Hallo België!

Vandaag is zowaar een mirakel gebeurd… Ik weet niet hoe het mogelijk is, want ik was er niet bij, maar de volledige aanwezige primera etapa had haar was al gedaan voor het ontbijt!

Enfin, laat mij misschien beginnen waar ik vorige keer geëindigd was, om de dingen een beetje begrijpelijk te houden… Terugkeren van Cusco was niet zo evident, ik moest weer helemaal opnieuw aan de verlammende hitte wennen, de chaos hier in huis was groter dan ooit tevoren, ik had geen idee waar ik het meest nodig was, wat er van mij verwacht werd, wat ik moest/kon doen en op welke manier, er was geen programma, de voormiddag leek gevuld met eindeloze werkjes. Ik heb de bibliotheek volledig afgewerkt, en dan bijgesprongen in de primera etapa, waar het er gewoonlijk als volgt aan toe ging: een aantal kindjes doet iets zoals verwacht wordt van hen (wassen en/of poetsen), de rest probeert er zich zoveel mogelijk vanaf te maken, door zich te verstoppen of het maar half te doen, en Sor Magdalena die voorlopig in de primera staat en de vrijwilligers lopen als een gek achter de kinderen om te zorgen dat alles toch min of meer gedaan wordt. “Van wie zijn die kleren?” “Ik weet het niet” “Wie moet de patio poetsen?” “die en die” “waar zijn die?” “ik weet het niet” en ga zo maar door. In het begin dacht ik, ik snap het systeem niet, hoe moet ik nu weten wie wat wel of niet gedaan heeft? Te veel gedacht van mij… Er is geen fatsoenlijk systeem, er is maar 1 oplossing: vragen, en blijven vragen en de benen vanonder je lijf lopen. En kinderen die klaar waren, die hingen rond, of gingen extra werkjes vragen om iets zinnigs te doen, en op een goed blaadje te komen. Meer was er niet op zo’n dagen.

En die dagen werden dan afgewisseld met “encuentros.” Laat mij een encuentro omschrijven als de perfecte manier voor de rijke klasse om hun ziel nog gauw vrij te kopen voor het eind van het jaar. Het concept: nodig enkele hogars uit de buurt uit, organiseer iets en zorg vooral dat er veel cadeautjes en eten is. Laat bij voorkeur een TV-ploeg komen om het nadien, of beter nog live, uit te zenden. Uw plaats in de hemel is weer gereserveerd, uw goede naam is alweer gevestigd en u hebt er een hoop sluikreclame mee geproduceerd. Wat wil een bedrijf meer?

Toegegeven, ik was anders waarschijnlijk nooit in mijn vuile kleren een casino binnen geweest, en ’t was wel goed georganiseerd, die voormiddag in het casino.

En toen kwam Kerstmis; naar de mis om 21u. De kleintjes hadden moeten slapen ’s middags, maar ’t zijn maar wij, de vrijwilligers, die dat ook echt gedaan hebben. Gelukkig, 3 kleintjes, 3 voluntarias met beschikbare schoot om op te slapen. Ik had Alejandra op schoot, één van de nieuwe kindjes, een geweldig innemend kleintje, vol deugnieterij. Maar ik moet bekennen dat ze mijn hart gestolen heeft, ik zou ze zo meenemen naar België! Ik had een uur de kans om de luis in zijn natuurlijke biotoop te bestuderen en was verrast door de snelheid waarmee zo’n klein beest loopt. (Ja, ik geef toe, ik heb het min of meer opgegeven om veel te begrijpen van wat de priester te vertellen heeft, al die voorgelezen teksten met moeilijke woorden zijn veel te moeilijk te volgen in’t Spaans.) Na de mis een paar optredens van meisjes die zongen, een toneeltje speelden en muziek speelden. Tijdens het oefenen van de Spaanse “stille nacht” was ik het al grondig beu gehoord. Eén dag was ik verrast dat ze zo vroeg al aan’t oefenen waren… Bleek dat het het gepiep van de wip was! Ik vermoed dat dit iets zegt over de muzikaliteit van onze wip ofzo… ;-)

Uiteindelijk, om half 12 mochten we in de eetzaal om panetone (een soort cake, die meer weg heeft van brood met gedroogd fruit) te eten en chocomelk te drinken (en wij met de zusters naar de comunidad voor cider). Ook met Kerstmis hoort hier vuurwerk bij om middernacht, nuja, en nog veel later, volgens mij is het vuurwerk de hele nacht doorgegaan!

En toen kwam het eerste mirakel… Er was plots een programma! Een uurrooster, ingedeelde groepen, een plan: in de voormiddag een uur “concurso cultural”, wedstrijdjes over onderwerpen van op school, met elke verantwoordelijke een vaste klas (ik heb het 2^de leerjaar gekozen) en in de namiddag een doorschuifsysteem, elke groep heeft elke dag van de week iets anders; dans, bibliotheek, educatieve TV, computerklas en gezelschapsspelletjes. Het zag er zeer goed uit, alleen… er was weer met niemand overlegd! Gevolg; al de eerste dag liep het fout, want Hugo wist van niets en was er niet, en Maribel begint pas met werken om 17u, en kan dus geen dans geven om 16u… Het beste aan het programma was wel dat er in de namiddag iemand ‘coördinator’ mocht zijn, Daniella, maar hierbij viel dat dus in’t water. Ik heb de dans overgenomen, en Daniella mijn bibliotheek. En de groep van Hugo loopt de helft van de keren toch weer rond te dwalen wegens andere bezigheden van Hugo.

Maar goed, ’t is op zijn minst een plan. Daniella en ik stonden het vol bewondering te bekijken, en wisten ook wel zonder dat iemand het zei, dat dit van de Boliviaanse vrijwilligers kwam, en niet van de zusters… Ze zijn hier op dit moment met 2 en wij hebben niet erg veel contact met hen, want zij eten altijd bij de zusters, wij gewoonlijk niet en zij staan in segunda etapa, en ik voorlopig met Daniella in primera.

We verwachten binnenkort trouwens een Canadees (jaja, een zeldzame man in huis!) en meer naar het einde van de maand nog 2 Amerikaanse meisjes. Die 3 blijven ook voor langere tijd, de Boliviaanse meisjes zijn studenten die tijdens de vakantie een tijdje komen.

De ochtenduurtjes worden nu een waar schools geploeter, waarbij ik enige discipline eis van mijn meisjes, blijkt dat ze duidelijk niet vertrouwd zijn met mijn creatieve, gevarieerde manier van vraagstellen (daar ging mijn urenlange voorbereiding waar ik heel wat vrije weekenduurtjes in geïnvesteerd had) en ik als vreemde hun taal misschien niet zo vlot spreek en met accent, maar op papier duidelijk veel sterker sta. Ze schrijven wat ze horen, en in’t Spaans werkt dat ook wel vrij goed, maar aangezien ze geen ‘s’ uitspreken (zelfs als ik dat tijdens het dictee expliciet wel doe), schrijven ze die meestel ook niet, het verschil tussen ‘b’ en ‘v’ kennen ze niet, en als je het verschil tussen ‘c’ en ‘s’ niet hoort, dan zie je het ook niet in hun tekst… Volgende keer vraagt juf Ruth geen ganse tekst meer, maar gaat ze zorgvuldig woordjes selecteren, want de te verbeteren teksten liggen hier nog, wegens wanhoop eraan te beginnen. Elke les opnieuw stel ik vast dat mijn verwachtingen veel te Europees zijn. Maar ik zou nog niet eens een slechte juf zijn in België! (Maar als ik ooit in het onderwijs stap, zal’t toch als zorgjuf zijn, en niet voor een volledige klas)

Ergens tussendoor passeert ook de overgang tussen eind en nieuw, onze namiddag-workshop wordt afgelast en vervangen door “vrij.” Enigszins uitgeput overleggen Daniella en ik nogal futloos over wat we die avond gaan doen, om 19u is het nog steeds geen uitgemaakte zaak (ik heb in mijn leven nog nooit zo een ongeplande oudejaar gehad volgens mij!) We hadden eerder in de week het plan om uit te gaan al afgelast, na een drukke werkdag het centrum in, waar het naar goeie bronnen stampvol zal zijn, alles gereserveerd met een massa mensen, dat zou misschien wat van het goede teveel zijn. Al hebben we er toch nog over getwijfeld, maar de chaos omwille van de gestegen (ahum, zowaar bijna verdubbelde) brandstofprijzen heeft ons toch maar doen besluiten om hier te blijven. In tercera was niks te beleven, Maribel en Erika waren met familie, en Reny had veel gewerkt, en op Nieuwjaar weer, dus die wou vooral slapen. Dan toch maar weer mee naar de mis met de meisjes, in onze zondagse kleren (kan ik mijn nieuw kleedje toch eens aandoen, want in Cusco was’t daar veel te koud voor!), het luizenrisico weer trotseren met slapende Alejandra tegen mijn schouder. Na de mis gaan we dansen. ’t Is niet mijn stijl (toch nog geen echte Latina), die van Daniella des te meer (helemaal ingeburgerd!). Daniella gaat (net niet helemaal) voluit met de oudere meisjes, ik kies voor de kleintjes die evenmin weten hoe het gaat en ga de creatieve toer op. Dat het in de verste verte niet bij de muziek past zal ons een worst wezen! Wij hebben ook vrolijk rondgehuppeld, tot na een uur mijn fantasie me een beetje in de steek liet, en zowel mijn energie als die van mijn kleine danseresjes drastisch begon te dalen, dan kiezen we toch maar liever voor de toeschouwersplaatsjes en wordt mijn schoot alweer ingepalmd door slapende kinderhoofdjes. En dan is het tijd voor cena (avondeten). Blijkbaar is het hier de gewoonte om met Nieuwjaar om middernacht varken met rijst, yuca en maïs te eten. Tussendoor gauw terug naar buiten voor vuurwerk en wensen. Ik proef van alles een beetje, vooral van de lekkere cider ;-) en kies dan gauw voor mijn bed, nog voor de meisjes allemaal gaan slapen. (Wij willen immers Nieuwjaar, net zoals Kerstdag in’t zwembad doorbrengen, om verkoeling te zoeken en verder bruin te bakken.)

En ondertussen zijn we weer in ons (min of meer) vast programma, voorlopig… Ik doe het ontbijt om 8.30u, en maak van de gelegenheid gebruik om wat discipline te proberen bijbrengen. Dat wil zeggen dat ik veel moet wachten, maar ’t is niet mijn speeltijd die passeert… Ik wacht tot iedereen reageert op de bel en in de rij staat (10 minuten), ik wacht tot iedereen stil is (5 minuten), ik geef een opmerking omdat ze er zo lang over doen, ik laat de meisjes bidden, ik laat ze binnen gaan, en dan blijken er nog altijd achter te zijn, jammer, maar dat zijn dan mijn chinese vrijwilligers om te vegen nadien. Ook om af te sluiten wacht ik op totale stilte (alweer minstens 5 minuten). Sommigen worden er knettergek van, want ik kan lang wachten, en dat zijn nu eens momenten dat ik mijn stem niet ga forceren. Laat ze maar eens op elkaar brullen als ze’t wachten beu zijn. Eigenlijk vind ik dat dan wel best amusant. Streng? Zeker weten! Iemand moet het af en toe eens zijn… En toch kan ik de meisjes met momenten gewoon niet van mijn lijf slaan (ik moet me letterlijk met geweld losrukken!), dus ’t zal wel niet zo erg zijn, met de nodige rechtvaardigheid en warmte, hoop ik.

Na het ontbijt wassen (wie dat nog niet gedaan heeft) en poetsen, om 11u klas, om half 1 eten, en dan heb ik tijd voor mijn teergeliefde siësta, en evt nog wat verbeteren of voorbereiding voor de volgende dag, mijn eigen kamer op orde houden, effe vrije tijd… rond half 4 ben ik weer bij de meisjes, om rond 16u Vlaamse Folkdans te proberen geven (wat geen groot succes is, meestal veel chaos, als ik het al niet opgeef), en tegen dan is mijn energie echt op… (Ik had gezegd dat ik zou zien of ik nog kon helpen bij de primera in bed steken, maar daar heb ik de laatste dagen echt geen fut meer voor gehad. Zo zien mijn dagen er op dit moment ongeveer uit!

Rest me verder alleen nog iedereen het allerbeste te wensen voor 2011 voor zover ik dat nog niet gedaan heb; een goede gezondheid, deugddoende momenten met vrienden en familie, verrijkende en voldoening gevende activiteiten, en nog zoveel meer!

Vele groetjes,

Ruth die zo van goed georganiseerde plannen houdt… (maar ook van jullie, hoor! ;-) )