Knettergek en volledig doorgedraaid, dat word ik (voor zover ik het nog niet ben), aan de rand van de waanzin en de wanhoop nabij…

Ik breng verslag van de ochtendles op woensdag; wiskunde. Ik besloot (op basis van een boliviaans handboek wiskunde voor het 2^de jaar dat ik hier vond in de nieuw aangevoerde boeken voor de bibliotheek) het over geld te hebben, best een nuttig onderwerp, dacht ik zo. Ik was eerder laat in mijn klas, iemand had de bel vóór 11u al geluid, dus enkele van mijn kinderen waren al in de klas voor mij. Elba had trouwens al die namen op het bord geschreven, omdat die een plus voor punctualiteit verdienden. Ik heb het lumineuze idee om te vragen aan Elba (die zowel een stuk ouder als een stuk groter is dan de rest van mijn 2^de klassers) alvast de titel op het bord te schrijven, terwijl ik mijn aanwezigheidslijst invul (plusjes voor wie op tijd komt, minnetjes voor wie zich slecht gedraagt, en ook de punten, alles komt samen in het notaboekje van Tine gekregen…)

“Matematica: la moneda”

Als ik de vraag stel wat voor munten en biljetten er bestaan, kunnen ze daar nog net min of meer (klassikaal) op antwoorden. Maar wacht tot ze dat moeten overschrijven! Meer dan een half uur, voor sommigen. Aracely zit na 2 woorden al in de kast te spelen, Eliana komt na elke 2 woorden haar blad tonen, Inés zit te huilen, om God-weet-welke-reden die ze me niet wil vertellen. Ik teken ondertussen een paar evenwaardigheden op het bord; 1 munt van 20 cts = 2 munten van 10 cts; 1 munt van 50 cts, laat ik door Ruth tekenen, met veel gedenk en hulp komen er dan toch 2 munten van 20 en één van 10 cts op het bord (wist u trouwens dat 20 + 20 = 50?); 1 B = 2x 50 cts; Giovanna slaagt erin 1 B gelijk te stellen met 4x 50 cts, maar nieuwelinge Carla kan maar niet bedenken hoeveel keer 1 B je nodig hebt om 2 Bs te wisselen.

Ondertussen is de helft van de klas nog steeds bezig aan dat eerste lijstje van bestaande munten en biljetten aan’t schrijven. Tafels en stoelen schrapen met veel lawaai over de vloer, want waarom zou je ook stilzitten en je tafel laten staan? De akoestiek in het lokaal is afschuwelijk, ik hoor mezelf nauwelijks denken. Ik heb tegen deze tijd Aracely al een keer of 3 tot de orde geroepen (laat me toegeven dat het een succes is dat ze überhaupt aanwezig is in mijn les!), er zijn er al 2 naar toilet gegaan en al dan niet teruggekeerd, daar kan ik niet eens overzicht over houden. Carmen, die ik al dagenlang niet in mijn les geweest is, komt toevallig ook nog eens binnenwandelen (ik kan niet nalaten me af te vragen hoe lang ze dat gaat volhouden, ik neem zelfs niet de moeite te vragen waar ze zo laat vandaan komt, of te zeggen waar we mee bezig zijn). Giovanna en Elba zijn al lang klaar met overschrijven, vragen of zij aan bord mogen voor een oefening, en weten me ‘by the way’ ook nog te vertellen dat Aracely weer niet op haar stoel zit, dat Inés vervelend doet en dat Honoria nog niet terug is van toilet. Anahir heeft al meer het blad van haar achterbuur aan’t bestuderen geweest dan naar voor gekeken. Ruth heeft trouwens nog geen 5 minuten gezwegen, ondanks mijn herhaalde vraag om stil te zijn en Eliana komt me elke 5 minuten haar blad tonen, ondanks mijn vraag om gewoon op haar stoel te gaan zitten en door te werken. Ruth moet naar het toilet, en ineens Maritza ook, Honoria is spoorloos, Marlene heeft een gom nodig, Anahir dan weer de slijper, Erlinda vraagt of ze dat onder of naast elkaar moet schrijven. Eliana komt opnieuw met haar blad, en vraagt wat ze nu moet doen?

Oh, en zie, daar komt zo’n grote zwarte nachtvlinder (later meer daarover) binnen gefladderd, met totale hysterie als gevolg, iedereen loopt alle kanten op. De enige die onbewogen blijft staan, met donderwolken in de ogen, ben ik. Het beest vind de weg naar buiten en daar waait Sor Lucy dan weer binnen om (opnieuw) te vragen hoe oud iedereen is en in welk schooljaar ze moeten ingeschreven worden (niet vragen wat voor een administratief systeem daarachter zit, gewoon niet vragen!)

Na dik 3 kwartier hebben we natuurlijk nog geen bal gedaan, ik zie van ver dat ze mijn oefeningen niet gaan kunnen oplossen, ha nee, want ik krijg nog niet eens de kans om mijn uitleg (die ze al zouden moeten kennen) fatsoenlijk te geven, elke halve zin die ik uitspreek moet ik weer ophouden om iemand tot de orde te roepen en te helpen met de meest banale dingen. Dus ik zet maar gewoon de oefeningen op het bord, en zie wat ze ervan terecht brengen. Daar gaan we weer; “Ik kan het niet lezen” “ik snap het niet” “ge legt het ni goed uit” “we hebben dat niet gezien” “da’s te moeilijk!” “ik wil da niet doen!” (Bij voorkeur allemaal door elkaar natuurlijk!), juf Ruth kijkt enigszins verbijsterd, maar vooral ten einde raad, achterom, probeert de klas tot bedaren te brengen, geeft alvast wat meer uitleg bij de eerste vraag. En dan word ik weer onderbroken door een Giovanna die vraagt waar de rest van de vragen blijven (ik was ergens begin vraag 4 blijven steken…)

Eenmaal mijn eerste 5 vragen op het bord staan (ik laat de volgende 5 alvast achterwege, wegens tijdsgebrek, en ik weet toch al dat het –voor de verandering- een verloren zaak is), zink ik moedeloos neer op mijn stoel, althans voor 5 seconden. Tot er weer een zwerm van 5 kinderen rond mijn bureau staan met de gekste vragen eerst, of zonder vragen, gewoon, omdat ze daar willen komen staan, ofzo. Ik probeer het al lang niet meer te snappen…

Om een idee te geven wat voor vragen er op het bord stonden: “1) Ik heb 2 muntstukken van
1 B, voor welk groter muntstuk kan ik die wisselen?” (Het antwoord stond trouwens nog op het bord getekend aan de andere kant)

Mijn 2 slimste en snelste leerlingen, Elba en Giovanna komen hun antwoorden tonen. Ondertussen zie ik dat Honoria nog steeds niet terug is, en dus definitief gevlucht is uit de les, ook Carmen moet zeer snel weer buiten gewandeld zijn, zonder dat ik er oog voor had, en Rosaura van ’t zelfde. Mijn eerste verbeteringen (en de rest is zeker niet beter) bevestigt wat ik al vreesde: 1/5 en 0/5, AAAARGH! Alleen die eerste vraag kan door 2 kinderen opgelost worden, al de rest hopeloos fout.

Totale wanhoop… Ik had het moeten weten; vragen in de vorm van een vraagstuk, wiskunde oefeningen die neerkomen op delen en vermenigvuldigen, soms veranderen van eenheid, … Eindeloos moeilijk dus!

Vanmiddag als ik weer een beetje op mijn effen gekomen was, zie ik het schoolboek “el Pauro” van het 1^ste jaar waarin Daniella inspiratie opdoet voor haar kinder en 1^ste klassers. Ook daar staat deze theorie al in, dat wat ik op het bord gezet heb, dus ze moeten het al 2 jaar kennen, maar toch blijkt de opgave onmogelijk op te lossen voor mijn bende ongeregeld. Hier kan ik nog wel een paar uur aan spenderen, voor daar iets van doordringt en we eenvoudige oefeningen opgelost krijgen! Volgende keer dat ik dit thema weer aandurf: geld tellen, gewoon optellen wat ik op bord teken…

Morgen probeer ik nog eens taal: 1) woorden vormen van 4 letters: 2 verschillende woorden van dezelfde 4 letters; 2) aan elkaar geschreven zinnen overschrijven, maar mét spaties tussen de woorden; 3) zinnen maken met opgegeven woorden; 4) splitsen in lettergrepen en 5) uit groepjes van 3 woorden het niet-synoniem schrappen. Ik ben benieuwd, de woorden scheiden door spaties heb ik vorige week ook gedaan, en was problematisch, woorden vormen uit een chaos aan letters idem dito, maar wie weet gaat het beter aangezien de vraagstelling dezelfde is als wat ze eerder gezien hebben. (Ik durf hopen dat dat de tijd die ze nodig hebben om de vraag te begrijpen aanzienlijk verkort… Al is de kans reëel dat het ijdele hoop is)

Maar we gaan door, soms met de moed der wanhoop, die ik geregeld opnieuw moet bijeen rapen.

Waanzinnige groetjes van juf Ruth, met de stem die behoorlijk afziet.