ontgoocheling en verjaardag

Dag België!

Nog eventjes... Ik kan het aftellen niet laten. En ondertussen had ik voor vandaag nog een trip gepland naar Tiwanaku, een historisch nalatenschap van de oude Aymaras, een beetje zoals Macchu  Pichu van de Inca's was...

Maar de Bolivianen besloten daar anders over, laatste kans om nog echt iets te bezoeken verkeken, want ze gaan blijkbaar weer met zijn allen op de straat zitten, "bloqueo" heet dat dan. Ik noem het het koppig klein kind uithangen. Ja, eerlijk waar, nu ben ik écht teleurgesteld. Op dit moment kan niet erg veel me nog boeien, ik hou niet erg van de grote stad, La Paz is te groot, en mijn verlangen om terug te keren naar mijn Gent, mijn vrienden is ook te groot... Ik weet het, niet echt een voorbeeld van genieten van het hier en nu, maar ik ben het nu wel echt zeker: de latino-mentaliteit is moeilijk te verenigen met die van mij, en in mijn hart mag ik mss veel zwerversbloed hebben, een eenzame wereldreiziger met de rugzak ben ik niet. Ik hou teveel van mijn Gent, mijn Vlaanderen, mijn Europa... 

Vele andere rugzakkers die ik ontmoet kennen het verlangen naar huis niet, zeggen vooral dat ze niet terug naar huis willen, trekken maanden rond. Ik ben verrast hoeveel jonge mensen zoveel tijd kunnen rondreizen zonder geld te verdienen, zonder terug te willen. Al vind ik veel mensen die op verschillende vlakken heel boeiend zijn om mee te spreken, waarmee ik meer op dezelfde golflengte zit dan in mijn gemiddelde klas van vroeger, dat begrijp ik niet helemaal...

Maar mss zijn jullie wel nieuwsgierig hoe mijn verjaardag gelopen is? Ik kan tevreden zijn! Ik ben blij dat ik gekozen heb om naar Titicaca te trekken en niet in de stad te blijven om te vieren. Het was er oerrustig... OK, in Copacabana wel wat 'doorgaand verkeer' van toeristen, maar eenmaal de laatste bussen weg, was het er verrassend stil. Op 8 april dan met de boot naar Isla del Sol, noordkant. De 2 vriendelijke Ieren die de dag voordien naast mij op de bus zaten, waren ook weer present op dezelfde boot. Een eerste contact was al gelegd, aangezien de dag voordien bij de oversteek naar Copacabana mijn paspoort in beslag genomen was. Geen groot drama, maar ik was (alweer) slecht ingelicht. Je gaat geen grens over, dus ik had niet gedacht dat ik mijn papier met mijn 'valores' (stickers die aantonen dat ik mijn boete betaald heb om te lang in't land te blijven) nodig had. Die zaten dus nog veilig weggeborgen in mijn tas in La Paz. Maar wanneer je de engte van Tiquina (het smalste punt van het meer) oversteekt naar Copacabana, word je wel degelijk gecontroleert als was het een grens. Ik had niet de nodige papieren, mijn pas wordt bijgehouden en mag ik in de migratie later terug ophalen bij voorlegging van de nodige papieren en wat administratief gedoe. Ondertussen is ie weer veilig bij mij... Maar goed, de inbeslagname nam iets meer tijd in beslag dan dat de anderen alweer op de bus zaten, (toeristen steken de engte apart over in kleine bootjes dan de bus die op een grote boot komt) dus ik waarschuw één van de mensen die op dezelfde bus zaten dat ik net iets meer tijd nodig heb. Mijn tactiek om contact te leggen is gewoonlijk mijn hulp aanbieden (een foto trekken ofzo...) maar omgekeerd werkt blijkbaar ook perfect ;-) 

Op de boot naar Isla del Sol raken we lekker aan de praat (beeld je Ruth in na 3 weken nauwelijks iemand om mee te spreken en die dan mensen tegenkomt waarbij ze zich op haar gemak voelt... Juist ja, een ware spraakwaterval) Ze vinden wat gezelschap van een maffe Belg best aangenaam en ondernemen de tocht van Noord naar Zuid van zo'n 4 uur over het eiland samen. Ruth kletst de oren van Neil zijn kop, over zowat alles wat haar bezig houdt, Peter loopt voorop, het tempo hoog houdend, een beetje bang om de boort terug te missen. En eiland hoeft niet plat te zijn, zeg maar dat ik het gezegd heb!  Op een hoogte van zowat 4000m omhoog en omlaag, dat voel je! Maar ik was blij van in de buitenlucht te zijn, nog eens wat te doen, en honderduit te kunnen kletsen. Ik vreesde eventjes dat al mijn getater wat teveel was voor Peter, maar hij stelt me gerust dat hij liever aan de haven nog een uur kletst met mij, maar dat hij bang is de boot te missen. Ongeruste Ruth begrijpt... 't Is niet voor niks dat ik de terugtocht pas de volgende dag onderneem. Zelfkennis... Ik vind deze hele 'alleen aan de andere kant van de wereld'-onderneming stresserend genoeg op zich, besef dat ik zelden echt op mijn gemak ben.  Een onverbeterlijk nerveus beestje... Dus een beetje ruimte om niet te stressen over op tijd ergens te geraken op hoogtes die op zich al vermoeiend genoeg zijn, leek me wel op zijn plaats. Met spijt zie ik mijn gezelschap wegvaren. Maar da's alweer een adres bij om later nog eens op bezoek te gaan. En aangezien dat een Iers adres is, vind ik dat al van onschatbare waarde. Ierland staat nog steeds nr 1 op mijn verlanglijstje...

Verder moet het gezegd dat de Boliviaanse zon aan de rand van het water gemeen hard kan branden, zonder dat je het goed en wel in de gaten hebt. Ik hoop dat mijn gezicht een beetje genezen is tegen dat ik in België ben, mijn slangenvel is niet bepaald een toonbeeld van schoonheid. 

Maar ondertussen, nog effe aftellen, nog een stempel van Chili halen, de naar het schijnt erg moderne stad Santiago vergelijken met wat ik hier in Bolivia gezien heb... En dan kom ik eraan... Volgende blogbericht verhaalt jullie waarschijnlijk over de cultuurshok eenmaal terug thuis.

Tot heel binnenkort, voor de echte knuffels!

Ruth, die ontzettend uitkijkt naar Belgische bodem onder de voeten.

4 reacties | Reageer

Ergens onderweg

Wauw...

Ik weet niet hoe ik dit ooit kan beschrijven... Geen woorden, geen foto's kunnen duidelijk maken wat ik gezien heb. Oh jawel, ik heb foto's, en ik kan proberen beschrijven wat ik gezien heb. Maar als ik u vertel over de eindeloze leegte, met niks dan zand en stenen en bergen, bent u waarschijnlijk niet erg onder de indruk. Beeld u in om zo 3 dagen door het eindeloze niks te rijden, soms is dat niks begroeid met steeds dezelfde kleine struik, soms heeft dat niks een egaal bruine kleur, maar soms wel 3 verschillende soorten bruin, en oranje en rood en geel en groen en blauwig en grijzig en alles daartussen. Op één plaats heet het "woestijn van Dalí" omdat de woestijn met hier en daar verspreid een grote rotsblok doet denken aan één van zijn surrealistische schilderijen, een beetje verder wat andere rotsformaties, waarvan één genaamd "boom van steen" omdat de rotsen onderaan afsleten, vele jaren (zoniet eeuwen) geleden door de zee die er was, en nu bizarre rotsen achterliet als stille getuigen.

Eem landschap waar je vele uren doorheen kruist, soms urenlang geen grassprietje te zien, maar bergen in 7 kleuren, vergezichten die "the middle of nowhere" een ander gezicht geven, gedachten die eindeloos ver afdwalen, maar een heel andere inhoud kennen dan het slapeloze nacht-gepìeker of de geniale ideeën in de douche.

Klein, piepklein voelt een mens zich dan... En dan weet ik wel zeker, in geen duizenden jaren kan de mens ooit evenaren wat God, of Pacha Mama, of hoe je het ook wilt noemen, ons voordeed. Een intense vreugde om wat ons zomaar gegeven wordt, en tegelijk een diep verdriet, want zie wat wij ermee doen... Op de rand tussen het kleine stadje Uyuni en deze eindeloze desolaatheit is het "kerkhof van de treinen", oude treinwrakken van de eerste lading mineraal-treinen, eens wat anders om te zien, een curieuzigheidje en als je dan even omkijkt zie je diezelfde kleine struikjes die schijnbaar goed de droogte verdragen, en in elk van deze struikjes (en dat zijn er bijzonder veel, het landschap is bezaait) hangt minstens 1 plastiek zakje, weggewaaid van waar men het liet vallen, op de dool en vastgeraakt in de struik. En ik geloof niet dat dit in eerste plaats aan de toeristen te danken is, maar daar heb ik me al eerder over beklaagd geloof ik... En denk dan maar aan al de andere, nog veel schadelijk spul we laten "verdwijnen" op onze planeet. Ik mag er niet aan denken. Dan denk ik dat Onze Lieve Heer zich op tijd en stond eens verstopt diep in die woestijn, tussen de bergen, om een potje te huilen, en eens niet naar de eindeloze egoïstische vragen en gezeur van de mensen te moeten luisteren... Het is maar zo'n idee...

En nu eens diep nadenken wat ik eigenlijk sinds de laatste blog allemaal niet verteld heb... Van Tarija met de grote enge boze hond (reizen is... oog in oog komen te staan met je angsten) ging het richting Potosí, de hoogste stad ter wereldm en ooit ook de rijkste van Latijns Amerika, ondertussen raakt de rijkdom uitgeput. De zilvermijnen zijn zo goed als leeg, met geeft het nog hoogstens 5 jaar, op zijn best, en dan wordt deze stad allicht een spookstad, aangezien dit (op een klein beetje toerisme na) de enige bron van inkomsten is. Een mijnbezoek stond onvermijdelijk op het programma. Ik was niet erg goed voorbereid (reizen is... voor verrassingen komen te staan). Niet gedacht dat het zo'n sportieve prestatie zou worden. Misschien ging u wel eens een speleobox in, of deed u aan muurklimmen? Ik gelukkig wel... Op handen en knieen door het stof, een gang naar beneden waarvan ik hoop dat we niet langs dezelfde weg terug moeten, omdat ik geen idee heb hoe ik dat zou moeten doen, met de hulp van een hangend touw, maar zonder verdere beveiliging, een zo goed als loodrechte wand van een meter of 3, zonder veel steunpunten naar beneden zwoegen. Nog meer hopend dat we niet terug langs daar naar boven moeten... En vervolgens vaststellen dat klimmen steeds makkelijker is dan afdalen, al lijkt dat bij de afdaling totaal anders. Vaststellen dat ik (tegen wil en dank) een (kleine) vrouw ben met niet dezelfde capaciteiten als een grotere, sterkere man, en dankbaar een helpende hand aanvaarden (reizen is... je grenzen leren kennen), opgelucht ademhalen wanneer je weer veilig buiten staat en de frisse lucht in je longen voelt stromen...
Verder in Potosí ook het 'casa de la moneda' bezocht, voor een keer een museum dat wat meer dan een zakdoek groot is en waar je meer dan een half uur binnen bent. (Musea zijn niet de specialiteit van de Bolivianen)

En van daaruit ging het naar Uyuni, met zijn witte, maar nog natte Salar, waar ik goed verbrand ben, zodat mijn gezicht een slangenvel heeft nu, en zijn woestijn en bergen en rotsen en meren in alle mogelijke kleuren en geuren met flamingo's en lama's (die ondanks wat Luc V zegt, zich geen bal aantrekken van mensen die hun liefdesspel staan te aanschouwen) en vicuña's en geysers in de vroege ochtend en hete bad in een warmwaterbron in de zonsopgang...
Nuja, ik zal jullie wel tonen wat mijn kleine, beperkte fototoestel ervan heeft kunnen vastleggen, maar het wauw-gevoel, zullen jullie ongetwijfelt mislopen... Meer dan een flauwe indruk zal het u niet bezorgen, daarvoor moet je het gezien, gevoeld, geroken, geproeft en gehoord hebben.
Tijdens de derde dag was ik het wel zeker: deze trip alleen al, maakt heel de reis met al zijn ongemakken de moeite waard...

Als ik de dag erna, na een nachtelijke, slapeloze treinrit (na op te staan om half 5, nota bene!), ziek en uitgeteld van oververmoeidheid in bed lig, niet in staat om veel van Oruro te zien, durf ik daar dan weer aan te twijfelen, maar probeer me toch vast te houden aan die gedachten van de dag tevoren...

Ook in Oruro stel ik weer vast dat al het mooiste (naar mijn persoonlijke mening) dat hier te zien is, doordringen is van Europese stijl, als het al niet doodgewoon Europees is. Ik denk dat we de invloed van het Europees cultureel erfgoed moeilijk kunnen overschatten... Naar mijn idee heeft geen enkel continent zo'n culurele rijkdom, die bovendien de rest van de wereld beïnvloedde als ons Europa. Na het kasteel in Cochabamba van Simon Patiño, tinbaron en derde rijkste man ter wereld, als ik me niet vergis, ook het huis waar hij het grootste deel van zijn leven doorbracht in Oruro. Perzische tapijten, Frans behang, Spaanse beeldjes, Franse stoelen, (zo van die echte, waar ik in het Oasecentrum wel over vertelde, maar waarvan ik er nooit één gezien had), Duitse lusters (of was het ook frans?) Italiaanse kastjes, Chinese kastjes, Moorse versieringen, Italiaanse plafondschilderingen, Franse pantoffeltjes, Engelse hoeden, Duitse speelgoedjes... en ga zo maar door... Vooral veel Europees. Wat er nog Boliviaans aan is, daar heb ik geen idee van.

En dan kom ik terug aan in Cochabamba, om mijn belachelijk veel bagage op te halen (wees voorbereid, ontvangstcomitee...) en ben ik blij uit te rusten in Café Paris, zo Frans als het maar kan, en ik ben dolgelukkig met een écht Franse quiche en pannenkoek, ik durf te zeggen dat dat het lekkerste is wat ik in 6 maand gegeten heb... En dan weet ik het wel zeker... Dit hier is allemaal wel interessant, en er zijn best wel mooie dingen te zien, leuke stadjes, interessante geschiedenis (zoniet prehistorische dino-voetsporen), kleurige Folklore, maar waar ik thuishoor, da's niet te betwijfelen, Europa! Grappig hoe de appreciatie voor dit land, deze omgeving gelijk groeit met mijn heimwee, om de dingen een beetje in balans te houden, zeg maar.

Maar ik ga jullie laten met deze vele indrukken, ik heb anderhalve week gehad om alles een beetje te verwerken, en jullie krijgen het hier allemaal ineens gepresenteerd... ;-)

Ik mis jullie en kijk héél erg uit naar de eindelijk echte knuffels,
tot die tijd, nog maar eens een virtuele...
Vele lieve groetjes!

Ruth

8 reacties | Reageer

Tarija

Dag België!

Effe gauw laten weten dat ik levend en wel in Tarija ben, het stadje met het gouden huis en het blauwe kasteel. Het doet een beetje surrealistisch aan, zo'n blauw kasteel temidden van de architecturale rommel, alleen jammer dat het precies wat verwaarloost wordt.

Verder stel ik vast dat hier maareen beperkt aantal jobs bestaan. Voor de minder gegoeden: straatverkoper, voor de betere stand: schoenverkoper, orthodont of advocaat. Ik kan me niet inbeelden dat er zoveel advocaten en 'dental clinics' draaiende blijven in een maatschappij als deze. Psychologen of andere sociale jobs zijn dan weer zeldzaam, hoewel dat me anders een gat in de markt lijkt hier! (waarmee ik de rol van psychologen in de maatschappij uiteraard niet wil overschatten ;-) )

Enfin, ik heb alvast mijn ticket naar Potosí geboekt, zei het niet met het grootste enthousiasme. Ik werd alweer naar Trans-emperador verwezen als de beste maatschappij (dit maal advies gevraagd aan een politieagent). Ik moet eerlijk zijn dat het me vorige rit zowat een uur gekost heeft om mezelf rustig te krijgen... (Geloof het of niet, ik heb er zo'n 100 weesgegroetjes doorgedraaid... een mens zou denken dat te lang bij de nonnen schadelijk is voor de hersenen, maar het goeie nieuws is: het helpt...) Ik hou niet bepaald van de rijstijl. Ze rijden met zo´n grote hoge bus, u kent ze wel, door de bergen alsof het een jaguar met geweldige wegligging is. Ik krijg nog eens een hartaanval! En slapen op mijn rug kan ik ook al niet, dus 't zijn lange nachten, die busritten. Ik wring me met mijn gelukkig niet erg brede lijf, in vreemde bochten zodat ik toch min of meer op mijn zij een beetje kan slapen, tot armen of benen gevoelloos zijn en ik een nieuwe positie moet zoeken. En tegen de ochtend als we aankomen, ben ik zo uitgeput dat ik dan toch slaap, en niet doorheb dat ik moet afstappen... Jaja, 't is een avontuur.

Ohja, nog een interessante conclusie: ik vind mezelf eigenlijk best onderhoudend gezelschap... Ik mag jullie en mijn thuisland dan wel missen, na een week met niet meer dan mijn eigen gezelschap, ben ik de gesprekken met mezelf nog steeds niet beu. Paulo Coelho is trouwens een goede gids! Verrassend te zien hoe ik al voor de 2de maal exact dat boek uitkies dat me op dat moment kan gidsen...  Enfin, ik ga me nog wat verder verdiepen in mijn lectuur, of anders nog es een film kijken in mijn dure hotelkamer (nuja, alles is relatief...)

Vele groetjes daar en tot binnenkort! 

3 reacties | Reageer

Sucre

Dag allemaal!

gauw een snel berichtje vanuit Sucre, Cochabamba heb ik kort gezien, bagage daar achtergelaten, en me laten vertellen dat het niet nodig was om op voorhand mijn busplaats te reserveren. Kom ik daar aan, dacht ik ruim op voorhand om een ticket te kopen, Trans-Copacabana zat vol... auw, Bolivar van't zelfde. en dat zijn nu de twee kwaliteitsmaatschappijen die ik wou gebruiken. Dan maar als een gek de andere maatschappijen afgelopen, zelfs overwogen om eerst naar Tarija te gaan, maar ook dat was geen optie. Uiteindelijk bij Copacabana dan toch nog een plaats te pakken gekregen. Ik sta in de rij om mijn bagage af te geven, en zie plots dat er niet Sucre, maar Santa Cruz op het ticket staat... hals over kop terug, en nog net het laatste plaatsje in de bus kunnen wisselen.

Veilig reden ze gelukkig wel, comfort was verre van vergelijkbaar met de bus cama van trans-copacabana, maar ik kon tenminste in Sucre geraken. Maar ik vermoed dat de combinatie van alvast een verkoudheid, de hoogte (en ik zit nog maar op 2700m), de vermoeidheid en iets dat op mijn maag is blijven liggen me geveld heeft. Ik ben gisteren mijn kamer niet uitgeraakt. Zo ongeveer de hele dag geslapen, met 2 films tussendoor (een onverwacht TVtje op de kamer en een iets beter bed waren een welkome afwisseling!)

Vandaag ben ik alleen nog maar verkouden lijkt het... Maar aangezien er niks open is op zondag (volgens de agent die voor het gesloten toeristenbureautje stond) nog maar een rustige dag, beetje rondslenteren, tijd om jullie weer eventjes gerust te stellen...

Alleszins bevallen Cochabamba en sucre me meer dan Santa Cruz! Het klimaat is meer mijn ding, niet zo van die gruwelijk hete dagen, al kan het wel nog aangenaam warm zijn (al was daar gisteren niks van te merken, ik had met momenten nog door en door koud, met mijn 2 truien onder mijn dekens, en mijn voeten waren nog veel minder warm te krijgen)

Maar goed, ik laat jullie, tijd om te eten! Wist je trouwens dat hier de almuerzo (middageten) veel belangrijker is dan cena (avondeten) Ik heb de neiging om de dag door te komen op wat kleine hapjes en 's avonds op restaurant te gaan, maar da's hier eigenlijk niet de beste tactiek...

Dikke knuffels!

4 reacties | Reageer

Carnaval

Dag thuisfront!

 

Met grote opluchting kan ik melden dat ik weer een Mastercard heb en weer vrolijk centjes kan spenderen. Wat hebben we geleerd? 1) laat nooit je tas los in een volle micro, val liever tegen de andere mensen dan jezelf met beide handen vast te houden. 2) wat je met taxipost in België verstuurd is goedkoper dan met DHL, maar komt in Bolivia evengoed toe met DHL. 3) Alles is relatief, vooral (verzend)tijd.

Verder haal ik opgelucht adem dat carnaval achter de rug is. Geen water meer, geen modder meer, geen inkt meer… U wist natuurlijk al langer dat Bolivianen varkens waren (toch als u deze blog trouw volgt), maar met carnaval schijnt dat nog erger te zijn. Verkleden, daar doen ze niet aan mee, maar waterballonnen gevuld met inkt om te gooien, en auto’s volsmeren met modder des te meer. Sor Lucia nam me deze voormiddag mee het centrum in om bij DHL mijn zending op te halen (aangezien de micro’s al een week in staking zijn en niemand weet wanneer ze weer gaan rijden) en de toestand was nog erger dan anders, alles vol gekladderd met inkt en modder.

Ook hier in huis was het de moeite, poging tot optreden in elkaar te boksen. Georganiseerde Ruth werd er alweer totaal wanhopig van. Ruth wou iets georganiseerd aanpakken, maar legde zich maargewoon neer bij de toestand, Ruth wou choreografische suggesties doen, maar trok zich uiteindelijk terug… Ruth keek toe, en zag dat het fout liep… Maar goed, op de jongste groep na, leek het nog wel ergens op. Dormitorio 17 had geen idee wat ze moesten doen, ik had hen een extra repetitie aangeboden, maar ze wouden niet. (U moet weten dat in Casa Maín de vrijwilligers naar de kinderen luisteren en niet andersom, er zijn nu eenmaal hiërarchieën te respecteren…)

Ik was verantwoordelijk voor een deel van de muziek, maar wist niet welk deel, met een laptop die niet aangesloten was op de versterker. (Ook vragen worden zelden op adequate manier beantwoord, er zou eens iets goed georganiseerd kunnen gebeuren, welke rampen zou dat tot gevolg hebben?)

Als laatste nummer hebben ook de voluntarios nog een staaltje locale Cruceño dans ten beste gegeven. Het zag er al bijna net zo goed geoefend uit als dat van het beste groepje kinderen…

En dat met welgeteld 5 minuten repetitie een kwartiertje voor we “het podium” opgingen.

Zijn we goed of zijn we goed?

Alleen werd onze Rey Carnaval afgekeurd omdat het geen Reina was. Maar hoe konden we iemand anders kiezen? Kevin voelt zich teveel koning te rijk (en is het ook) om een Reina te kiezen…

 

Ohja, ik vertrek volgende woensdag al op reis, met een enigszins gewijzigd programma om al te grote hoogteverschillen ineens te vermijden en met ietsje meer tijd (al vertrek ik nu al de 13^de uit La Paz, want ze blijven maar vluchten annuleren…

 

U hoort nog van mij ;-)

Ruth

1 reactie | Reageer

water

Hey allemaal,

 

Aangezien er weer Boliviaanse nieuwsberichten zijn, hierbij wat geruststelling…

Dat het regenseizoen is, daar hoeven we niet aan te twijfelen, water genoeg buiten. Maar ik verwacht ook niet anders dan nattigheid in het regenseizoen. Heb wel eerder nieuws gezien over overstromingen, maar dat was niet in Sta Cruz alleszins. Ik consulteer even de oudste meisjes; zij zeggen dat het over Cochabamba en het dep. Beni gaat. Maar als het zo doorgaat kan het wel hier ook problematisch worden, aangezien we niet zover van de rio Pirai zitten, maar voorlopig gaat het meer over de rio Grande, als ik het goed begrijp. Zal nog wel eens kijken naar het nieuws. Problematisch is het hier voor ons nog niet alleszins, al ziet de tuin er behoorlijk verzopen uit. Ja, riolering moeten ze nog uitvinden, dus zodra dat de hemelsluizen hier openstaan (regenseizoen wil niet zeggen miezerig! Dan valt het meestal met bakken naar beneden) vertraagt het verkeer aanzienlijk (wat anders geen kwaad kan), en wil je niet op de aardeweggetjes terechtkomen in deze wrakken. Ik zou echt eens een foto moeten maken hoe sommige auto’s eruit zien, volgens mij geraakt de gemiddelde auto hier in België nooit door de keuring. Al heb ik hier ook wel al 2 of 3 chique jaguars zien rijden, die dan een totaal misplaatst gevoel geven.

 

Enfin, vandaag wel weer totale chaos, gisteren had Gina gezegd dat er geen school zou zijn vandaag wegens weer staking van de micros, dus ik trek de conclusie “jeuj, langer slapen”, en zet mijn wekker niet, als het later is, hoor ik het toch als de meisjes opstaan en beginnen rondcrossen. Maar ik hoor totaal niks deze morgen, behalve regen, regen en nog meer regen, waardoor mijn deur en vensters uitzonderlijk gesloten zijn (voelt heel bizar en opgesloten, want alles staat al 5 maand open!) Om 9u roept Daniella omdat ze de comedor in wil en het rek nog steeds gesloten is (ik zit boven, wat wil zeggen achter het rek, en heb daar de sleutel van, de comedor is nog beneden, maar in de toegang naar boven) dus ik realiseer me dat het al behoorlijk laat is en ik nog niks gehoord heb. Als ik in segunda etapa kom zie ik een toestand die lijkt op de schoolse dagen. Na wat uitzoeken blijkt dat er wel school is, maar dat vanwege de regen de laagste jaren niet naar school moesten van Sor Inés. (Zie hoe waardevol dat beetje educatie hier beschouwd wordt…)

Dusja, ik kwam een beetje uit de lucht vallen, samen met de regen. Maar ’t kon geen kwaad, als ik zo lang geslapen heb, had ik het nodig. (De wallen onder mijn ogen worden hardnekkig, ook als ik goed geslapen heb :-s)

 

Maar goed, ik zal het nieuws maar een beetje in de gaten beginnen houden, om te zien of de regen geen effect op mijn reis zal hebben…

Groetjes!

1 reactie | Reageer

reisplannen

Dag lieve Belgie!

 

Ik hoop dat alles goed is in het thuisland?

Hier is het beslist… Ik vertrek op 21 maart voor mijn rondreis. Later kan ik niet vertrekken, want dan heb ik niet genoeg tijd om alles te bezoeken dat ik wil zien. Het tropische amazonewoud laat ik sowieso al voor wat het is, te afgelegen, de reis alleen al zou teveel tijd in beslag nemen, en een tocht door het oerwoud moet je ook niet op 1 dag doen…

Voor de reis-nieuwsgierigen onder jullie (neem er alvast de kaart van Bolivia bij): eerst ga ik naar Cochabamba voor 3 dagen, en daar laat ik mijn grote valies, zodat ik die niet overal mee naar toe hoef te sleuren, en maak een toer langs de “omliggende” steden. Sucre 1,5 dag (weinig, ik weet het, maar een mens moet keuzes maken…), Potosí (1 dag, niet zoveel te zien dat ik onmisbaar vind), Tarija (4 dagen, ook afgelegen, maar wat minder dan de selva en wil ik echt wel zien, inclusief wijngaarden en bodega’s, en een reservaat), terug via Potosí (wegens geen andere logische optie), 4 dagen Uyuni en de Salar de Uyuni (u weet wel – de spectaculaire zoutvlakte, waarvan gezegd wordt dat het een hoogtepunt van de wereldreiziger is…), anderhalve dag Oruro (ik heb overwogen om een lang weekend te gaan met carnaval, maar ach, ook in Santa Cruz zal het de moeite zijn, dat bespaart me weer een vliegticket, en ik ben toch “in de buurt” als ik rondtrek…). Terug koffer oppikken in Cochabamba en door naar La Paz.

Ik zou mijn verjaardag graag aan Titicaca vieren, maar weet niet of dat haalbaar is. Een namiddag met de bus, een nacht met de bus en dan zien ’s morgens nog een bus naar Copacabana te regelen is mss wat ingewikkeld en veel bus na elkaar. Maar ’t is nog lang, en ik kan niet inschatten hoe groot de vermoeidheid en de goesting zal zijn. Al lijkt het me de ideale plaats om mijn 26^ste levensjaar in te zetten (liever dan in het grote, drukke La Paz.)

Alleszins, vanaf 8 april La Paz en omgeving op het programma. Volgens de laatste wijzigingen heb ik een vlucht van La Paz naar Santiago de Chili op 14 april, ’s morgens vroeg, en heb tot ’s anderendaags ’s avonds om de stad daar onveilig te maken, alvorens ik definitief de lange vlucht naar België aandoe. (14u vliegen, 2u wachten in Madrid, 2u vliegen)

Worden jullie al jaloers? ;-)

 

Voor de rest vrees ik dat het heerlijke frisser weer ons weer verlaten heeft, de temperaturen zijn weer tropisch, de zon brandt uit alle macht. Goed voor de was, want dat was vorige week een ramp, en ook goed voor mijn bruine kleurtje, maar anders heb ik het niet gemist…

 

Ik kreeg deze week trouwens een anoniem bericht, dat zijn effect niet miste. Iemand, en ik heb het raden naar van wie het komt, hing een kaart op mijn deur met “glimlach, God houdt van jou” met nog een tekstje op de achterkant. Spontaan moest ik lachen natuurlijk. Ik vermoed dat het van Erika kwam. Maar wie het ook was, ik vind het leuk!

 

Verder laat ik de foto’s van rond de eindejaarsperiode spreken... 

 

Warme groetjes,

Ruth

4 reacties | Reageer

Beestige weetjes

Hola sweethearts!

(ik word steeds beter in het mixen van talen)

 

Zoals beloofd, eerst en vooral een reeks Boliviaanse beestige weetjes:

- ‘Los bichos’ (“beesten”) die eigenlijk chichara heten, maar dat kan bijna geen enkel van de meisjes ons vertellen, zijn grote dikke insecten die in de bomen leven en vreselijk veel lawaai maken op bepaalde momenten. Normaal gezien ’s morgens of ’s avonds. Wanneer je het geknerp (ik weet niet hoe ik het vervelende, constante geluid beter kan omschrijven) hoort, wees dan maar voorbereid op een warme dag. De bichos zouden dat lawaai maken als manier om warmte kwijt te geraken. Iemand anders vertelde aan Daniella dan weer dat zij zoveel lawaai maken tot ze ontploffen. Vreemde theorie, al moet ik zeggen dat ik al gedacht heb dat de beesten hier dood uit de lucht vallen van de warmte, zo vaak als je ze hier ziet op de grond verspreid liggen… De eerste keer toen ik het geluid hoorde (in een ver verleden), dacht ik dat het een autoalarm was. (Ondertussen weet ik wel dat de staat van de auto’s hier in de buurt niet van die aard is dat een alarm nodig of gepast is)

- Er zijn hier massaal veel mieren! Mieren in verschillende formaten: bleke minimieren, mediummieren zoals in België, en vaker iets grotere maximieren die niet appreciëren dat je met sandalen in hun nest staat (mieren bijten gemeen hard, maar zonder sporen na te laten, en de pijn duurt gelukkig ook niet lang, maar dat kan je in België uiteraard ook uittesten). En zelfs megamieren hier en daar. De minimieren zitten werkelijk overal binnen en bewandelen bizarre, schijnbaar vaste routes, vooral in de badkamer richting vuilbak en op mijn koekjes! Beeldt u het gevoel in; helemaal gefrustreerd of over uw toeren of moedeloos, u kan er zich ondertussen allicht wel wat bij voorstellen als u nog steeds trouw mijn verhalen leest, nood aan wat zoetigheid om uzelf weer wat op te peppen (noem het gerust emotioneel eten, als u graag labeltjes plakt), neem de doos met koekjes of zoetigheid dat in een sinterkerstpakket naar u toe gevlogen kwam, maar wat erg lang onderweg bleef, verwater al helemaal, doe die kwaliteitskoekjesdoos van Tupperware open… En stel vast dat uw koekjes en marsepeinpatatjes overdekt zijn met honderden mieren. En dit gebeurt niet éénmaal, maar elke keer opnieuw. Gelooft u mij dat ik het woord “mierezoet” ondertussen wel gesnapt heb? Als ik niet oplet eet ik al evenveel mieren hier als suiker (en wees verzekerd dat dat een meer dan gezonde portie is). Maar er is hoop… Sor Elly wist me te vertellen dat je daarvan beter gaat zingen (al blijft voorlopig elk effect uit).

- Er leven hier zeer grote nachtvlinders: borro borro. Het verhaal dat Daniella daarover wist te vertellen (tja mensen met veel reiservaring die met iedereen vlot babbelen kunnen veel verhalen vertellen ;-) ) zou zijn dat die vlinders op je kop pissen, en dat je daar wormen van krijgt. Verhaal uit één van de buurlanden, waar ik me in het begin natuurlijk helemaal niet door op stang liet jagen, maar tot mijn verbijstering wordt dat verhaal langs alle kanten bevestigt, zij het dan met de nuancering door de iets meer belezen mensen dat dat niet “in de vlucht” gebeurt, maar dat je zo’n beest wel van je lijf moet afhouden. En ze zitten zo graag in mijn kamer… Ik ben al blij geweest met mijn muskietennet!

- Een muurhagedis zou niet op mensen klimmen, maar zag mij dan toch aan voor iets anders, want ineens kroop er één over mijn voet. Die hagedissen zitten hier langs alle kanten, ik heb er zo een paar als huisdier, naast de miljoenen minimieren.

- Kakkerlakken zitten hier ook in grote aantallen. En zij heten: Cucaracha. En ik maar denken dat dat een dans was… Nuja, onlangs gehoord dat het inderdaad ook ene dans is, maar dus eerst en vooral zo’n ander dik zwart insect dat ongevraagd je privacy binnendringt.

In het begin trok ik me van al die beesten niet teveel aan, maar dat begint me meer en meer mijn keel uit te hangen, het mieren en muggenlied van Bart Peeters is hier zeer toepasselijk!

 

Wist u trouwens al dat het hier in Santa Cruz ook wemelt van de Japanners? De Toyota’s zijn hier alom aanwezig, ook Japanse tele-novela’s zijn erg geliefd. De meisjes hier zijn heel erg into Japanese mannen (mja, als ge Bolivianen gewoon zijt…)

Maar goed, vrijdag was het feest van de Japanse gemeenschap, en Sor Magda had alle vrijwilligers uitgenodigd, wij dus samen met Sor Elly en nieuw gearriveerde Sor Victoria ernaartoe voor het optreden. We waren allemaal in de wolken, wat een heerlijkheid, eens zo helemaal anders dan wat we hier gewoon zijn; alles netjes, zeer gestructureerd, gedisciplineerd… Vooral ook de agressie en strijdlust in de dans en muziek sprak ons erg aan. Het ware een ideale hobby voor tussendoor, met alle agressie die we hier opbouwen op die trommels gaan meppen. Ik kan jullie verzekeren, de energie die ik daar gezien heb, de controle over lichaam en houding is ongeëvenaard bij de native Boliviaan.

Ik kan er eerlijk gezegd niet goed aan uit hoe zo’n hele kolonie (en er is er nog één, niet zo ver buiten Sta Cruz) hier blijft en kan overleven in een land zo tegengesteld aan hun cultuur. Volgens mij kan de cultuurshock niet groter zijn.

En gisteren (of euhm, nee, eigenlijk was ’t al vandaag) het uitgaansmilieu van Santa Cruz onveilig gemaakt, in aangepaste outfit. Met de moordend hoge hakken en het kleedje dat hier helemaal in de mode is (helaas, ik had de camera vast ;-) ) Nuja, alleszins voor míjn voeten moordend, want het is niet moeilijk om meisjes te vinden die me ver overtreffen qua hoogte van de hakken (wat niet wil zeggen dat ze daarom boven mij uit torenen!), maar de mijne blijven toch de mooiste, hehe.

En steeds weer kom ik tot dezelfde conclusie: wat hou ik toch van mijn kleine Folkwereldje!

Ik zal u de 1001 redenen besparen, want straks zegt u misschien nog hetzelfde als Sor Ines: naar het schijnt ben ik te soft. Dat zou de reden zijn dat ik de komende week Genesis mogelijks eigenhandig vermoord als ze die niet uit mijn klas halen (of mij toch maar de bedoelde 7^de klas geven voor de estudios).

Het eerste moment knik ik automatisch en denk ik, ze zal wel gelijk hebben zeker? Er zijn tijden geweest dat dat een aannemelijke hypothese was. En toen dacht ik aan wat ik hier wel en niet doe. En toen dacht ik “is dit weer zo’n bizarre droge grap van haar, waarvan ik het niet doorheb?” Dus ik check toch even, maar ze lijkt het wel te menen. Ik zie 2 opties: ofwel heeft Sor Ines wel zeer bizarre normen,  ofwel heeft ze geen flauw idee van wat ik hier doe en op welke manier.

Ik wou jullie een beschrijving van de strijd gisteren geven, maar ik wil jullie niet bang maken voor de dag dat ik terugkom, ’t is immers moeilijk van thuis uit deze dingen in zijn context te plaatsen… Maar wees gerust, zolang jullie me niet boos maken, is er geen reden tot paniek ;-)

 

Vele lieve groetjes!

Ruth

 

 

6 reacties | Reageer

Volgende pagina »