Dag allemaal!

’t Is alweer eventjes geleden dat ik iets schrijf, sommigen zullen alweer uitkijken naar nog wat verhaal, anderen hebben me via mail meer dan genoeg gehoord ;-) De prioriteiten liggen op dit moment iets anders, dus ik ga niet veel schrijven. Ik wil jullie wel graag enkele brieven van de meisjes uit de 5^de klas laten lezen. Ik had een hele tijd geleden gevraagd of ze naar Don Bosco Kortrijk iets wouden schrijven, omdat die verbroederd zijn met Casa Maín. Enkele tekenende brieven deel ik graag met jullie. Met mijn excuses voor de soms wat vreemde vertaling, maar ik wou zoveel mogelijk de woorden van de meisjes weergeven, zonder interpretaties.

Ik probeer om van deze 3 meisjes ook hier een foto online te krijgen, dat jullie je een gezicht kunnen voorstellen bij de verhalen.

Voor de rest horen jullie misschien graag dat mijn gewicht hier niet verandert. Ik ben uit nieuwsgierigheid eens in het dokterszaaltje binnengelopen, en mijn gewicht week niet af van de normale Belgische schommelingen. Wat wel lager lag, was mijn lengte… Ik werd 3 cm minder gemeten dan bij de laatste meting die ik me kan herinneren. Ik denk dat de kans klein is dat ik zoveel gekrompen ben op deze leeftijd, en vermoed dat de oorzaak in een geblokkeerde rug en nek gezocht moet worden. Er zal werk aan zijn om me na 6 maand weer recht te krijgen!

Maar goed, ik laat jullie met de brieven van Angélica, Juana en Mabel.

Vele groetjes!

Ruth

PS: ondertussen gaat het al heel wat beter met het Spaans… ’t Is nog met veel fouten, en woorden die ik niet ken, maar het gaat opmerkelijk vlotter dan in’t begin, oef!

Santa Cruz, Bolivia 22 oktober

Beste vrienden van Don Bosco,

Hallo, hoe gaat het met jullie? Ik ben Angélica Laïme. Ik ben 12 jaar en ik ben erg blij goede vrienden te leren kennen. Ik zit in de vijfde klas in het lager. Ik zal jullie een beetje over mijn leven vertellen: ik heb één zus en zij heet Veronica Laïme en mijn mama heet María Laïme. Ik heb geen vader. Het is erg triest niet erkent te zijn door je eigen vader. Ik woon in “Casa Maín.” Het is heel groot, er zijn 120 meisjes en het is hier mooi. Alle dagen van maandag tot vrijdag staan we op om 6u , om 7u ontbijten we en om 8u gaan we naar school. Het is leuk om te studeren. Ik hou van wiskunde, taal en natuurwetenschappen (in het lager is dit biologie en aardrijkskunde.) Mijn mama heeft een epilepsie aanval gehad, maar dat gaat beter en beter tegenwoordig. En de vrijwilligers zijn zeer goed en vriendelijk.

Moge God jullie zegenen en beschermen.

Ik stuur jullie vele kussen en knuffels voor alle jongens en meisjes van de Don Bosco school, met veel liefs.

Hoogachtend,

Angélica Laïme

22/10/10

Dag jongens en meisjes!

Hoe gaat het met jullie? Ik wil jullie vertellen dat ik in het tehuis Casa Maín Juana heet en ik het hier erg goed heb. Het is hier mooi. Er zijn zusters en we zijn met 120 meisjes hier in het tehuis. Maar er zijn momenten dat ik in gedachten verzonken ben, dat ik afgeleid ben door de vogels. Ik kan zeer goed fluit spelen. Ik roep naar mijn vriendjes, de vogels. Ik hou erg van nadenken in het landschap en ik hou ook van fluiten om de aandacht te trekken en alle meisjes zeggen mij dat ik op een vogel lijk, dat ze mij naar een vogelwedstrijd gaan brengen.

Ik speel en lees graag, ook schilderen doe ik heel graag. Maar ik verveel me niet graag want dat is saai. En wanneer ik goed gezind ben schilder ik heel mooi. Mijn favoriete kleuren zijn hemelsblauw, blauw, oranjeachtig, paars en geel.

Ik hou van lachen, zingen, en video’s kijken.

Dank je wel voor alles dat jullie voor ons, de meisjes van Casa Maín, doen.

Ik neem afscheid met een dikke knuffel en een kus.

Ciao!

Hallo, ik heet Mabel Aydee Fayan Lopez.

Ik speel graag voetbal, basketbal en volleybal met mijn vriendinnen. In het tehuis Casa Maín heb ik het goed, de zusters mishandelen me niet. Ze zijn goed voor ons en leren ons goede dingen.

Ik hoop dat het goed gaat met jullie, dat jullie goede punten halen, dat jullie je leerkracht niet verafschuwen, dat jullie elkaar graag zien als broers en zussen, dat jullie je ouders niet pijn doen.

Ik stuur jullie de groeten en vele knuffels. Ik zou jullie graag gauw leren kennen zodat we kunnen praten en jullie goede dingen leren.

Ik hoop dat de jongens en meisjes braaf zijn en elkaar met veel liefde behandelen en niet vechten en ruzie maken, want we zijn allemaal broeders en zusters van elkaar.

Ik wil jullie ook vertellen dat we hier in het tehuis met 120 meisjes zijn. De meisjes in de eerste etappe zijn klein, van 3 tot 11 jaar en in de tweede etappe zitten de grote meisjes, van 12 tot 15. In de derde etappe zitten zij die het eindexamen al afgelegd hebben.

In het tehuis hebben we een groot varken, hij eet alles. We hebben ook een hond “Loba” (Wolf) die graag speelt. Ze speelt graag voetbal met ons en we lopen ook met haar. We hebben hier ook een grote schildpad, die wandelt en eet sla. Maar meer dan al de rest hou ik van spelen met Loba, dat is leuk, zij is niet stout, ze bijt niet.

Ik vertel jullie ook nog dat de vrijwilligster Liesanne lief is en Ruth ook. Ze leren ons goede dingen, laten ons goed werken voor school.

Ik zie jullie graag en stuur vele kussen en knuffels voor iedereen.

Zorg goed voor jezelf en voor je ouders, want zij houden van jullie.

Hoogachtend,

Mabel