Dag België!

Effe gauw laten weten dat ik levend en wel in Tarija ben, het stadje met het gouden huis en het blauwe kasteel. Het doet een beetje surrealistisch aan, zo'n blauw kasteel temidden van de architecturale rommel, alleen jammer dat het precies wat verwaarloost wordt.

Verder stel ik vast dat hier maareen beperkt aantal jobs bestaan. Voor de minder gegoeden: straatverkoper, voor de betere stand: schoenverkoper, orthodont of advocaat. Ik kan me niet inbeelden dat er zoveel advocaten en 'dental clinics' draaiende blijven in een maatschappij als deze. Psychologen of andere sociale jobs zijn dan weer zeldzaam, hoewel dat me anders een gat in de markt lijkt hier! (waarmee ik de rol van psychologen in de maatschappij uiteraard niet wil overschatten ;-) )

Enfin, ik heb alvast mijn ticket naar Potosí geboekt, zei het niet met het grootste enthousiasme. Ik werd alweer naar Trans-emperador verwezen als de beste maatschappij (dit maal advies gevraagd aan een politieagent). Ik moet eerlijk zijn dat het me vorige rit zowat een uur gekost heeft om mezelf rustig te krijgen... (Geloof het of niet, ik heb er zo'n 100 weesgegroetjes doorgedraaid... een mens zou denken dat te lang bij de nonnen schadelijk is voor de hersenen, maar het goeie nieuws is: het helpt...) Ik hou niet bepaald van de rijstijl. Ze rijden met zo´n grote hoge bus, u kent ze wel, door de bergen alsof het een jaguar met geweldige wegligging is. Ik krijg nog eens een hartaanval! En slapen op mijn rug kan ik ook al niet, dus 't zijn lange nachten, die busritten. Ik wring me met mijn gelukkig niet erg brede lijf, in vreemde bochten zodat ik toch min of meer op mijn zij een beetje kan slapen, tot armen of benen gevoelloos zijn en ik een nieuwe positie moet zoeken. En tegen de ochtend als we aankomen, ben ik zo uitgeput dat ik dan toch slaap, en niet doorheb dat ik moet afstappen... Jaja, 't is een avontuur.

Ohja, nog een interessante conclusie: ik vind mezelf eigenlijk best onderhoudend gezelschap... Ik mag jullie en mijn thuisland dan wel missen, na een week met niet meer dan mijn eigen gezelschap, ben ik de gesprekken met mezelf nog steeds niet beu. Paulo Coelho is trouwens een goede gids! Verrassend te zien hoe ik al voor de 2de maal exact dat boek uitkies dat me op dat moment kan gidsen... Enfin, ik ga me nog wat verder verdiepen in mijn lectuur, of anders nog es een film kijken in mijn dure hotelkamer (nuja, alles is relatief...)

Vele groetjes daar en tot binnenkort!