Dag lieve België!

’t Lijkt me dat Bolivianen goed zijn in het leven van een ander plannen. Op dit moment bestaan er 2 conflicterende toekomstplannen, speciaal voor mij uitgestippeld. Eens zien wie het hardste zal vechten en mijn leven in handen krijgt! ;-)

Enerzijds zijn er de nonnen, Sor Ines ziet in mij een geschikte aspirante en wil me hier houden in de gemeenschap. Anderzijds is er de zwembadfamilie die al voltallig wist dat ik met Genaru (ofzo) ga trouwen, nog voor ik ervan op de hoogte was. Met dank aan broer Lucho die Daniella ingelicht heeft, zodat ik het nu ook weet. Geen slechte partij hoor, mensen met een zwembad, die vanuit de Yunga komen, en daar hun eigendom zelfs niet verkocht hebben en ze genieten wel een betere opleiding. Bovendien zijn dat mensen zonder “loeten” die zo eigen aan Bolivianen schijnen te zijn. (Vergeef me als ik een nieuw Antwerps dialect begin over te nemen, maar mijn enige waardige gesprekspartner is van de kanten van’t Stad… Ik wil dus zeggen zonder wispelturige streken, de ene keer sympathiek, de andere keer zien ze je niet staan op zijn Boliviaans) Ik vond met Kerst al dat het precies wel een vaart ging, we bleken ineens temidden van een familiefeest in’t zwembad te zitten, maar dat vonden ze niet erg, integendeel, want we waren toch deel van de familie? Nuja… Hartelijk zijn ze zeker en ze zien ons graag komen! Met Nieuwjaar zei Genaru dat we wat vaker moesten komen. Ik was verrast en dacht “wat krijgen we nu?” Nu komt het uit natuurlijk. Het enige wat nog ontbreekt is de eerste stap in de goeie richting :-p Mij aanspreken en es een babbeltje slaan zou een goeie eerste stap zijn. Nuja, er zijn ook wel een paar contra’s: het klimaat en het vuil; ik zou hier niet willen blijven wonen! En zijn leeftijd, hij valt buiten mijn vooropgestelde grenzen (hij is er 38, niet gepast voor iemand die zich liever meisje dan vrouw noemt :-p). Er mist trouwens ook iets, noem het aantrekking of vonk of wat dan ook. Ik val nog steeds niet voor Latino’s, ook niet als’t afro-Bolivianen zijn. (Nuja, Martin, uit de jongere zwembadfamiliegeneratie zou er nog door kunnen, maar die valt dan weer langs de verkeerde kant buiten leeftijdscategorie)

Maar goed, ik hou jullie op de hoogte wie het hardste voor mij vecht. Verder kan ik jullie melden dat teveel spaghetti in dit klimaat op de maag blijft liggen en niet erg goed verteerd. Maak dan al eens zelf eten klaar… Vorige vrijdag avond dus best ziek geweest.

En maandag was het de beurt aan mijn keel. Ik voelde het zondagavond al, dat mijn stem aan’t verdwijnen was en dat mijn keel wat dik stond. Maandag was het duidelijk hoorbaar, ik heb mezelf zoveel mogelijk proberen sparen door niet te roepen, maar ’t is onmogelijk. Kinderen van ver roepen, roepen om ongehoorzame kinderen tot de orde te roepen, of om mijn frustratie te luchten, mijn stem verheffen om boven allerlei lawaai uit te komen… (stilte is hier een bijzonder schaars goed, je hebt kinderen, honden, kippen, beesten die knerpen als’t warm is (altijd dus), slechte akoestiek, tafels en stoelen die schrapen over de grond, muziek van de buren die te luid staat…). Mijn hese, krakende stem heeft nog net het einde van mijn (alweer rampzalige) ochtendles gehaald, om het dan volledig op te geven. Het moment dat je een beetje vlot begint te worden en stilaan kan beginnen zeggen of roepen wat je ongeveer denkt, kan je in geen enkele taal meer iets zeggen! Nog meer frustratie. De namiddagdans voor de kleinsten leek me onmogelijk te geven (zeker als ik bedenk hoe ik vorige keer moest schreeuwen om niks te bereiken, dat was één groot gevecht ipv dans met die bengels…). Geopteerd om mijn groep samen te smijten met die van Daniella in de bibliotheek, en dat trouwens voor de rest van de week. Goddank zijn we dinsdag naar de rivier geweest, dus geen les en geen dans. Kon ik rustig een klein beetje fluisteren, wat pootjebaden in vies vuil water, wat lezen en me in mijn handdoek met een boek verstoppen tegen de zon. In België krijg je begrip of medelijden als je niet kan spreken, hier geloven ze het zelfs niet. “Ruth, habla me, porque no hablas? Habla normal! Grita una vez?” Grr, pestkinderen! Een hoop die het niet snappen en voortdurend uitleg vragen, wat zonder stem vrij lastig is, een paar die denken dat ik niet WIL spreken, een paar die het gewoon lollig vinden en me ronduit aan’t pesten zijn. Goddank meer begrip van de dokter, die onmiddellijk in de gaten had dat er echt een probleem was. Met haar grote zaklamp kijkt ze een ogenblik in mijn keel, en ziet van ver dat het niet zo best gesteld is daar. Stembanden helemaal ontstoken. Met de medicijnen gaat het woensdag iets beter en donderdag kan ik weer spreken, zij het dat ik tot op vandaag nog steeds een hese klank heb. Vrijdag terug voor nog een hoestsiroop die maakt dat ik dan ’s nachts toch wat meer kan doorslapen. Na een vreselijke nacht met veel hoesten en 2 domme nachtvlinders die niet snappen dat je via een venster niet naar buiten kan (niemand moet me ooit nog vertellen dat vlinders geen lawaai maken!), is ene nacht wat meer doorslapen wel welkom.

De omstandigheden zijn de voorbije week niet ideaal geweest, veel werk, een hoop kinderen die terug van vakantie binnenkomen, een massa nieuwe kinderen ineens, maar wel nog op vakantiebemanning draaien. En dat terwijl ik niet 100% ben en mijn frustratie niet via verbale weg kan uiten. ’t Is best zwaar geweest, maar het goede nieuws is dat er een nieuwe zuster is aangekomen, die zo te zien haar autoriteit meer in de strijd werpt. (Zonder daarom de warmte uit het oog te verliezen.) Ze roept vele vertrouwen op bij mij, en geeft me wat hernieuwde moed in mijn strijd om wat discipline, want vaak lijkt het vechten tegen de bierkaai. Maar nu dus toch wat meer steun van bovenaf, goddank! (Nee, ik heb geen nieuw stopwoordje, ik méén wat ik zeg…)

Over de uitdagingen van voor een klas te staan ga ik nu niet uitgebreid uitweiden, misschien doe ik dat een volgende gelegenheid wel, maar ik kan jullie verzekeren dat het een mens grijs haar oplevert. Ik mag dan psycholoog zijn van opleiding, tegen dat ik terug in België ben, ban ik klaar voor het buitengewoon onderwijs. Met vallen en opstaan, met schreeuwen en zuchten zal ik de geheimen van het lesgeven aan een bende ongeregeld met ongekende beperkingen in een vreemde taal stilaan wel onder de knie krijgen. God weet dat als je iets hier uitgelegd krijgt, je weet hoe je iets zo eenvoudig mogelijk uitlegt. Wist je trouwens dat een kopiemachine een grote luxe is? Lieve leerkrachten uit België, als jullie nog eens zuchten op jullie lesvoorbereidingen, denk dan maar eens aan vrijwilligers die het moeten doen zonder opleiding, quasi zonder basismateriaal, alles gewoon uitvinden, zonder kopiemachine, zonder moderne middelen, zonder enige discipline van de kinderen.

Laatste nieuwspuntje: mijn haar is weer een hoop centimeters korter (ik had gezegd 5, maar volgens Daniella zijn het er 15 geworden), kwestie van de strijd tegen de luizen in mijn voordeel te houden. Ik ben er niet zo gek op, het eerste moment leek het meer op coupe ontploft dan wat anders, maar nu begint het zich een beetje naar zijn nieuwe model te schikken. Ik troost mezelf met de gedachte dat tegen ik terug ben, een aantal centimeters alweer gecompenseerd zullen zijn, en het weer wat tembaarder is tegen die tijd.

Maar ik laat jullie, want straks jacht op eten in de grote stad ;-)

Vele veel te warme groetjes!

Ruth