Dag allemaal!

Op dit moment is het zondagavond 23u, ik zit buiten op mijn balkonnetje met de PC. Ik hoop van hier een beetje koelte te vinden, want binnen is het nog warmer dan hier. Gisteren was het meer dan bloedheet. ’t Zou me niet verbazen als het 40° was, “un calor mortal!” Vandaag was het beter, maar nog steeds verschrikkelijk warm. Ik heb dan eindelijk toegegeven en ben in jeansbroek de stad ingetrokken. Het moet gezegd, Daniella had gelijk, eigenlijk is het in zo’n temperatuur aangenamer dan in een linnen broek die toch onmiddellijk aan je vel plakt, alleszins in de micro.

Normaal gezien zou ik nu onderweg moeten zijn richting luchthaven om met Sor Magda Liesanne te gaan ophalen. Maar alsof ze nog niet genoeg moeilijkheden kende, ging haar paspoort in Brussel bij de check-in stuk. Een fout in de paspoorten die gedurende die periode gemaakt zijn, iets dat in Brussel blijkbaar wel geweten is, waardoor ze wel mocht vertrekken ginder, maar ze werd in Schiphol tegengehouden. Daar kon ze echt niet mee verder, ze zou in Brazilië bij haar overstap ernstige problemen kunnen krijgen… Dus moest ze terug naar Brussel vliegen en thuis eerst alles in orde brengen.

Maar ondertussen red ik het hier best wel. Ik pas me aan aan de omstandigheden, voel dat een aantal van mijn normen zich ook wat aanpassen (bv. wat is kwaliteit, wat is stijlvol, wat is gepast/ongepast). Een aantal hinderlijke dingen, zoals de rommel en de vuiligheid, zie ik minder, waardoor er meer aandacht overblijft voor andere dingen (de fantastische kleuren en het prinsessengehalte dat hier eigenlijk ruim aanwezig is). Anderzijds zijn er een aantal dingen die waarschijnlijk nooit wennen, geuren zijn lastiger… Urinegeur die je op verschillende plaatsen in de stad komt toegewaaid, of bij meisjes zoals Nataly, zal ik toch altijd afschuwelijk vinden. Ook het gebrek aan organisatie en communicatie blijft moeilijk. Vrijdag was er een soort van schoolfeest van de middelbare school. Het moment zelf vraagt Sor Ines of wij kunnen meegaan om een oogje in het zeil te houden. Daniella kan dat al niet maken, want zij heeft de nacht in de primera. Aangezien ik de meisjes wel wil zien dansen, en ik weet dat ik hen er een plezier mee doe, en Sor Ines bovendien zei dat ze moesten om 22u terugkomen, wou ik dat wel doen. Ik samen met Aurora erheen, bij het binnengaan blijkt er ingang te betalen en heeft Aurora geen geld bij (ik heb daar goddank wel aan gedacht), binnen heerst een chaos van jewelste. Geen idee in welke groepen we onze meisjes moeten zoeken. De pogingen om foto’s te maken zijn bijzonder moeilijk, want de belichting is een ramp. Ook het geluid voldoet niet aan mijn Belgische verwachtingen: voortdurend feedback is niet bepaald aangenaam… Jongeren die staan te zingen met een micro in de hand, waarvan ik dacht “ik denk niet dat ik het veel slechter zou doen…” (voor zij die geen idee hebben: dat wil je echt niet horen!) Enfin ja, op een gegeven moment beginnen we de meisjes in de massa te zoeken om duidelijk te maken dat ze om half 10 aan de poort verwacht worden om naar huis te gaan. Blijkt dat ze andere keren bij zo’n gelegenheid tot 12u mogen blijven, en zijn dus heel teleurgesteld, want zij gingen uit van 12u. Tijdens onze zoektocht vraagt Aurora hoe laat het is (niemand draagt hier een uurwerk) en blijkt het al half 10 te zijn. Sommigen moeten nog optreden, Blanca en Tomaza zitten in het laatste jaar, dus treden als één van de laatsten op, en dat leek nog niet zo direct te zijn. De eerste groep meisjes uiteindelijk om 22u naar huis kunnen sturen, tegen dat de rest verzameld was, op de 2 laatsten na, was het bijna 23u, Aurora zegt dat zij met die groep mee naar huis gaat, en dat ik op de laatsten moet wachten. Ik wacht en wacht en wacht. Voelde me op dat moment wel echt de vreemdeling! In de Casa heb ik dat niet zo, maar daar stond ik dan, moederziel alleen tussen een massa latino’s (ik was al blij dat ik nog snel mijn kleren van de dag gewisseld had met iets dat er toch wat netter uitzag!). Engelstalige liedjes werden afgewisseld met traditionele dans van telkens een andere provincie van het departement Santa Cruz. En zo ging het maar door, nauwelijks voorbereide dansen, waarbij het leek alsof er maar 1 iemand echt wist wat er moest gedaan worden, en de anderen keken en zo goed en kwaad als het ging probeerden ze hetzelfde te doen. Ik was al blij dat Tomaza zoveel als ze kon tussen de voorbereidingen door nog bij mij kwam staan om me wat gezelschap te houden. Tegen kwart voor twaalf is het dan aan hun beurt, en tegen dat ze weer omgekleed zijn moeten de 2 laatste dansen beginnen. Tomaza overtuigt me dat dat de mooiste zijn en smeekt om nog te mogen kijken. Ik laat me overtuigen, wat maakt dan nog het verschil tussen kwart voor twaalf of twaalf? Ik stond er al zo lang, ik kan dan toch evengoed nog wat langer blijven en het beste zien. Het was de moeite waard alleszins. Tomaza had niet gelogen, die 2 laatste groepen hadden duidelijk een veel grondigere voorbereiding achter de rug. Het voorlaatste was nog een traditionele dans, maar die niet tot een specifieke provincie behoorde, iets dat wat aan flamenco deed denken, met 1 jongen en 2 meisjes met prachtige jurken, iets met veel energie en passie en moeilijk (snel) passenwerk. Het deed ook wat denken aan tap. En daarna nog iets moderners, ook heel sensueel, deed me denken aan de film “Dirty Dancing.” Dingen die je mij niet moest laten doen toen ik zo oud was… Nu ook zelfs nog niet, daar zaten heupbewegingen bij die ik zelfs niet zou kunnen nadoen, als ik het al zou willen. Maar het spreekt tot de verbeelding, dat moet ik toegeven, dans maar zo eens als in die film!

En daarna, als de bliksem naar huis. Aanbellen aan de hoofdingang bij de primera, geen reactie. De meisjes meenden dat we beter langs segunda naar binnen konden, we lopen rond om dan tot de vaststelling te komen dat de bel daar niet werkt. Tercera geprobeerd, waar de “bel” het tikken van het slot tegen het hek is. Maar alles is al donker, niemand reageert, waarschijnlijk slaapt iedereen al diep genoeg om het niet te horen. Ten einde raad probeer ik over het hek van de tercera te klimmen, tegen beter weten in, want ’t is eerder gevaarlijk. Je kan er eigenlijk je voeten nergens neerzetten. Het hek is uitgerust met pinnen die zoals ik verwacht had, dwars door mijn –niet zo dikke- zool gaan. Blanca merkt op dat de poort van de segunda makkelijker lijkt. Daar geraak ik inderdaad nogal vlot over, alleen helemaal vanboven zitten pinnen, maar dat vormt geen groot probleem. Iemand met nog voldoende soepelheid kan dus relatief makkelijk binnen of buiten geraken op elk uur van de nacht… Ik zou het alleen ten zeerste afraden in dronken toestand… Bij deze weet ik nu ook waarom de zusters er zo op staan dat de poort aan het gebouw van de segunda etapa ook met het slot gesloten wordt ’s nachts, ondanks dat de meisjes bij een noodgeval dan als ratten in de val zitten. Maar goed, zo kon ik de poort van tercera dan toch openen voor de meisjes en hen binnenlaten.

Als ze nog eens zoiets verzinnen, zal ik toch ‘vriendelijk maar met aandrang’ verzoeken om mij een sleutel mee te geven! (Al wou ik het altijd al eens proberen, of ik erover zou geraken ;-) )

Maar al bij al vind ik hier wel mijn draai, en begin ik stilaan van Santa Cruz en de meisjes te houden. Ik ben gelukkig en dankbaar dat ik hier ben, ik voel dat minstens een aantal van mijn verwachtingen vervuld worden. Zoals Veerle DK al al die jaren op MSN heeft staan: “Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond” Dat was één bedoeling waar ik nu druk mee bezig ben. (En ik vind tot nu toe dat ik er ook met een andere achtergrond vooral hetzelfde uitzie, maar dan met een andere achtergrond… ;-) )

Het contact met de zusters is iets minder. Nauwelijks of geen spontane babbels, snel-snel iets vragen dat we nog nodig hebben, vragen om informatie of informatie doorgeven. Deze morgen (ik werk nu mijn verhaal af op maandagavond…) werd ik zowaar onderworpen aan een kruisverhoor. Over de situatie met Liesanne, dat ik onmiddellijk zoiets als van vrijdagavond moet melden (’t was weekend, we zijn weg geweest, of aan’t werk in tercera!), dat ik had moeten verwittigen (Aurora wist om 23u ook wel dat we nog niet direct thuis waren, en ik had geen GSM, mijn Belgische nummer dient trouwens écht niet om effe te bellen om te zeggen dat we nog afkomen, wat had ze gedacht, dat we daar zouden overnachten ofzo?), over hoe veel we op internet gaan in de comedor, want dat ze precies vinden dat ik nogal veel achter de PC zit, en wie poetst in de inkomhal naar de comedor? En dat ’s morgens als ik nog niet helemaal wakker ben, na een veel te korte nacht, ’t was echt te heet om te slapen! Ik heb het vooral moeilijk van het feit dat ze van ons blijkbaar verwachten dat we alles onmiddellijk doorgeven, terwijl wij zelf geen enkele duidelijkheid krijgen van heb over wat ons te wachten staat. We moeten er zelf naar vragen, en dan weten we het nog niet, want iedereen zegt iets anders.

Ach ja, goede momenten en momenten dat ik de zusters en/of meisjes vervloek wisselen elkaar dus nog steeds af.

Ik hou van jullie!

Lieve knuffels,

Ruth

PS: Extra groetjes aan bomma, die blijkbaar zo ongeduldig is naar mijn verhalen, dat ze besloot toch maar eens internet te nemen en te leren ermee te werken!