena buiten aan het open venster (met muggengaas en tralies, vensters zijn hier echt geen vluchtoptie), begon op haar in te praten (uiteraard iets vlotter dan wijzelf kunnen), zonder resultaat. Zij ook mee naar binnen aan de deur, ik heb lang niet alles begrepen, maar ze was best dwingend. “Ik heb zoveel geduld niet als de vrijwilligers” was haar commentaar toen ze hoorde dat we er al drie kwartier stonden… Maar goed, ook Morena is er niet in geslaagd iets gedaan te krijgen van haar, zij was van plan om de deur op slot te doen, maar de sleutel was natuurlijk nergens te vinden op dat moment. Uiteindelijk haar gewoon laten zitten in de klas, waar ze –wat had je gedacht- niet meer uitkwam zolang we in de buurt waren. Maar ik denk dat ze genoeg gestraft is… Ik heb de koppigheid herkent, het onvermogen om toe te geven, iets dat doodeenvoudig is en de zaak onmiddellijk zou oplossen, maar het gevoel dat het niet eerlijk is, en weigeren je gewonnen geven, het vuur van de frustratie in de ogen, de tranen dichterbij dan je op zo’n moment kan gebruiken…

Hehe, ’t was weer es een uitdaging :-D ’t Was een eerder onbesliste strijd waarvan ik besloot dat ik die echt niet verder wou zetten over dagen heen. Als ik zelf hier iets te leren had, dan was het opnieuw beginnen met een schone lei. Ik had me voorgenomen om het conflict niet mee te nemen naar de nieuwe dag en dat is me goed gelukt ook. We komen weer goed overeen.

Ik ben trouwens erg verrast geweest deze week dat 2 meisjes spontaan hun excuses kwamen aanbieden. Dat had ik niet verwacht. Het maakt trouwens een gigantisch verschil. Ik heb het al eerder ervaren, maar nu zeker zo sterk, dan kost het veel minder moeite om verder te gaan. ’t Is makkelijker om iemand te vergeven die om vergeving vraagt.

Oh, er zijn trouwens ook wel hele lieve meisjes, die niet het bloed vanonder je nagels proberen te halen… Maar daarvoor heb je wat meer tijd nodig om die te ontdekken, want die verdwijnen het eerste moment wel in de chaos. Stilaan ontstaan er iets van een band met een aantal meisjes.

Er zijn bovendien nog een paar veranderingen op dit moment. Paz is vorige zondag vertrokken, Liesanne en ik zijn haar samen met Sor Ines en Sor Magdalena op het vliegveld gaan afzetten. En naar aanleiding daarvan is Liesanne verhuist naar de kamer hiernaast waar Paz sliep. Oef. Niet dat ik niet overeen zou komen met Liesanne, integendeel, maar ik heb die ruimte gewoon hard nodig. Plaats om mijn spullen wat op te bergen, om wat privacy te hebben, om me eens te kunnen terug te trekken op mezelf, om niet bang te moeten zijn iemand wakker te maken als ik naar toilet ga (deuren piepen enorm en gaan niet toe…), te kunnen de deur open te zetten voor afkoeling zonder dat Liesanne bang moet zijn voor beesten… Helaas, één nacht liggen we apart, en Sor Ines meldt dat ze 10 dagen weg moet en dat wij gedurende die tijd bij de meisjes moeten slapen… Nuja, ’t is alleen maar om te slapen en ’t is maar 10 dagen.

Ondertussen zijn we vandaag naar de migración geraakt en blijkt dat ik mijn visum dus niet kan verlengen zonder een ingewikkelde en dure procedure op te starten. Ik kies dan maar voor plan B: op vakantie! Ik moet het allemaal nog eens bekijken, maar als iemand liever eind december, januari wil afkomen om in Peru Machu Pichu, Titicacameer enzo te gaan bezoeken, wees welkom! Het moet gezegd dat de tickets wel niet goedkoop zijn… (Als je vluchten zou gaan checken, zoeken op Cuzco) Als je overweegt te komen, laat snel iets weten, dat ik mijn planning ernaar kan schikken.

Maar ik ga jullie laten, vele groetjes!

Ruth

PS: in onze voormiddag studie zitten 17 meisjes uit het middelbaar, maar nooit allemaal tegelijk en onze 5de klas telt 12 lln, die er in prncipe wel altijd allemaal zouden moeten zijn. Maar die zijn veeeel makkelijker te handhaven dan de 12!