Dag België!

Ik hoop dat jullie daar nog een beetje overleven zonder mij ;-)

Terwijl de kindjes in België herfstvakantie hebben, kijken ze hier verlangend uit naar de grote vakantie. Hier is niet Allerheiligen de belangrijke dag, maar wel Allerzielen. En de rituelen zien er een beetje anders uit…

Het was bloedheet de 2^de, en ’s morgens hadden we nog steeds niet echt een duidelijk beeld wat van ons verwacht werd, we dachten eventjes dat we een vrije dag hadden, dat de dag als zondag gold en dat we misschien konden gaan zwemmen. Maar algauw blijkt de informatie nogal tegenstrijdig en leggen we de vraag voor wanneer we ’s middags in de gemeenschap verwacht worden om te eten. Daar blijkt dat ze toch willen dat we meegaan in de namiddag. Op het programma staat bezoek aan het kerkhof, waarbij ze zouden bidden en zingen. Veel meer weten we er niet van. We gaan te voet, een uur in de brandende zon. Ik was al blij dat het groepje meisjes dat aan mij toegewezen was, wat kon en wou doorstappen, zodat het als een beetje beweging kon tellen, want een mens wordt hier zo sloom van de warmte, beweegt zo weinig mogelijk, en de conditie gaat er niet bepaald op vooruit!

Maar goed, ze moesten blijkbaar ook kalenders verkopen. Aan het kerkhof aangekomen wordt snel duidelijk dat dit niet te vergelijken is met wat we kennen. Dat zijn geen grafstenen zoals bij ons, maar hele grafhuizen, of hoe heten zo’n dingen… Wat een drukte, onvoorstelbaar, het lijkt wel een mierennest! Ik durfde mijn fototoestel niet mee te nemen, in het idee dat dat ongepast zou zijn, jammer genoeg, want het kon zeker wel. De kraampjes die je hier overal langs de weg ziet, waren ook aanwezig op het kerkhof.

We beginnen eerst met verkopen… Zo’n grote mond als de meisjes hier in de Casa hebben, zo’n klein bang hartje hebben ze dan als ze vreemden buiten de Casa moeten gaan aanspreken. Ik word al gauw wanhopig, want zo gaan de meisjes helemaal niks verkopen. Na een dik uur en veel aansporingen om tenminste duidelijk te maken dat ze iets willen verkopen hebben ze 1 kalender verkocht. Besloten dat ze misschien beter overgingen naar bidden en zingen voor de overleden familieleden, maar ook op dat vlak zijn ze geen echte heldinnen, en ik kan niet bepaald veel bijdragen. Het heeft eigenlijk iets weg van onze 3-koningen. Ze bidden en zingen, en krijgen dan lekkers: zoete broodjes, frisdrank, harde koekjes, fruit of bij 1 familie zelfs kip. Goddank kom ik Sor Lucía tegen en zet me bij haar langs de kant, terwijl mijn meisjes op zichzelf verder aanmodderen. Ik sterf zo ongeveer van de dorst, dus ben zo overmoedig om toch maar gewoon een beetje van een kraantje te drinken, zoals alle locals. En zie, ik leef nog, ik ben niet ziek, en heb er zélfs geen diarree aan overgehouden! Gelukkig komen de meisjes op den duur ook wat frisdrank, chicha en nog iets anders dat ik niet kon identificeren naar mij brengen en kan ik met een gerust hart toch wat meer drinken.

Wie zei ook alweer dat tijd relatief is? Dat zal in België wel zo zijn, maar nog veel meer in andere continenten blijkbaar. Ook moeilijk wanneer je geen horloge hebt en nauwelijks klok kan lezen, zoals velen van de meisjes. Ik dacht dat de afspraak om te verzamelen half 5 was, een beetje later lijkt het 5u te zijn, op den duur is het 6u, en dan zijn nog lang niet alle meisjes er. De groep van Hugo komt helemaal niet opdagen, maar zijn met Hugo los van de rest hun gang gegaan, van mijn groep ontbreken 3 meisjes, van die van Daniella ook enkelen, en Sor Lucía staat moederziel alleen met zakken vol broodjes, maar zonder meisjes. We wachten een half uur, drie van mijn meisjes lopen een kwartier te zoeken naar de drie anderen zonder resultaat en wanneer we besluiten dat het welletjes is, duikt de helft van Sor Lucías groep dan toch op. We vertrekken met degenen die er zijn. (Was het in België 2% van de gasten dat je mag kwijtspelen? Ik denk dat we er ver voorbij waren…) Om te voet te gaan was het eigenlijk al veel te laat, maar de micro’s zitten bomvol omdat iedereen die de hele namiddag op het kerkhof zat dan weg wil. Dan maar een taxi aangehouden. De man was bereid om 7 meisjes en de zakken in te laden. Ik met 6 meisjes met de taxi naar huis, de anderen zonder zware zakken met Sor verder te voet. ’t Was weer een helse rit, door de totale chaos in’t verkeer, met een erg dominante rijstijl, maar ondertussen ben ik er een beetje aan gewend. Ik kijk niet meer, het bespaart me een hartstilstand elke keer ze hier rare dingen doen in’t verkeer.

Alles went behalve een vent, ’t is de titel van een hilarisch boekje dat ik tijdens mijn vele babysituren eens beginnen lezen ben, en ’t is me altijd bijgebleven. Ik ben nog altijd aan’t onderzoeken of het gewoon goed klinkt of ook echt waar is. Ik hou het voorlopig op het laatste. In dit geval; het verkeer? Check, gewoon negeren.

De warmte? Check, ik merk nauwelijks nog op dat ik zweet, ’t is uiteraard warm, en ik denk dat dat heel wat van mijn energie vraagt, maar ik blijf op één of andere manier functioneren tegenwoordig.

De rommel en de beesten overal? Check, gewoon negeren. Ik weet wel dat het er is, maar ik hou het buiten mijn bewustzijn. Ik realiseer me stilaan waarom een mens opruimt, het kost ook wel wat energie, ’t is beter als je’t eenmaal kan buitensluiten, maar dan nog…

Zand overal? Ook dat went een beetje, ik hou er niet van als ik over straat loop en het zand waait tegen mijn blote benen of in mijn decolleté, ’t is nogal pijnlijk, je wordt er ontzettend vuil van, maar nu ik wat meer kleur begin te krijgen valt het ook iets minder hard op ;-)

Spaans? Check, traag, erg traag, maar er zit verbetering in, dag na dag een piepklein beetje vorderingen. Binnenkort misschien toch weer wat gaan studeren. Ik heb dat in’t begin gedaan, en dan achterwege gelaten, maar ik kom op een punt dat het misschien toch weer nuttig kan zijn.

Slecht bed? Check, ook dat went. Ik slaap in een diepe put, als ik ’s morgens verhuis van segunda etapa naar tercera voor nog een uurtje slaap in “mijn eigen” bed, dan ben ik al blij met het “goede” bed, maar ook in segunda slaap ik nu wel, ondanks de warmte en de matras.

Blijft over: de mannen, elke keer opnieuw raak ik er meer van overtuigd dat ik het nooit zal snappen. Nee, dat went nooit… Maar ik mis het wel, een beetje mannelijke energie. Ik heb voor mijn tripje naar Peru bewust gekozen om een mannelijke couchsurfer aan te spreken. 130 vrouwen op een kluit, da’s echt teveel van’t goede (waarmee ik niet wil zeggen dat de mannen dan de slechte tegenpool zijn, he! ;-) )

En nog een goed voorbeeld van communicatie hier in de contreien? Gisterenochtend onderweg naar school zijn er verdacht veel meisjes die terug naar de Casa liepen, ik ondervraag hen waarom, ze mompelen iets onverstaanbaars en ik kan niet ingrijpen met 3 kleintjes aan de hand… Vlak voor school nog eens 4 kleintjes die blijven hangen, die ik met geen stokken vooruit krijg, ik snap niks van wat ze proberen uit te leggen. ’t Is moeilijk onderhandelen als je de argumenten niet begrijpt… Ik hoor iets van Carnet de identidad, en vind het nergens op slaan, je hebt dat toch niet nodig om naar school te gaan. Na 10 minuten wanhopige pogingen tot overtuigen gaan ze dan toch de school binnen en zie ik het papier hangen. “Mañana el 4o de noviembre” aha? Morgen, dat gaat dus wel over vandaag, waarom hing dat er gisteren niet. Iets met een naam die me niks zegt en inderdaad dat ze een bewijs van identiteit nodig hebben… Ik ga alvast terug naar de Casa, wetende dat er nog een hele troep meisjes terug richting school moeten. Komen er 2 van de 4 laatste toch nog terug aangelopen als ik al voor de poort sta, en nog een ander meisje dat wat betrouwbaarder was. Ik probeer te overleggen met één van de zusters, en alles wordt geregeld… Ik terug met de meisjes naar school, spreek onderweg nog iemand aan die terug naar de Casa loopt, zeg dat de zusters de carnets brengen. Haar antwoord: “No soy de la Casa Maín” Auw, dat komt er dus van, met 120 meisjes die je niet allemaal kent!

’s Middags om de meisjes te gaan ophalen wordt het al gauw duidelijk dat ik sta te wachten voor niks, veel volk komt er niet buiten, of ze lopen ook weer naar binnen, mama’s en papa’s op school, aanschuiven voor klassen. Ruth snapt er weer helemaal niks van… Ik ga dan maar binnen, kom tot de conclusie dat er 3 zusters op school zijn, en dat het erop lijkt dat het nog wel eventjes kan duren. Terug naar de Casa, en samen met Daniella die al evenmin weet wat er gebeurt, uitleg gevraagd aan één van de meisjes die toch al toekomt. We begrijpen er geen snars van. Gelukkig komt Angélica thuis, die haar naam niet gestolen heeft. Zij weet ons uiteindelijk met veel geduld uit te leggen dat er een beurs uitgedeeld wordt, van 200 B$ aan elk schoolgaand kind, en dat Juancito Dinges, die naam waar het altijd maar over gaat, de naam is van die beurs, genoemd naar het eerste kind dat weet ik veel wat deed of kreeg… Maar er zijn maar 3 mannen en veel klassen met veel leerlingen, dus dat kan nog wel effe duren tot de laatste leerlingen druppelsgewijs binnenkomen. Waarom kan niemand ons iets op voorhand uitleggen? Het had me wel veel energie bespaart als ik dat de dag op voorhand geweten had! Maargoed, vrijwilligers schijnen hier altijd de laatsten te zijn die informatie krijgen.

Maar ik ga jullie maar eens laten, ’t is weer een lang verhaal geworden.

Dikke kussen!

PS: Wie is Ingrid van de reactie van eergisteren? En wie is Evelien De Coene uit de mailinglijst, van waar ken ik jullie?