Eerste werkdagen

Pff... Warm! Gisteren was het warm, vandaag warm en winderig, en ik bedoel niet een beetje wind, maar iets dat lijkt op storm aan zee, maar dan met zon. Als we deze middag de meisjes van colegio gingen afhalen, konden we niks zien, want het zand waaide per kilo in onze ogen. Zand in onze ogen, oren, neus, haar, tot in ons ondergoed! En echt verkoelend werkt de wind niet.

Ondertussen iets meer duidelijkheid over onze dagelijkse planning. Ik sta op om half 7 (maar het licht en de vogels en het niet zo geweldige bed zorgen ervoor dat ik al vroeger wakker ben), vóór 7u ben ik beneden bij de meisjes, om assistentie te doen bij het ontbijt, daarna geen Paz en Liesanne met hen naar colegio een paar 100m verder. Ik heb dan eventjes tijd om iets anders te doen (nog gauw een douche nemen, mijn kleren wassen, één en ander op orde brengen...) wij ontbijten om 8u. Om 9u studie bij de oudste meisjes, dit is met Liesanne om beurt ofzo, maar 't lijkt erop uit te draaien dat ik begin, en Liesanne me komt aflossen wanneer ik naar de bibliotheek moet (rond 9.30u, of ik vertrek wanneer Liesanne er is en alle info doorgegeven is, de bibliotheek kan wachten). Dan zit ik de rest van de voormiddag in de bibliotheek, tot het tijd is om de meisjes van school af te halen (11.45u), samen met Liesanne.

's Middags zitten we met de vrijwilligers al behoorlijk uitgeteld samen aan tafel. Tegen dat de meisjes ook gedaan hebben met eten (rond half 2) haasten Liesanne en ik ons naar de 'lavanderia' en de slaapkamers, zorgen dat de meisjes hun vuile kleren verzamelen en ze wassen. Dit stond niet op ons programma, maar degene die dit normaal doet, kan hier om één of andere reden deze maand niet zijn. Om half drie sluiten we de lavanderia en gaan we samen naar de estudio van de 5^de klas. Ook dit was niet voorzien en nemen we over van Pascuala. 12 meisjes, die een halve dag school hebben, moeten wij dan in stilte aan het werk zetten en houden. Mijn God, wat een uitputtingsslag! Na 1 dag heb ik besloten om een duidelijker systeem te hanteren. 3 eenvoudige regels opgesteld op papier (die nochtans gekend zouden moeten zijn) 1) In de klas eten we niet 2) we werken in stilte (zittend) en 3) huistaken moeten aan ons ter controle voorgelegd worden. Wie zich aan deze regels houdt, kan beloond worden. Dag 2 werd ik al uit de vijfde weggehaald om in 6^de assistentie te doen in de plaats, omdat Hugo er niet was. Vandaag, dag 3 had ik het gevoel dat het stukken werkbaarder was, maar onze grootste kwelduivel Mabel (juist, die eerst zo vriendelijk was), had straf en moest eerst poetsen, en stoorde ons dus het grootste deel van de tijd niet. Ik geloof dat de meisjes morgen examen hebben. Een taak die ze 2 dagen geleden al meegekregen hadden, daarvoor zijn ze nu pas echt in actie geschoten, en nu beginnen ze te snappen, dat ze er niet veel van snappen. We mochten per uitzondering vandaag stoppen om 16u, maar daar kwam niet veel van in huis... we hebben het nog een half uur getrokken om de meisjes te helpen met ‘mcm' en ‘mcd' (geraak er maar eens wijs aan uit... blijkt over kleinste gemene veelvoud en grootste gemene deler te gaan.) Probeer maar eens gezag te handhaven en wiskunde uit te leggen in een taal waarvan je nauwelijks de basics onder de knie hebt! Maar op één of andere manier slagen we er min of meer in.

Van de zusters krijgen we trouwens een minimum een informatie... Als je het gevoel hebt dat er op het werk slecht gecommuniceerd wordt, denk dan maar eens aan ons. Er wordt niet gezegd wat er van ons verwacht wordt, we proberen dus maar naar eigen inzicht en kunnen. Krijg ik onder mijn voeten omdat ik niet doe wat er verwacht wordt. 'Waar zijn de meisjes?' vroeg één van de zusters tijdens de ochtendshift! Weet ik veel, ik heb geen idee wie waar zit en wie er in mijn studie zou moeten zitten, aangezien niemand ons iets vertelt, dat weten de zusters zelf beter dan mij. Dat was dus niet goed... Aan de meisjes verdere uitleg gevraagd, wie zit hier wanneer, wie heeft computerles op welke dag, of taken of handwerk? Hopen dat ze juiste informatie geven...

De bibliotheek is op dit moment trouwens niet het meest boeiende jobke, aangezien die niet open is want er is geen stempel. Ik moest alles opnieuw netjes zetten. Daar ben ik (zijn we) bijna mee klaar, en ik heb tot groot genoegen van Daniella toestemming gekregen om etiketten te plakken op de boeken die een aanduiding geven van de categorie, zodat ze terug op de juiste plank terecht komen, want blijkbaar is de bibliotheek een eindeloos werk omdat niemand weet waar de boeken moeten opgeruimd worden, en hebben vele vrijwilligers voor mij al hetzelfde gedaan. Dat wordt dus mijn volgende taak ginder, en hopen dat er gauw weer een stempel is dat de bibliotheek ten laatste tegen de zomervakantie open kan.

Verder lijk ik vrij goed gewapend tegen de omstandigheden hier. Ik ben niet bang voor kleine beestjes (Liesanne wordt gek van alle ongedierte), ik heb niet erg veel last van de muggenbeten (het stikt echt van de muggen), en ik vind de meisjes geen monsters, zoals Daniella ze soms noemt. Daniella is niet op haar mondje gevallen, integendeel, die zwijgt geen 5 minuten, en heeft zo haar ideeën over hoe je autoriteit verwerft. Ik zeg éénmaal mijn gedacht, maar zeg voor de rest 'mhm' en denk er het mijne over, mijn aanpak blijft zoals die was. Ze schijnt alles beter te weten, maar iedereen weet dat ik het toch zelf wel weet ;-) Gelukkig zijn Liesanne en ik een goed duo, we komen goed overeen, al is Liesanne wat wanhopiger over de toestand hier. Ik had al een vrij goed idee wat te verwachten, na mijn ervaringen in Levenslust en op Bizon-kampen. En blijft dat ik niet geloof dat kinderen 'slecht' kunnen zijn. Ik ben al door de fase heen 'wat kan ik voor deze kinderen/jongeren betekenen?' Soms lijkt het niet veel, maar ondertussen weet ik dat het meer is dan het lijkt. Liesanne heeft nog het gevoel dat ze niet veel aan het doen is. 't Is anders wel vermoeiend genoeg! Als we hier om 19u aan tafel gaan, wil ik eigenlijk al niet veel meer dan mijn bed in.

Gisteren zijn we nochtans na het eten nog naar de stad getrokken. La Morena danste met haar groep op het ‘festival mundial de danza.' Dat wouden we dus graag zien! Liesanne en ik zijn met Paz meegegaan en Reyni was er ook. Prachtige kostuums gezien, leuke avond. Dan met zijn vijven terug naar huis, taxi, want veel micro's waren er al niet meer. We dachten al dat met de micro reizen avontuurlijk was, maar de taxi overtreft dit toch. We zatten precies in een rally, en de drempels hier in de straat zijn ook niet te onderschatten... Bij gebrek aan licht en buiten hun bekende terrein, zijn die drempels toch een gemene verrassing voor de taxichauffeur. 20 bolivianos voor de rit, te delen door 5 vrouw, 4 B$ per man, gedeeld door 10 omgerekend in euro's... Daarvoor moet je't niet laten...

Goed, ik rond hier af en hoop dat ik gauw nog eens op internet geraak, want de komende 2 weekends zijn we weg, en ons weekprogramma zit propvol. Ik ben nu al van het beetje extra pauze gebruik aan't maken en de rosario aan't skippen om één en ander te kunnen neerschrijven en foto's te verwerken.

Verwacht dus niet te gauw weer een update (behalve mss kort via de 'wij missen Ruth' fanpagina op facebook :-D als ik nog een SMSje richting België stuur)

Plakkerige groetjes!

Ruth

enkele eerste indrukken

Hola a todos!

Ik zal proberen nog één en ander neer te schrijven van de vele indrukken tot nu toe, ik kan me inbeelden dat jullie uitkijken naar een meer concreet beeld van het leven hier…

Er zijn zo’n 120 meisjes hier, die allemaal niet liever hebben dat we hun naam zo snel mogelijk kennen, 48 meisjes in primera etapa, 70 in segunda etapa, 3 in tercera etapa. Iedereen komt binnen in primera, die gebouwtjes liggen aan de hoofdingang. Wanneer de meisjes minstens een jaar in primera zitten en tonen dat ze de regels kennen en verantwoordelijkheden aankunnen, kunnen ze verhuizen naar segunda etapa. Wij, de vrijwilligers, zitten in de gebouwen van tercera etapa, waar de andere kinderen niet mogen komen. Tijdens de recreatiemomenten lopen alle kinderen door elkaar overal, eten en slapen gebeurt in eigen etapa, studeren is anders onderverdeeld, afhankelijk van het vak of van het niveau, dat heb ik nog niet helemaal begrepen. De klassen zijn alleszins niet op leeftijd, maar op niveau, en zoals je had kunnen begrijpen zijn ook de etapas meer verdeeld op basis van ervaring en maturiteit dan op leeftijd.

Vanaf maandag draaien we volledig mee in een vast uurrooster van kinderen brengen en ophalen van en naar school, begeleiding van studie en recreatiemomenten. Op papier zou Liesanne Engelse les geven terwijl ik assistentie heb in de bibliotheek, maar dit is 2x per dag, dus hebben we nu al het idee om dat eerder afwisselend te doen, aangezien bibliotheek een eerder saaie job lijkt en Engels een ware uitputtingsslag, gezien het niveau hier. Zelfs de zeer basic gesprekjes lijken onmogelijk. Voor zover we weten, spreekt alleen Marlene echt een beetje Engels. Verder sta ik op huiswerkbegeleiding voor de hele kleintjes in Kindergarten, wat dat voor huiswerk zal inhouden ben ik zeer benieuwd naar! Ik vermoed dat ik eerder creatief zal mogen zijn in het stimuleren van vaardigheden. Dat zijn trouwens maar 3 kindjes, waarvan 1 naamgenootje. Ik ben hier blijkbaar de 4^de Ruth, en toch vinden ze mijn naam heel moeilijk. In het beste geval is het ‘Roet’, maar soms klinkt het meer als ‘zjoet.’ Naast Ruth is er ook Karlita (kleine Karla), die meer slaap nodig heeft dan ze krijgt lijkt mij, en Natalie, een heel vrolijk en geliefd meisje, een kleine deugniet.

In tegenstelling tot alles wat zich buiten de muren van Casa Maín bevindt, is het hier zeer proper en goed onderhouden, met veel ruimte en groen. Primera en sugunda etapa hebben elk een speeltuintje, een sportveldje en een binnenplaats waar de gebouwen rond staan. Op het ‘3-landenpunt’ van de 3 etapas is de kapel. De vrijwilligers eten normaal apart in een eetplaatsje bij segunda etapa, maar in het weekend, als we werken, mogen we met de gemeenschap mee-eten, ook in een aparte eetkamer naast segunda etapa.

Tot mijn vreugde dansen de meisjes hier frequent, Morena (“de bruine” omdat zij veel donkerder van kleur is dan de anderen) uit tercera etapa geeft dansles aan een groep andere meisjes. Gisteren hebben Paz en ik mee gedaan, ze waren blijkbaar iets aan ’t voorbereiden voor een show binnenkort, waarvoor 8 á 10 meisjes gekozen werden om mee te doen. En neen, wij waren niet goed genoeg om gekozen te worden ;-) Grappig om te zien hoe één van de figuren die wij in Iers ook gebruiken (2 rijen elk in een hoek, diagonaal over podium en in ’t midden kruisen, afwisselend 1 van elke rij…) ook hier gebruikt wordt, en dezelfde moeilijkheden waar op gedrild moet worden (rijen houden!)

Iets anders waar ze hier erg goed in lijken te zijn is handwerk. Al heel knappe dingen gezien hier, sommigen zijn er echt goed in. Gisteren waren er enkelen bezig voor school een pop te naaien, ik zag ook al andere meisjes haken en breien en kleren naaien…

Het Spaans gaat nog zeer moeizaam, ik had mezelf een week gegeven om een gewoon gesprek te kunnen voeren, maar dat lijkt veel te veeleisend voor mijn arme hoofd dat af en toe op ontploffen staat. Ik ben nog vooral bezig met proberen begrijpen, wijs te geraken uit het accent, de manier waarop alles uitgesproken wordt. Ik besef dat mijn geschreven Spaans duidelijk beter is dan mijn gesproken Spaans, ik kom nauwelijks toe aan spreken, ben nog al te zeer overweldigd door de snelheid, en ze lijken zoveel letters in te slikken. Een ‘j’ wordt hier zelden uitgesproken als ‘ch’, zoals we leerden in de les, meestal wordt die gewoon niet uitgesproken, en ook de ‘s’ valt veelal weg, dat maakt het er niet makkelijker op. Liesanne lijkt zich er minder door uit het lood te laten slaan, en dus spreken de kinderen gemakkelijker met haar dan met mij. Gelukkig heb ik een geduldig meisje gevonden, Mabelle, die zich meer dan de anderen kan inleven en zich wat meer aanpast. Zij leidt me met plezier rond en is in staat om iets op een andere manier te herhalen. Andere meisjes snappen niet altijd dat het makkelijker is als ze trager spreken en beter articuleren. Gisteren was ik erg blij met een kleine gids als Mabelle (die nochtans maar in eerste etapa zit).

Ik heb trouwens geen idee of ik de namen juist schrijf, ik ben al blij als ik ze kan onthouden, maar de meisjes maken er een spelletje van om te vragen “cómo me llama?” Soms wel 10 maal op een paar minuten tijd, maar het helpt, dan lopen ze een paar meter weg, beginnen we een gesprek met iemand anders en 10 seconden later komen ze terug met dezelfde vraag. Soms zijn we het zelfs dan al vergeten, want het zijn ook zoveel namen, en zoveel meisjes hebben we volgens mij nog niet eens gesproken… Maar eigenlijk kan ik het totaal niet inschatten, want echt waar, als je zo ineens hier toekomt tussen al die meisjes met zwart haar en bruine ogen, zijn de verschillen soms moeilijk op te merken, al zijn die er uiteraard wel.

Vandaag zijn we naar het centrum geweest, hier de micro (kleine busjes) op. Er zijn geen haltes, je stopt ze gewoon om het even waar in de straat. Ze rijden zeer frequent, en toch zitten ze makkelijk stampvol. Je betaalt 1,5 bolivianos (ongeveer te delen door 10 om om te rekenen naar euro’s) voor een rit, om het even hoe ver, zones kennen ze hier niet. Ik was toch ernstig overweldigd in de stad, wat een drukte, het verkeer lijkt me zeer chaotisch, heeft iets weg van de Italiaanse rijstijl, waar de wet van de sterkste geldt, met veel getoeter en geflikker met lichten (volgens mij om aan te geven dat je niet van plan bent om te wijken). Het is ontzettend vuil vind ik, en veel verval, zoveel lijkt in slechte staat, en niemand geeft er iets om. Ook de auto’s zitten vaak vol blutsen en schrammen. De hippe winkelstraat hier is Calle Isabel Cristiano, die hebben we van dichtbij bestudeerd vandaag. Ik ga zeker nog eens terug op een moment dat ik wat minder overweldigd ben, daar een geweldig winkeltje gezien met handtassen enzo, hele toffe dingen met vele leuke kleurtjes. Maar ook meer artisanale winkeltjes op andere plaatsen, bijvoorbeeld in een klein steegje dat plots een oase van rust lijkt te zijn in de stad, was me dat een herademing! Ohja, daar hadden ze 1 hangmat en meerdere maskers. Ik weet alleen nog niet zo zeker of dat zo haalbaar zal zijn om dat in mijn bagage te krijgen, maar ik weet dus al waar ik ze moet gaan zoeken, Francis en Lies…

Ach, ik zou nog 1001 dingen kunnen vertellen over de vele geuren, plaatsen, mensen… Maar dat komt nog wel. De komende 2 weekends gaan we een volledig weekend weg, Liesanne, Paz en ik, want Paz vertrekt binnenkort al weer. We gaan de missiones bezoeken en Maipata ofzo, met ruïnes en een museum met uitleg erover. Ik ben wat dat betreft eerder volgzaam. Daniella schijnt al zeer veel te weten en geeft het ons graag door, hoe minder ik moet regelen en uitzoeken, hoe liever ik het heb, ik heb er tegenwoordig niet zoveel behoefte meer aan…

Misschien nog heel kort iets over eten en dieren: zij die bezorgd waren dat ik mss nóg magerder zou terug komen, daar zou ik me geen zorgen over maken! Het eten is hier best ok, veel groenten en rijst, en op onze vrije dagen is er ruimte voor uitspattingen, ik zal kijken om de foto’s van vandaag ook op de site te zetten, maar de medevrijwilligers waren al verrast dat ik mijn hele bord bij de hoofdschotel en het hele stuk taart bij onze dessertstop naar binnen gewerkt heb. ;-) Verder lopen kippen, honden en zelfs paarden hier zo los over straat. In tercera etapa hebben we hier ook een Duitse herder rondlopen: Lobita (kleine wolf), die ik om één of andere reden toch onmiddellijk vertrouwde (die kan nochtans best onstuimig zijn).

Maar goed, meer dan genoeg geschreven voor in één keer.

Hasta luego mis amigos!

PS: denken jullie eraan duidelijk te maken wie een bericht achterlaat? Nele, was dat Decock?

PPS: foto's zullen voor volgende keer zijn, ik moet ze eerst verkleinen om ze online te krijgen. Goddank heb ik mijn laptop mee om de betaalde interneturen wat te beperken en om door te kunnen werken met een fatsoenlijk toetsenbord enzo...

De lange reis

Het begon al hectisch 's morgens vroeg... De één weet waarom die iets zegt/doet, de ander weet het beter. Ieder zijn manier om met de stress van het nakende afscheid om te gaan, en zo vertrekken we later dan voorzien naar Zaventem. Onderweg krijg ik bericht van Liesanne dat onze vlucht 3u vertraging heeft.

Tegen de tijd dat wij aankomen, heeft zij onze tickets reeds omgeboekt, maar dan blijkt nog een probleem. Onze terugreisdatum is te ver om zonder geldig visum te vertrekken. In principe doet de luchtvaartmaatschappij dit niet, maar na wat onderhandelen zijn ze bereid om ons toch met deze tickets te laten vertrekken, op onze eigen verantwoordelijkheid. Tegen dat ik aan de check-in aan de beurt ben, zijn onze tickets een tweede maal omgeboekt, want volgens iemand anders was het toch beter om via Chicago te vliegen, ipv over New York in deze omstandigheden.

Dan maar gaan ontbijten, een eerste uitwuif-sessie en tot de conclusie komen dat ook de vlucht naar Chicago een aanzienlijke vertraging heeft... Opnieuw omboeken van de vlucht dan maar, men verzekert ons dat het goed komt met de bagage die natuurlijk al ingecheckt is. Het allerlaatste afscheid waarbij enige tranen vloeien wordt onvermijdelijk. Liesanne en ik wachten en wachten, hopend dat er geen extra vertraging bijkomt, zodat we weg zijn vóór 14u, wanneer belgo control vermoedelijk begint met een staking. We hebben geluk, we boarden en gaan eindelijk de lucht in!

Als we na 8u eindelijk New York naderen, zie ik al gauw op het scherm dat we steeds meer van de geplande route afwijken. Wegens slechte weersomstandigheden hebben we nog een dik uur boven NY rondjes gevlogen alvorens we konden landen. Met de minuut slonk onze hoop om de aansluiting nog te halen. Het moment dat we een stewardess de vraag kunnen stellen of het nog mogelijk is, is het antwoord kort en duidelijk 'nee.' Nog eens een uur aanschuiven voor de douane voor we onze bagage kunnen ophalen en opnieuw inchecken, maar helaas, geen aansluiting én geen bagage. Bij onze vragen naar informatie en hulp worden we echt van het kastje naar de muur gestuurd, tot we te horen krijgen dat we pas de volgende ochtend verder kunnen. We besluiten dan maar een hotel te zoeken en na de middag naar Miami door te vliegen. Het 'goedkoopste' hotel, bleek helemaal niet zo goedkoop, zeker gezien de armzalige staat van het hotel. Maar goed, we waren al blij te kunnen douchen en in een bed te slapen.

De uren in de luchthaven van Miami gingen tergend traag voorbij, tot we verder kunnen naar La Paz, het uurverschil is duidelijk merkbaar en de muziek die overal in de terminal te horen is, daar wordt ik na een paar uur horendol van, het goede nieuws is dat onze bagage ondertussen ook daar is en met de juiste vlucht verder mee kan. Zowel slapen op de grond in de terminal als op het vliegtuig blijken niet zo goed te lukken, maar ik houd de moed erin. Uiteindelijk komt Bolivia dan toch in zicht. Na de opgelopen vertraging van 24u en frustratie kiezen we ervoor om niet met de bus naar Santa Cruz te gaan, maar de snelste optie, dus het vliegtuig te kiezen.

Hoogteziekte, iets waar ik een paar maand geleden nog nooit van gehoord had, leer ik ineens maar al te goed kennen... Ik heb kennis gemaakt met vermoedelijk alle symptomen! Ik voel op dit moment niet het minste verlangen om naar La Paz terug te keren, helaas zijn onze terugtickets ook van daaruit geboekt...

Maar goed, gisteren dan toch in Casa Maïn gearriveerd. Chauffeur Hugo en Sor Ines zijn ons met een academisch halfuurtje vertraging komen afhalen aan Viru Viru National Airport, wat nog wel een heel eind rijden bleek te zijn. Tot onze opluchting werd er niet veel meer verwacht van ons. We mogen ons installeren in onze eenvoudige studio en uitrusten. Comfort zal alleszins niet groot zijn, maar het ontvangst was op zijn minst hartelijk te noemen. Er zijn op dit moment nog 2 andere vrijwilligers; Daniella, ook Belgische via DMOS blijft hier een jaar, wat onze totale periode overlapt, en nog een Spaanse ook, maar zij blijft nog maar een kleine maand. De meisjes overladen ons met vragen die wie niet altijd over goed begrijpen, maar ik voel wel dat ons Spaans er snel op vooruit zal gaan!

Tot mijn grote vreugde waren ze gisterenavond al aan het dansen 'de nationale dans van Bolivia' volgens één van hen. (Namen zal nog wel een tijdje duren, het zijn er zoveel en ze lijken allemaal zo op elkaar!)

Ik weet dat jullie waarschijnlijk zitten te springen om verder nieuws en details over Casa Maïn, maar dat zal voor een andere keer zijn, ondertussen proberen wij hier onze plaats te vinden en wegwijs te geraken!

Heel veel liefs vanuit het verre Santa Cruz!

Ruth

Laatste rechte lijn richting Bolivia!

En toen kwam er rust… Eindelijk, na een langere donkere tunnel door alle voorbereidingen heen, hebben we nu dan toch de laatste bocht genomen, het licht aan het uiteinde is zichtbaar en komt dichterbij. Er viel gisteren precies een blok van 100 kg van mijn schouders. Bijna alles is klaar, ik weet wat ik nog wanneer doe, vanmorgen een laatste keer bij HVW langsgeweest, het laatste formulier dat ik nog niet terug heb, kan per post verzonden worden, alle aankopen en beslissingen zijn gedaan, het meeste gerief ligt op de stapel, ik weet wat mag en niet mag qua bagage… Rest mij alleen nog alles in de rugzak te proppen en (verder) afscheid nemen.

Stress is ingeruild voor verlangende spanning, het enthousiasme, 'the sparkle' van toen ik nog niet wist waar ik aan begon, is weer helemaal terug! Het gevoel van vrijheid dat me nu bekruipt is onbeschrijfelijk... Het was een weg vol hindernissen om die droom waar te maken, soms leek het knettergek en voelde het allemaal zo ontzettend ver weg vanachter de berg papieren en vragen... en dan eindelijk is het zover, het is helemaal echt. Over een week lezen jullie misschien al een eerste berichtje vanuit Santa Cruz. Spannend, he? ;-)

Misschien wat praktische informatie meegeven; het uurverschil tussen België en Bolivia bedraagt 5u (met voorsprong voor Belgie), maar dit klopt alleen in de winter, gezien het zomeruur (reken dus tot eind oktober en vanaf eind maart met 6u verschil).
Conclusie: wie mijn verjaardag bijna vergat, heeft nog tot de volgende ochtend 6u voor het ginder klokslag middernacht is ;-)
Ik zet ons vluchtschema hieronder, met locale (1ste kolom) en Belgische tijd (2de kolom)...

Brussel 10.05 10.05 (+lunch)
New York 12.40 18.40 (3u shoppen!)

New York 15.55 21.55
Miami 19.10 01.10 (4u shoppen?)

Miami 23.10 5.10 (+ dinner)
La Paz 5.55 11.55

Spreek me voorlopig maar niet van 'een normaal dagritme' ;-) Als we volgens Belgische tijd blijven rekenen, krijgen we maar tegen 6u 's morgens avondeten... En ik heb een klein vermoeden dat ik de nacht voordien ook niet bijster veel zal slapen, dat wordt een eindeloos lange dag! Het goede nieuws is: ik zal waarschijnlijk eerder een maaltijd meer dan één minder naar binnen werken ;-)
Het ritme komt dan later wel, eenmaal ginder een beetje geacclimatiseerd.

In La Paz (hoogte: 4000m) nemen we diezelfde dag nog de bus naar Cochabamba (2500m) (lees: zo snel mogelijk afdalen om hoogteziekte te vermijden), zo’n 8u rijden. Daar lassen we donderdag een rust- en bezoekdag in. We slapen 2 nachten bij een vrouw van 50 met wie we contact hebben via Couchsurfing.com en vrijdag de bus (nog eens ca. 10u) naar Santa Cruz, waar we dan uiteindelijk in Casa Maïn aankomen.

Maar eerst, vanavond, velen onder jullie nog eventjes zien vóór we ons grote avontuur aanvangen!

Ruth

Nog een dikke maand...

De tijd vliegt voorbij, het blijkt nog nauwelijks meer dan een maand voor vertrek. Zondag is het al afscheidsmoment bij Vides voor alle vrijwilligers, de eerste 2 medevrijwilligers vertrekken volgende week al. Jaja, 'the big flight' komt zeer nabij, de spanning stijgt, maar de berg papierwerk blijft frustrerend hoog. Ik kom tot de conclusie dat mijn afkeer voor administratie en geldgedoe nog groter is dan ik al dacht. Enige stress of de gehoopte regeling bij RVA/ actiris wel goedgekeurd zal worden. Het hoort er onvermijdelijk bij waarschijnlijk...

De armen en schouders beginnen pijnlijk stijf te worden, aangezien ik vandaag drievoudig geperforeerd ben met alle nodige vaccinaties. Nog zo één van die dingen waar ik niet bepaald fan van ben, blij dat het achter de rug is, en dat ik niet in mijn eentje de tijd moest doden, terwijl de half-bejaarde dokter ruimschoots over tijd ging.

2 vriendelijke Spaanse meisjes kwamen vorige week een nachtje op mijn 'Couch surfen' om mijn Spaans wat te oefenen. Er is nog werk aan. Ik hou er meer van te zeggen wat ik denk, dan te moeten denken over wat ik zeg. Ik vrees dat ik de eerste maand nog bijzonder gefrustreerd zal raken om deze reden. In Bolivia zullen de meisjes en zusters nu eenmaal niet zo vlot overschakelen op Engels, wanneer ik het niet meer uitgelegd krijg. En dat blijkt nog niet eens het moeilijkste. Iets in't Spaans zeggen, gaat nog een beetje, maar de reactie ontcijferen, is nog een ander paar mouwen. Ondertussen heeft Pascal 4 Spaanstalige films te pakken gekregen voor mij. Ik weet wat ik nog zal doen in september!

Hou trouwens 19 september vrij. We willen immers niet vertrekken zonder jullie nog allemaal eens gezien te hebben. We houden een afscheidsfeestje in Leuven, precieze locatie en tijdstip en concept worden nog doorgegeven!

En wat moest gebeuren, is gebeurd... Velen onder jullie zullen lachen, of zeggen 'Ik heb het toch gezegd?' Zo kort voor vertrek verliest deze 'Kleine Mafketel' toch niet haar hart... De nick was de laatste tijd verdwenen, het leek erop dat Mafketeltje volwassen werd, u weet wel, min of meer stabiel en verstandig en ernstig en meer van die nutteloze kwaliteiten... Maar ze is terug, meer dan ooit tevoren! Ik zal jullie de details besparen, het is een lang verhaal, een ingewikkelde situatie, die vertrouwen en geduld zal vragen, en dan nog... Ik mag blij zijn dat geduld afgedwongen wordt, er is nu eenmaal geen keuze, en gelukkig bezit ik een veel grotere portie vertrouwen dan geduld!
Geen beloftes, geen plannen, geen verwachtingen, maar weet dat je met me mee reist in mijn hart....

Ruth

De voorbereidingen vorderen...

Dag allemaal!

Het gerucht doet de ronde, velen zijn ondertussen al op de hoogte, en ja, het is écht... Wij, Liesanne en Ruth, gaan voor 6 maand naar Bolivia. Wat gaan we daar in godsnaam zo lang zoeken?!? Tja... Vrijwilligerswerk dus. We gaan wonen en werken in een hogar (tehuis) in Santa Cruz de la Sierra, één van de grotere steden van Bolivia (in het Zuid-Oosten). Het is een meisjestehuis voor straatkinderen, wezen, misbruikte en mishandelde meisjes (ca 6 tot 18 jaar), in handen van de Hijas de Maria Auxiliadora oftewel de zusters van Don Bosco. Er zijn een 6-tal zusters voor zo'n 120 meisjes, verdeeld over 3 etappas. In de eerste etappe: kinderen tot 12 jaar, in de tweede: meisjes vanaf 12 die nog studeren en in de derde de wat oudere meisjes, die hun middelbaar afgewerkt hebben, maar nog niet klaar zijn om zelfstandig te gaan wonen en die nog een studio hebben binnen de hogar om met de nodige begeleiding toch al zo zelfstandig mogelijk hun plan te trekken.

Na lang nadenken, overleggen, bijleren, twijfelen en beslissen zijn we al een eind op weg in onze vorming door Vides, zijn we beiden geslaagd voor onze cursus Spaans, zijn de eerste contacten met de overste ginder gelegd en hebben we onze vliegtickets. We voelen het stilaan toch wel heel erg kriebelen om te vertrekken! Er wacht ons (helaas) nog wel een berg administratieve rompslomp. Het wordt stilaan tijd om te beginnen denken aan reispaspoort, visum, verzekeringen, inentingen... Het is al een hele opluchting dat we het met zijn tweeën kunnen uitzoeken, want het vraagt wat geduld en doorzettingsvermogen om er wijs aan uit te geraken. Terwijl we alles in orde proberen te krijgen, zijn onze gedachten al bij de meisjes ginder...

Wij gaan ons best doen om zo nu en dan toch eens de thuisbasis ook eens wat te laten delen in onze ervaringen. Maar voorlopig geen beloftes hoe vaak of hoe uitgebreid!

Ruth