Dag lieve, verre vrienden!

Jullie hebben nog een stukje reisverslag tegoed… Ik kan dat maar beter gauw schrijven, voor de herinnering alweer bedolven geraakt onder het Boliviaanse stof!

De donderdag ben ik nog gaan wandelen met de paarden, wetende dat ik daar waarschijnlijk stijf van zou zijn, maar wat doet het ertoe? ’t Was een leuke uitstap, eens weg van de toeristen, de “mystieke route.” De tempel van de maan was alleszins van heel ander kaliber (veel vrouwelijker, rustiger, meer 1 met de natuur, ik dacht eerst dat er niks meer van overbleef) dan wat ik tot dan toe gezien had. Er was nog iets over van de oorspronkelijke energie, in tegenstelling tot die andere, overdreven toeristische plekjes, waar alleen nog de commerciële geest rondwaart. Onze kleine ervaren paardengids bleek welgeteld 1 maand rijervaring te hebben, en ondanks dat mijn begeleider van de hostal zei dat hij thuis een paard heeft, was duidelijk dat hij daar toch nog niet veel opgezeten kan hebben. Niet dat het allemaal veel uitmaakt, de paarden waren niet zo netjes opgevoed en bereden zoals ik thuis gewoon ben. Nadat ik sneller op en af mijn paard(je) stap dan zij me kunnen helpen, hebben ze door dat ik inderdaad toch iets van ervaring heb, waar ik met die paarden helaas weinig mee kan aanvangen, meer dan wat stampen en trekken aan de teugels kennen ze duidelijk niet. Helaas begint het al gauw te regenen en mijn begeleider keert alleen terug, want local als hij is, had hij alleen zijn T-shirt. Deze toerist was iets beter voorzien en te koppig om de rit te laten beëindigen door de regen en gaat verder met de kleine gids (ik schat een jaar of 11) de met plezier zijn kennis over de traagste beesten en andere beestige weetjes laat horen.

’s Avonds koken met Ayesa (het moet meer dan 2 maanden geleden zijn dat ik nog zelf iets gemaakt hebt meer dan havermoutpap!). Bij de telling achteraf komen we tot de conclusie dat we voor 2 soles (delen door 3,5 voor €) per persoon gekookt hebben. Een ernstige besparing tov op restaurant!

Het wordt algauw veel later dan gedacht, en eigenlijk voelt het al als het einde van mijn reis. Ik begin aan het laatste deel van de reis en Patrick, Katy en Emily vertrekken die avond. Ik zie hen mogelijks nooit meer terug, maar wie weet… Contactgegevens worden uitgewisseld, foto’s gemaakt en we wuiven hen voor de laatste keer uit. Tegen dat mijn rugzak voor de volgende dag gemaakt is en alle bemoedigende woorden uitgewisseld waren met Ayesa ook, is het al rond middernacht.

De volgende ochtend gaat er helemaal Latino aan toe, tijdsbewust als ik ben, ben ik iets na half 7 klaar, nog net uitchecken, maar zoals gedacht is daar alle tijd voor. Ze zouden me komen oppikken om half 7 à 7u, misschien iets later. Ik zie een nieuwe Belg toekomen, met wie ik noodgedwongen in het Spaans spreek, aangezien mijn Frans zwaar gedomineerd wordt door Spaans op het moment, en hij heeft een schooljaar in Argentinië gezeten, dus da’s voor beiden het simpelste. Het wordt half 8, ik ga toch maar op zoek naar het nummer van het agentschap, want vertrouw het al niet helemaal… Tegen dat we eindelijk iemand aan de lijn krijgen is het al 8u geloof ik, ze zouden informeren en terugbellen, we wachten tevergeefs, bellen nogmaals… Het loopt tegen half 9 als uiteindelijk mijn gids me komt ophalen, heel verbaast dat ik al van half 7 zit te wachten. Blijkbaar klopte het uur dat ze me in het agentschap gezegd hadden niet… We gaan met de taxi naar de bus waar een deel van de mensen al zit te wachten. Het ziet er een vrij jonge ploeg uit, nog eventjes wachten tot de laatsten opgehaald worden en we vertrekken per bus naar het hoogste punt van onze reis, Abra Malaga. We zien het steeds grijzer worden en tegen dat we boven zijn, regent het pijpenstelen. Ondanks dat is het uitzicht nu al adembenemend. We krijgen de keuze of we wel willen fietsen, 1 jongen die toch plots last kreeg van hoogteziekte besloot in de bus te blijven, maar de rest kiest allemaal voor een natte fietstocht. Zoals ze beloofd hadden, was het zuiver afdaling, gelukkig maar, want de versnellingen van de fietsen lieten niet toe om kracht te zetten op de pedalen… Na 40 minuten zijn we doorweekt tot op ons ondergoed (ondanks de regenponcho’s) en stappen we terug in de bus. Ik was teleurgesteld (ondanks de kou en nattigheid), want had gedacht dat we veel meer zouden fietsen, maar ze waren aan de weg aan’t werken, en ’t was te gevaarlijk om verder te gaan. Daarom waren we al om 15u in Sta Maria, een boerengat waar echt niks te beleven viel, daar leven ze van de overnachtingen en maaltijden van de toeristen op weg naar Machu Picchu, daar ben ik vrij zeker van. Dus met het grootste deel van de groep dan maar een paar uur op café, en elkaar beter leren kennen bij een pint (of een ijsje voor de niet-drinkers, want iets anders stond niet koud…) Een cafégesprek in’t Engels met allerlei verschillende accenten (Brits, Iers, Amerikaans, Australisch) volgen blijkt toch een moeilijke opdracht, zeker als je moe bent… (Busritten zijn zóó vermoeiend!) De vraag wiens Engels voor mij nu eigenlijk het moeilijkste was, blijft een onbeantwoorde vraag. Op zich verstond ik iedereen vrij goed, maar in zo’n cafégesprek verlies ik heel gemakkelijk de aandacht (zelfs in het Nederlands…). Maar goed, het leek best een toffe jonge bende. En ik hield het Iers-Britse koppel in de gaten, goeie contacten om op vakantie te gaan, zijn altijd mooi meegenomen, en Ierland blijft nog steeds mijn nr 1 op het lijstje.

Die avond briefing voor de volgende dagen, de volgende dag wordt zwaar, met veel klimmen en dalen en een lange dag. Vincent (de gids) vermeld dat diegene met een grote rugzak, de mogelijkheid bestaat om de rugzak per taxi voor 5 soles te laten brengen, en kijkt daarbij expliciet naar mij. Toegegeven, mijn rugzak was in verhouding tot mijn eigen gewicht en lengte veruit de grootste, maar ik heb pas een spiksplinternieuwe goeie trekrugzak gekocht die alle handigheidjes heeft en perfect aangepast is, en vol zat die allesbehalve, hij ZAG er vooral zwaar uit. U dacht toch niet dat ik op zo’n oneerbaar voorstel zou ingaan? Ik heb nog nooit eerder met een echte rugzak op tocht geweest, ik moest en zou weten of ik het kon (natuurlijk kan ik dat, maar ik moest het nog bewijzen…) De volgende morgen, met frisse moed, onverwoestbare wandelschoenen die stilaan de tekenen des tijds beginnen te tonen en mijn grote rugzak ben ik ongeduldig om te vertrekken. And off we go… Al gauw heb ik spijt dat ik deze tocht niet met mensen van thuis zal kunnen delen, hoe kan ik ooit beschrijven wat ik zag, hoe kunnen foto’s zeggen wat ik gevoeld heb, daar in de bergen? ’t Is een onbeschrijfelijke ervaring die ik slechts deel met mensen die ik vermoedelijk nooit meer zie, een vreemd gevoel… Het kleine meisje met de grote rugzak wandelt, geschilderd als een Inka-krijger, langs smalle richels, rechts gaat de berg bijna verticaal omhoog, links bijna vertikaal naar beneden, met ergens ver weg een wild stromende rivier. Niet naar beneden kijken, alleen ogen op het pad houden… Desondanks duizelt het me een beetje! Dan begint het zware stuk, omhoog, omhoog en nog meer omhoog. Vanaf het begin vond ik dat het tempo behoorlijk hoog lag, maar zoals ik sommigen bergop zie gaan, ik kan mijn ogen amper geloven. Ik doe wat ik kan om die mannen voor mij bij te blijven, mijn hart barst bijna uit mijn borstkas van de inspanning en ben blij als ze 5 minuten pauze nemen om op de rest te wachten. Blijkt dat ik toch niet slecht bezig was… er zijn er nog wel een aantal een eindje achter.

Tijdens één van onze stops zeg ik dat ik dood ben, zo voelde het toch min of meer. Als Vincent zegt dat we ongeveer halfweg van de top van de dag zitten…Ik besluit dat maar dat ik toch nog maar halfdood ben, en ga dapper verder, waar mogelijk neem ik af en toe de kop (op smalle paadjes is dat iets makkelijker omdat de snelle Amerikanen dan niet kunnen passeren), geeft me een beter gevoel dan te zien dat de ruimte tussen mij en de vorige steeds groter wordt. Iets voor de middag bereiken we dan toch eindelijk het hoogste punt. De triomf is groot! De foto liegt er niet om, ik ben trots op wat ik tot dan gepresteerd heb, vele hoogtemeters geklommen (ik wandelde nooit eerder in de bergen), met een grote rugzak (ook nieuw) met mensen die meer getraind zijn als mij (ik was de laatste jaren steeds begeleiding van jongeren…) Maar de dag is nog lang niet om, het gaat nog stevig terug omlaag, en zelfs daarna nog wat op en af… De middagstop is een welkome onderbreking voor hongerige magen, pijnlijke kuiten en knieën. Ik doe een korte siesta in een hangmat onder de mango’s advocado’s, koffiebonen en andere, exotische, nog onbekende vruchten met namen die alleen in Quechua bestaan… (en die ik onmogelijk kan onthouden) Na de middag lopen we nog een behoorlijk eind, vooral langs de Urubamba, een rivier waarvan de Radja River in Walibi nog wat kan leren. Ik sta verbaasd van de kracht waarmee die rivier tekeer gaat. En dan, wanneer de uitputting me dwingt om te vertragen om geen ongelukken te doen, (ik zou niet graag struikelen over een steen omdat ik rapper wil lopen dan mijn voeten nog aankunnen) zie ik dat er gestopt gewezen en gekeken wordt… Wanneer de Baskische vrouwen me op dat punt opwachten (één van beide kan zelf ook niet veel snelheid maken, want haar enkel zwelt op door reactie op insectenbeten), wijzen ze het eindpunt van de dag: de warmwaterbron! Heerlijk om na 2 en een halve maand nog eens een bad te kunnen nemen van perfecte temperatuur! We zouden wel langer willen blijven zitten, maar het begint te regenen en het gevaar is te groot dat het busje dat ons het laatste stuk zal brengen, niet meer weggeraakt als het harder begint te regenen. Na alweer een maaltijd met soep (ze zijn hier nogal gek op soep!) doet het bed best deugd…

De volgende dag blijkt lang zo zwaar niet, bijna volledig plat, langs de spoorlijn, en een heel stuk korter. Deze keer niet echt rotsen en bergen, maar wel een eindeloze spoorlijn door de jungle. Gek genoeg weegt mijn beetje hoogtevrees hier meer door wanneer we over riviertjes moeten over de dwarsbalken van de spoorweg. Zolang de te overbruggen afstand in totaal, en tussen de balken beperkt blijft, gaat het nog, maar wanneer de stroom onder ons dieper ligt, groter is en de dwarsbalken plots wat verder uit elkaar liggen, vertrouw ik de zaak niet meer echt. Dapper als ik tot dan toe geweest ben, laat ik me dan toch liever eventjes helpen… De hand van een galante Amerikaan of vriendelijke Baskische maken dan toch een wereld van verschil! Na 3u langs de spoorlijn te lopen krijg ik er genoeg van, de jungle begint me te vervelen en mijn rug begint te protesteren. Ik ben erg blij als ik hoor dat we aan de laatste 20 minuten naar Aguas Calientes beginnen. Ook de aankomst voelt als een overwinning.

’s Avonds krijgen we de keuze: de volgende ochtend de beklimming naar Machu Picchu (dat nog vele trappen hoger ligt) op eigen kracht doen, of met de bus. Ik ben vastbesloten om mijn tocht tot het einde te volbrengen, samen met de 2 onverwoestbare Amerikanen en Tim, de Australiër met eindeloos lange benen. De rest kiest voor de bus.

’s Morgens vertrekken we vroeg om op tijd te zijn, en de trappen blijven maar komen, 50 minuten lang, aan hoog tempo. Ik probeer de Amerikanen bij te houden, maar ergens halverwege moeten Tim en ik lossen, de mannen zijn in veel te goede conditie. Maar die van mij blijkt nog beter dan Tim met de lange benen (ik dacht dat dat toch in zijn voordeel moest zijn, op van die hoge trappen…). Machu Picchu is gigantisch… Je kan er makkelijk in verdwalen, maar qua stijl lijkt het wel op wat ik eerder in verschillende ruïnes gezien heb. Onvermoeibaar als ik ben, kies ik ervoor om ook nog eens Wayna Picchu op te klimmen, een berg die langs Machu Picchu ligt, nog een stuk hoger, en die een goed overzicht geeft. Velen van de groep kiezen ervoor om Wayna Picchu links te laten liggen, ook al hebben ze het andere stuk al per bus gedaan, dus ik ga dan maar helemaal alleen. Het is adembenemend… Zowel het uitzicht als de inspanning ;-) Helemaal op het bovenste punt, op de rots duizelt het me toch wat. Ik durf er niet te lang blijven zitten, met al dat volk dat maar op en af klimt. Ik ben alles behalve op mijn gemak, wat ook zichtbaar is op de foto’s die een vriendelijke Argentijnse wil maken daar helemaal boven. Ik kies algauw voor iets meer vaste grond onder de voeten en eet mijn lunch iets lager, waar ik de Amerikanen weer tegenkom. Na het eerste stuk afdaling doe ik nog een siësta in de schaduw van Machu Picchu, dacht ik. De schaduw bleek achteraf relatief te zijn… Ook de rest van de afdaling doe ik dan nog te voet. Tegen dat ik beneden kom heb ik wel echt genoeg van alle trappen! Maar het doet deugd te merken dat de Australiërs en Britten, die wat eerder waren, een stoel aan hun tafel en een stuk pizza voor mij gereserveerd hebben.

Die avond zou de rest van de groep terug naar Cusco reizen met de trein, ik zou nog een nachtje blijven, maar één en ander loopt fout… Julie gaat de treintickets die Vincent voor ons achterliet in de hostal ophalen, maar komt terug en zegt dat enkele tickets ontbreken, waaronder dat van mij. Ik maak me nog niet te druk, ik begin het Latino aspect te kennen en heb bovendien nog wat meer tijd. Met zijn allen naar de hostal om te horen wat het probleem is. Zij weten natuurlijk van niks, zeggen dat Vincent die tickets niet gebracht heeft, dat we naar het station moeten gaan horen. 2 van de 3 reservaties worden snel gevonden en opnieuw afgedrukt, dat van mij duurt wat langer, aangezien ik zelfs niet kan zeggen op welke trein ik zit. In het agentschap hadden ze opgeschreven 9u, maar Vincent zei dat dat van mij op ’t zelfde uur was als de anderen, maar dan een dag later. ’s Morgens of ’s avonds vraag ik dan? Oh, dat wist hij niet, dat zou ik dan wel zien op mijn ticket. Maar als dat ticket er dan niet is, wordt het wel moeilijk… De vrouw aan het loket zoekt op mijn naam, op mijn paspoortnummer voor de trein van 7u ’s morgens en ’s avonds de volgende dag, maar kan niks vinden! Het laatste gevonden ticket wordt er terug bijgehaald om op reservatienummer te zoeken, en dan weet ze mij te vertellen dat ik wel degelijk op dezelfde trein zit als de rest en dat omboeken mij nog wat extra geld kost. Ik cross dus in allerijl terug naar de hostal om mijn bagage, en stap op met de rest. Bizar genoeg zitten we verspreid over de 3 wagons, ondanks dat de boeking toch samen gebeurd is. Ik zit alleen, ver weg van de rest, daarom vraag ik nog speciaal dat ze er zeker op letten dat ik mee in het busje zit dat ons het laatste stuk naar Cusco zal brengen, aangezien dat waarschijnlijk niet voorzien is. Enkele minuten voor vertrek komt één van de controleurs naar mij en zegt dat er iets niet klopt, dat er 2 reservaties voor mijn stoel zijn… Na wat onderzoek vinden ze het probleem: ik kreeg mijn oude ticket, dat blijkbaar eerst met de rest van de groep geboekt werd, maar dan later toch verzet. Vraag me niet hoe het komt dat ze dat dan nog kunnen afdrukken en niet zien dat dat herboekt is in hun systeem… Dus het moment dat de trein vertrekt wordt ik er nog afgegooid, ik kan nog net naar de rest van de groep teken doen dat ik toch niet op de trein zit, dat ze niet naar mij moeten zoeken, en gelukkig is het ook voor de hostal, die ik een half uur tevoren nog laten weten had dat ik toch niet zou blijven, geen enkel probleem. Ik was toch wat van mijn melk van zoveel zo plotse veranderingen! Veel heb ik aan die avond niet meer gehad, maar ik heb toch maar mooi een nacht in mijn eentje in een dubbel bed geslapen.

De volgende ochtend wanneer ik dan wel op de trein zit, raak ik aan de praat met 2 boeiende Amerikanen. Ik denk dat ik van de hele rit niet gezwegen heb, ’t was een heel geanimeerd gesprek. En bij aankomst in Ollantaytambo wordt mijn bange verwachting realiteit: het voorziene vervoer is er niet… De Amerikanen nodigen me uit met hen een taxi te delen, maar zij willen nog een paar dingen bezoeken die ik al gezien heb. Ik speel dan maar voor gids, en vertel wat ik me nog kan herinneren. Zij betalen alles voor mij; taxi, entrees, het buffet ’s middags. Ik laat mijn sterkste kant zien in de onderhandelingen voor het eten. Ik was eerder in hetzelfde stadje Urubamba buffet gaan eten met een tour, voor 20 soles. Als we uitstappen aan het restaurant dat de taxichauffeur ons aanraadt, vragen ze oorspronkelijk 35 soles voor het buffet, ze minderen snel, maar ik speel het keihard, en laat duidelijk verstaan dat ik niet van plan ben om meer dan 20 soles te betalen. Het pakt… En ik dacht dat ik te soft was voor onderhandelingen… ;-) De Amerikanen zijn onder de indruk. Bij nader inzien was de kwaliteit wel veel beter dan in het andere restaurant waar ik daarvoor buffet had…

’s avonds de laatste nacht in hostal Yamaña, dat ondertussen al als thuis voelt, blij om Ayesa nog eventjes weer te zien. We vieren mijn laatste avond Cusco in de MacDonalds, voor de afwisseling. En dan neem ik niet zonder spijt afscheid van Cusco. Ik kijk er anderzijds ook wel naar uit om terug in mijn vertrouwde kamer thuis te komen, om de meisjes terug te zien enzo, maar ik kan alleen maar besluiten dat mijn tripje naar Peru meer dan een geslaagde nieuwe ervaring was!

Voila, zo zijn jullie weer min of meer bij… Rest me alleen nog na dit lange verhaal iedereen mijn beste wensen te zenden; aan allen een Zalige kerst!

Veel liefs van de reizigster met de grote rugzak,

Ruth