brieven
Dag allemaal!
’t Is alweer eventjes geleden dat ik iets schrijf, sommigen zullen alweer uitkijken naar nog wat verhaal, anderen hebben me via mail meer dan genoeg gehoord ;-) De prioriteiten liggen op dit moment iets anders, dus ik ga niet veel schrijven. Ik wil jullie wel graag enkele brieven van de meisjes uit de 5de klas laten lezen. Ik had een hele tijd geleden gevraagd of ze naar Don Bosco Kortrijk iets wouden schrijven, omdat die verbroederd zijn met Casa Maín. Enkele tekenende brieven deel ik graag met jullie. Met mijn excuses voor de soms wat vreemde vertaling, maar ik wou zoveel mogelijk de woorden van de meisjes weergeven, zonder interpretaties.
Ik probeer om van deze 3 meisjes ook hier een foto online te krijgen, dat jullie je een gezicht kunnen voorstellen bij de verhalen.
Voor de rest horen jullie misschien graag dat mijn gewicht hier niet verandert. Ik ben uit nieuwsgierigheid eens in het dokterszaaltje binnengelopen, en mijn gewicht week niet af van de normale Belgische schommelingen. Wat wel lager lag, was mijn lengte… Ik werd 3 cm minder gemeten dan bij de laatste meting die ik me kan herinneren. Ik denk dat de kans klein is dat ik zoveel gekrompen ben op deze leeftijd, en vermoed dat de oorzaak in een geblokkeerde rug en nek gezocht moet worden. Er zal werk aan zijn om me na 6 maand weer recht te krijgen!
Maar goed, ik laat jullie met de brieven van Angélica, Juana en Mabel.
Vele groetjes!
Ruth
PS: ondertussen gaat het al heel wat beter met het Spaans… ’t Is nog met veel fouten, en woorden die ik niet ken, maar het gaat opmerkelijk vlotter dan in’t begin, oef!
Santa Cruz, Bolivia 22 oktober
Beste vrienden van Don Bosco,
Hallo, hoe gaat het met jullie? Ik ben Angélica Laïme. Ik ben 12 jaar en ik ben erg blij goede vrienden te leren kennen. Ik zit in de vijfde klas in het lager. Ik zal jullie een beetje over mijn leven vertellen: ik heb één zus en zij heet Veronica Laïme en mijn mama heet María Laïme. Ik heb geen vader. Het is erg triest niet erkent te zijn door je eigen vader. Ik woon in “Casa Maín.” Het is heel groot, er zijn 120 meisjes en het is hier mooi. Alle dagen van maandag tot vrijdag staan we op om 6u , om 7u ontbijten we en om 8u gaan we naar school. Het is leuk om te studeren. Ik hou van wiskunde, taal en natuurwetenschappen (in het lager is dit biologie en aardrijkskunde.) Mijn mama heeft een epilepsie aanval gehad, maar dat gaat beter en beter tegenwoordig. En de vrijwilligers zijn zeer goed en vriendelijk.
Moge God jullie zegenen en beschermen.
Ik stuur jullie vele kussen en knuffels voor alle jongens en meisjes van de Don Bosco school, met veel liefs.
Hoogachtend,
Angélica Laïme
22/10/10
Dag jongens en meisjes!
Hoe gaat het met jullie? Ik wil jullie vertellen dat ik in het tehuis Casa Maín Juana heet en ik het hier erg goed heb. Het is hier mooi. Er zijn zusters en we zijn met 120 meisjes hier in het tehuis. Maar er zijn momenten dat ik in gedachten verzonken ben, dat ik afgeleid ben door de vogels. Ik kan zeer goed fluit spelen. Ik roep naar mijn vriendjes, de vogels. Ik hou erg van nadenken in het landschap en ik hou ook van fluiten om de aandacht te trekken en alle meisjes zeggen mij dat ik op een vogel lijk, dat ze mij naar een vogelwedstrijd gaan brengen.
Ik speel en lees graag, ook schilderen doe ik heel graag. Maar ik verveel me niet graag want dat is saai. En wanneer ik goed gezind ben schilder ik heel mooi. Mijn favoriete kleuren zijn hemelsblauw, blauw, oranjeachtig, paars en geel.
Ik hou van lachen, zingen, en video’s kijken.
Dank je wel voor alles dat jullie voor ons, de meisjes van Casa Maín, doen.
Ik neem afscheid met een dikke knuffel en een kus.
Ciao!
Hallo, ik heet Mabel Aydee Fayan Lopez.
Ik speel graag voetbal, basketbal en volleybal met mijn vriendinnen. In het tehuis Casa Maín heb ik het goed, de zusters mishandelen me niet. Ze zijn goed voor ons en leren ons goede dingen.
Ik hoop dat het goed gaat met jullie, dat jullie goede punten halen, dat jullie je leerkracht niet verafschuwen, dat jullie elkaar graag zien als broers en zussen, dat jullie je ouders niet pijn doen.
Ik stuur jullie de groeten en vele knuffels. Ik zou jullie graag gauw leren kennen zodat we kunnen praten en jullie goede dingen leren.
Ik hoop dat de jongens en meisjes braaf zijn en elkaar met veel liefde behandelen en niet vechten en ruzie maken, want we zijn allemaal broeders en zusters van elkaar.
Ik wil jullie ook vertellen dat we hier in het tehuis met 120 meisjes zijn. De meisjes in de eerste etappe zijn klein, van 3 tot 11 jaar en in de tweede etappe zitten de grote meisjes, van 12 tot 15. In de derde etappe zitten zij die het eindexamen al afgelegd hebben.
In het tehuis hebben we een groot varken, hij eet alles. We hebben ook een hond “Loba” (Wolf) die graag speelt. Ze speelt graag voetbal met ons en we lopen ook met haar. We hebben hier ook een grote schildpad, die wandelt en eet sla. Maar meer dan al de rest hou ik van spelen met Loba, dat is leuk, zij is niet stout, ze bijt niet.
Ik vertel jullie ook nog dat de vrijwilligster Liesanne lief is en Ruth ook. Ze leren ons goede dingen, laten ons goed werken voor school.
Ik zie jullie graag en stuur vele kussen en knuffels voor iedereen.
Zorg goed voor jezelf en voor je ouders, want zij houden van jullie.
Hoogachtend,
Mabel
Allerzielen en communicatie
Dag België!
Ik hoop dat jullie daar nog een beetje overleven zonder mij ;-)
Terwijl de kindjes in België herfstvakantie hebben, kijken ze hier verlangend uit naar de grote vakantie. Hier is niet Allerheiligen de belangrijke dag, maar wel Allerzielen. En de rituelen zien er een beetje anders uit…
Het was bloedheet de 2de, en ’s morgens hadden we nog steeds niet echt een duidelijk beeld wat van ons verwacht werd, we dachten eventjes dat we een vrije dag hadden, dat de dag als zondag gold en dat we misschien konden gaan zwemmen. Maar algauw blijkt de informatie nogal tegenstrijdig en leggen we de vraag voor wanneer we ’s middags in de gemeenschap verwacht worden om te eten. Daar blijkt dat ze toch willen dat we meegaan in de namiddag. Op het programma staat bezoek aan het kerkhof, waarbij ze zouden bidden en zingen. Veel meer weten we er niet van. We gaan te voet, een uur in de brandende zon. Ik was al blij dat het groepje meisjes dat aan mij toegewezen was, wat kon en wou doorstappen, zodat het als een beetje beweging kon tellen, want een mens wordt hier zo sloom van de warmte, beweegt zo weinig mogelijk, en de conditie gaat er niet bepaald op vooruit!
Maar goed, ze moesten blijkbaar ook kalenders verkopen. Aan het kerkhof aangekomen wordt snel duidelijk dat dit niet te vergelijken is met wat we kennen. Dat zijn geen grafstenen zoals bij ons, maar hele grafhuizen, of hoe heten zo’n dingen… Wat een drukte, onvoorstelbaar, het lijkt wel een mierennest! Ik durfde mijn fototoestel niet mee te nemen, in het idee dat dat ongepast zou zijn, jammer genoeg, want het kon zeker wel. De kraampjes die je hier overal langs de weg ziet, waren ook aanwezig op het kerkhof.
We beginnen eerst met verkopen… Zo’n grote mond als de meisjes hier in de Casa hebben, zo’n klein bang hartje hebben ze dan als ze vreemden buiten de Casa moeten gaan aanspreken. Ik word al gauw wanhopig, want zo gaan de meisjes helemaal niks verkopen. Na een dik uur en veel aansporingen om tenminste duidelijk te maken dat ze iets willen verkopen hebben ze 1 kalender verkocht. Besloten dat ze misschien beter overgingen naar bidden en zingen voor de overleden familieleden, maar ook op dat vlak zijn ze geen echte heldinnen, en ik kan niet bepaald veel bijdragen. Het heeft eigenlijk iets weg van onze 3-koningen. Ze bidden en zingen, en krijgen dan lekkers: zoete broodjes, frisdrank, harde koekjes, fruit of bij 1 familie zelfs kip. Goddank kom ik Sor Lucía tegen en zet me bij haar langs de kant, terwijl mijn meisjes op zichzelf verder aanmodderen. Ik sterf zo ongeveer van de dorst, dus ben zo overmoedig om toch maar gewoon een beetje van een kraantje te drinken, zoals alle locals. En zie, ik leef nog, ik ben niet ziek, en heb er zélfs geen diarree aan overgehouden! Gelukkig komen de meisjes op den duur ook wat frisdrank, chicha en nog iets anders dat ik niet kon identificeren naar mij brengen en kan ik met een gerust hart toch wat meer drinken.
Wie zei ook alweer dat tijd relatief is? Dat zal in België wel zo zijn, maar nog veel meer in andere continenten blijkbaar. Ook moeilijk wanneer je geen horloge hebt en nauwelijks klok kan lezen, zoals velen van de meisjes. Ik dacht dat de afspraak om te verzamelen half 5 was, een beetje later lijkt het 5u te zijn, op den duur is het 6u, en dan zijn nog lang niet alle meisjes er. De groep van Hugo komt helemaal niet opdagen, maar zijn met Hugo los van de rest hun gang gegaan, van mijn groep ontbreken 3 meisjes, van die van Daniella ook enkelen, en Sor Lucía staat moederziel alleen met zakken vol broodjes, maar zonder meisjes. We wachten een half uur, drie van mijn meisjes lopen een kwartier te zoeken naar de drie anderen zonder resultaat en wanneer we besluiten dat het welletjes is, duikt de helft van Sor Lucías groep dan toch op. We vertrekken met degenen die er zijn. (Was het in België 2% van de gasten dat je mag kwijtspelen? Ik denk dat we er ver voorbij waren…) Om te voet te gaan was het eigenlijk al veel te laat, maar de micro’s zitten bomvol omdat iedereen die de hele namiddag op het kerkhof zat dan weg wil. Dan maar een taxi aangehouden. De man was bereid om 7 meisjes en de zakken in te laden. Ik met 6 meisjes met de taxi naar huis, de anderen zonder zware zakken met Sor verder te voet. ’t Was weer een helse rit, door de totale chaos in’t verkeer, met een erg dominante rijstijl, maar ondertussen ben ik er een beetje aan gewend. Ik kijk niet meer, het bespaart me een hartstilstand elke keer ze hier rare dingen doen in’t verkeer.
Alles went behalve een vent, ’t is de titel van een hilarisch boekje dat ik tijdens mijn vele babysituren eens beginnen lezen ben, en ’t is me altijd bijgebleven. Ik ben nog altijd aan’t onderzoeken of het gewoon goed klinkt of ook echt waar is. Ik hou het voorlopig op het laatste. In dit geval; het verkeer? Check, gewoon negeren.
De warmte? Check, ik merk nauwelijks nog op dat ik zweet, ’t is uiteraard warm, en ik denk dat dat heel wat van mijn energie vraagt, maar ik blijf op één of andere manier functioneren tegenwoordig.
De rommel en de beesten overal? Check, gewoon negeren. Ik weet wel dat het er is, maar ik hou het buiten mijn bewustzijn. Ik realiseer me stilaan waarom een mens opruimt, het kost ook wel wat energie, ’t is beter als je’t eenmaal kan buitensluiten, maar dan nog…
Zand overal? Ook dat went een beetje, ik hou er niet van als ik over straat loop en het zand waait tegen mijn blote benen of in mijn decolleté, ’t is nogal pijnlijk, je wordt er ontzettend vuil van, maar nu ik wat meer kleur begin te krijgen valt het ook iets minder hard op ;-)
Spaans? Check, traag, erg traag, maar er zit verbetering in, dag na dag een piepklein beetje vorderingen. Binnenkort misschien toch weer wat gaan studeren. Ik heb dat in’t begin gedaan, en dan achterwege gelaten, maar ik kom op een punt dat het misschien toch weer nuttig kan zijn.
Slecht bed? Check, ook dat went. Ik slaap in een diepe put, als ik ’s morgens verhuis van segunda etapa naar tercera voor nog een uurtje slaap in “mijn eigen” bed, dan ben ik al blij met het “goede” bed, maar ook in segunda slaap ik nu wel, ondanks de warmte en de matras.
Blijft over: de mannen, elke keer opnieuw raak ik er meer van overtuigd dat ik het nooit zal snappen. Nee, dat went nooit… Maar ik mis het wel, een beetje mannelijke energie. Ik heb voor mijn tripje naar Peru bewust gekozen om een mannelijke couchsurfer aan te spreken. 130 vrouwen op een kluit, da’s echt teveel van’t goede (waarmee ik niet wil zeggen dat de mannen dan de slechte tegenpool zijn, he! ;-) )
En nog een goed voorbeeld van communicatie hier in de contreien? Gisterenochtend onderweg naar school zijn er verdacht veel meisjes die terug naar de Casa liepen, ik ondervraag hen waarom, ze mompelen iets onverstaanbaars en ik kan niet ingrijpen met 3 kleintjes aan de hand… Vlak voor school nog eens 4 kleintjes die blijven hangen, die ik met geen stokken vooruit krijg, ik snap niks van wat ze proberen uit te leggen. ’t Is moeilijk onderhandelen als je de argumenten niet begrijpt… Ik hoor iets van Carnet de identidad, en vind het nergens op slaan, je hebt dat toch niet nodig om naar school te gaan. Na 10 minuten wanhopige pogingen tot overtuigen gaan ze dan toch de school binnen en zie ik het papier hangen. “Mañana el 4o de noviembre” aha? Morgen, dat gaat dus wel over vandaag, waarom hing dat er gisteren niet. Iets met een naam die me niks zegt en inderdaad dat ze een bewijs van identiteit nodig hebben… Ik ga alvast terug naar de Casa, wetende dat er nog een hele troep meisjes terug richting school moeten. Komen er 2 van de 4 laatste toch nog terug aangelopen als ik al voor de poort sta, en nog een ander meisje dat wat betrouwbaarder was. Ik probeer te overleggen met één van de zusters, en alles wordt geregeld… Ik terug met de meisjes naar school, spreek onderweg nog iemand aan die terug naar de Casa loopt, zeg dat de zusters de carnets brengen. Haar antwoord: “No soy de la Casa Maín” Auw, dat komt er dus van, met 120 meisjes die je niet allemaal kent!
’s Middags om de meisjes te gaan ophalen wordt het al gauw duidelijk dat ik sta te wachten voor niks, veel volk komt er niet buiten, of ze lopen ook weer naar binnen, mama’s en papa’s op school, aanschuiven voor klassen. Ruth snapt er weer helemaal niks van… Ik ga dan maar binnen, kom tot de conclusie dat er 3 zusters op school zijn, en dat het erop lijkt dat het nog wel eventjes kan duren. Terug naar de Casa, en samen met Daniella die al evenmin weet wat er gebeurt, uitleg gevraagd aan één van de meisjes die toch al toekomt. We begrijpen er geen snars van. Gelukkig komt Angélica thuis, die haar naam niet gestolen heeft. Zij weet ons uiteindelijk met veel geduld uit te leggen dat er een beurs uitgedeeld wordt, van 200 B$ aan elk schoolgaand kind, en dat Juancito Dinges, die naam waar het altijd maar over gaat, de naam is van die beurs, genoemd naar het eerste kind dat weet ik veel wat deed of kreeg… Maar er zijn maar 3 mannen en veel klassen met veel leerlingen, dus dat kan nog wel effe duren tot de laatste leerlingen druppelsgewijs binnenkomen. Waarom kan niemand ons iets op voorhand uitleggen? Het had me wel veel energie bespaart als ik dat de dag op voorhand geweten had! Maargoed, vrijwilligers schijnen hier altijd de laatsten te zijn die informatie krijgen.
Maar ik ga jullie maar eens laten, ’t is weer een lang verhaal geworden.
Dikke kussen!
PS: Wie is Ingrid van de reactie van eergisteren? En wie is Evelien De Coene uit de mailinglijst, van waar ken ik jullie?
onverwachts vertrek
Dank je wel lieve mensen allemaal voor de steun!
Het betekent veel voor me om te horen hoe jullie achter me staan. Ik blijf positief, maar de moeilijke momenten zijn niet te onderschatten.
Ondertussen zit Liesanne op het vliegveld, haar vlucht naar huis vertrekt over een uurtje richting België. Het ging de laatste weken niet zo goed met haar oma, en zij is eergisteren opgenomen in het ziekenhuis met een hartaanval. De verzekering heeft goed en snelwerk geleverd, 3u na het eerste telefoontje wisten we dat ze vandaag om 16u kon vertrekken om haar oma te zien. En dat in een verlengd weekend, terwijl het in België nacht was... Wat houden we van de Belgische efficiëntie! Wanneer ze terugkomt hangt van de situatie af. Ondertussen zal ik het nog eventjes alleen moeten redden in de estudio, tot Pascuala terugkomt van haar 'break' voor God weet wat. Nuja, morgen en overmorgen is't al geen school, dus dat valt mee. Dus normaal nog 3x estudio, en daarna zou Pascuala die moeten overnemen. Ik vermoed en hoop dat ik dan met de 2 kleintjes 'huiswerk' mag maken, en vooral spelen. Misschien kan ik dat dan wel combineren met het werk in de bibliotheek.
En neen, mama, ik kom helemaal niet vroeger naar huis. Het is niet dat ik mijn visum niet WIL verlengen, het KAN alleen niet. En dus moet ik over de grens voor een paar dagen en dan terugkomen, om zo een nieuwe stempel voor 90 dagen te krijgen. Da's de leuke optie. In het andere geval kan ik ook een lange procedure opstarten, die mij veel heen en weer geloop gaat kosten, een pak geld en veel frustratie. Dan maak ik liever van de gelegenheid gebruik om peru te gaan bezoeken. Het enige dat ik dan nog moet doen is een muta (boete) betalen voor de 14 dagen dat ik dan nog zonder visum in het land zal zijn, maar da's 20 bollies per dagen verder geen probleem als ik dat op voorhand bij de immigratie ga betalen.
By the way, nog een hardnekkig misverstand blijkbaar: nu Liesanne weg is, zit ik niet helemaal alleen. Daniella is er ook nog. Met haar kan ik ook nog Nederlands spreken. En bovendien stuurde Zr Marina een meisje naar ons, Hanne, die eerder mee ging met Vides en nu een jaar in Bolivia werkt, bij een andere organisatie. Zij is hier nog tot december, en we spreken nog wel eens af. Daarnaast hebben we ook goede contacten met de meisjes van tercera etapa. Ik zou vandaag meegaan met Erika en haar compañeros van school naar een rivier een uurtje rijden van hier, maar daar heeft het slechte weer een stokje voor gestoken. ' t is de laatse 2 dagen regenachtig en koud (zo'n 20 graden). Ik had net mijn jeans, dikke trui en sokken weggestoken in mijn rugzak in het gedacht dat ik dat hier toch niet kan gebruiken. Net dan heb je ze nodig natuurlijk... Niet dat ik het erg vind!
Net als ik wil schrijven, ik ga jullie laten, werp ik een blik naar buiten en zie ene jongetje in de goot staan plassen, temidden van straat... Een niet ongewoon zicht hier. Begrijp dat het hier nergens bepaald fris ruikt. Van hygiëne en netheid hebbenm ze hier echt nog nooit gehoord, lijkt mij.
Dikke knuffel voor iedereen!
PS: voor zij die het nog niet gezien zouden hebben: http://www.facebook.com/home.php?#!/group.php?gid=158243287526902&v=photos hier staan nog hele reeksen foto's. uploadden gaat een stuk gemakkelijker en sneller via facebook! Maar van de laatste weken heb ik nog niks online kunnen zetten (er zijn ook minder foto's)
frustraties en vorderingen
Hola Belgica!
Hier Bolivia nog eens, met best veel te vertellen. Ondertussen ben ik écht geland, vele gesprekken later, waarbij Liesanne besloten heeft om terug te keren in december en ik om te blijven. Zoals gedacht worden voor mij een aantal dingen gemakkelijker. Ik begin de meisjes stilaan wat te leren kennen, de namen van de meisjes blijven bijvoorbeeld al beter hangen. Velen kan ik als ze gewoon door elkaar lopen nog niet bij naam noemen, maar de gezichten worden toch al iets vertrouwder.
En België wordt beetje bij beetje verder los gelaten. Ik zit minder en minder nog te wachten op een berichtje of een antwoord op een mail, want veel komt daar toch niet van in huis, ondanks vele beloften. Zij die wérkelijk nabij waren, zullen er nog wel zijn over 6 maand!
De lucht is de laatste dagen trouwens veel helderder, een ware verademing in de letterlijke betekenis :-D Dat wil zeggen dat de zon harder brandt op de middag (gemeen hard zelfs), maar dat het ’s nachts toch wat meer afkoelt.
Ik zou eergisteren met Daniella naar de migración gaan om eens te informeren hoe dat nu precies zit met verlenging van visum, maar dankzij brokkenmaakster Natalie is het er niet van gekomen. Het kleine spook had op de speeltuin op school iets teveel toeren uitgehaald, met een gebroken arm tot gevolg. Ik vroeg me al af wanneer dat er eens van zou komen, zo geweldig als sommige meisjes hier zijn, kon ik me niet inbeelden dat ze hier niet af en toe iets voorhebben. Wegens onderbemanning (Sor Lucia zat op spoed en er waren nog 2 helpsters afwezig) konden we dus niet weg. In plaats daarvan hebben Liesanne en ik toch maar de estudio in de vijfde samen gedaan. Het was een ware strijd! Koppig tegen koppig. “Kinderen en klanten zijn varkens” heb ik in mijn jonge jaren geleerd. Ach papa, we waren zo braaf… Maar een bende biggetjes, ja, die kunnen nog wat leren van onze klas! De chaos was immens: armen en benen en de rest van de meisjes overal te vinden, behalve gedisciplineerd in stilte op een stoel achter hun schoolwerk. Om 16u had ik veel zin om de boel de boel te laten en te vertrekken, maar Liesanne vond dat we moesten verder gaan. Dan maar de grove maatregelen ingezet… Ik ben om half vijf voor de deur gaan zitten met de mededeling dat er niemand buiten zou gaan, voor ze getoond hadden dat ze de regels van de klas kennen, wetende dat dat allicht overuren zouden worden. Enkelen konden na tien minuten al vertrekken, zoals Elisabeth, die trouwens grote vorderingen maakt! Vandaag heeft ze voor het eerst ruim meer dan de helft (55/70) op een taak gekregen! Apetrots was ik… Enfin, terug naar de strijd in de klas. Sommigen heeft het veel tijd gekost om simpelweg in stilte op hun stoel te gaan zitten voor ze buiten mochten. Op het laatst waren er nog 4 leerlingen over, Lorena was zoals altijd onverstoord gewoon aan het werken (volgens mij werkt zij trager dan een slak!) Yaquelin en Angélica waren koppig, maar konden bij lange na niet tippen aan Juana. Juana heeft 3 kwartier naast mij gestaan in een poging om de deur open te maken en mij te passeren. Blijkt alweer dat mensen mijn fysieke kracht toch onderschatten, vooral in crisissituaties. Ik stond voor de deur, en niemand zou passeren… Jammer voor hen die nog in de klas waren en eigenlijk mochten vertrekken. Ik had haar bij haar haren door de klas kunnen slepen, of haar een mep in haar gezicht geven. Gelukkig is mijn zelfbeheersing op zo’n momenten zeer groot. Goed Spaans produceren is nog een andere zaak, en dan lachen de meisjes me graag uit met mijn onhandige pogingen, maar veel winnen ze er niet bij. Uiteindelijk was Lorena klaar met haar werk en eiste zij naar buiten te kunnen gaan. Ik heb niet begrepen wat ze zei, maar Juana heeft een halve stap opzij gezet om haar te laten gaan zonder zelf naar buiten te vliegen. Nuja, de andere twee waren dan niet meer binnen te houden, dus Juana toch moeten vastpakken om haar binnen te houden. Tegen die tijd was Liesanne al aan’t denken van haar gewoon te laten gaan, maar dat was buiten mij gerekend… Op dat moment passeerde Morena buiten aan het open venster (met muggengaas en tralies, vensters zijn hier echt geen vluchtoptie), begon op haar in te praten (uiteraard iets vlotter dan wijzelf kunnen), zonder resultaat. Zij ook mee naar binnen aan de deur, ik heb lang niet alles begrepen, maar ze was best dwingend. “Ik heb zoveel geduld niet als de vrijwilligers” was haar commentaar toen ze hoorde dat we er al drie kwartier stonden… Maar goed, ook Morena is er niet in geslaagd iets gedaan te krijgen van haar, zij was van plan om de deur op slot te doen, maar de sleutel was natuurlijk nergens te vinden op dat moment. Uiteindelijk haar gewoon laten zitten in de klas, waar ze –wat had je gedacht- niet meer uitkwam zolang we in de buurt waren. Maar ik denk dat ze genoeg gestraft is… Ik heb de koppigheid herkent, het onvermogen om toe te geven, iets dat doodeenvoudig is en de zaak onmiddellijk zou oplossen, maar het gevoel dat het niet eerlijk is, en weigeren je gewonnen geven, het vuur van de frustratie in de ogen, de tranen dichterbij dan je op zo’n moment kan gebruiken…
Hehe, ’t was weer es een uitdaging :-D ’t Was een eerder onbesliste strijd waarvan ik besloot dat ik die echt niet verder wou zetten over dagen heen. Als ik zelf hier iets te leren had, dan was het opnieuw beginnen met een schone lei. Ik had me voorgenomen om het conflict niet mee te nemen naar de nieuwe dag en dat is me goed gelukt ook. We komen weer goed overeen.
Ik ben trouwens erg verrast geweest deze week dat 2 meisjes spontaan hun excuses kwamen aanbieden. Dat had ik niet verwacht. Het maakt trouwens een gigantisch verschil. Ik heb het al eerder ervaren, maar nu zeker zo sterk, dan kost het veel minder moeite om verder te gaan. ’t Is makkelijker om iemand te vergeven die om vergeving vraagt.
Oh, er zijn trouwens ook wel hele lieve meisjes, die niet het bloed vanonder je nagels proberen te halen… Maar daarvoor heb je wat meer tijd nodig om die te ontdekken, want die verdwijnen het eerste moment wel in de chaos. Stilaan ontstaan er iets van een band met een aantal meisjes.
Er zijn bovendien nog een paar veranderingen op dit moment. Paz is vorige zondag vertrokken, Liesanne en ik zijn haar samen met Sor Ines en Sor Magdalena op het vliegveld gaan afzetten. En naar aanleiding daarvan is Liesanne verhuist naar de kamer hiernaast waar Paz sliep. Oef. Niet dat ik niet overeen zou komen met Liesanne, integendeel, maar ik heb die ruimte gewoon hard nodig. Plaats om mijn spullen wat op te bergen, om wat privacy te hebben, om me eens te kunnen terug te trekken op mezelf, om niet bang te moeten zijn iemand wakker te maken als ik naar toilet ga (deuren piepen enorm en gaan niet toe…), te kunnen de deur open te zetten voor afkoeling zonder dat Liesanne bang moet zijn voor beesten… Helaas, één nacht liggen we apart, en Sor Ines meldt dat ze 10 dagen weg moet en dat wij gedurende die tijd bij de meisjes moeten slapen… Nuja, ’t is alleen maar om te slapen en ’t is maar 10 dagen.
Ondertussen zijn we vandaag naar de migración geraakt en blijkt dat ik mijn visum dus niet kan verlengen zonder een ingewikkelde en dure procedure op te starten. Ik kies dan maar voor plan B: op vakantie! Ik moet het allemaal nog eens bekijken, maar als iemand liever eind december, januari wil afkomen om in Peru Machu Pichu, Titicacameer enzo te gaan bezoeken, wees welkom! Het moet gezegd dat de tickets wel niet goedkoop zijn… (Als je vluchten zou gaan checken, zoeken op Cuzco) Als je overweegt te komen, laat snel iets weten, dat ik mijn planning ernaar kan schikken.
Maar ik ga jullie laten, vele groetjes!
Ruth
PS: in onze voormiddag studie zitten 17 meisjes uit het middelbaar, maar nooit allemaal tegelijk en onze 5de klas telt 12 lln, die er in prncipe wel altijd allemaal zouden moeten zijn. Maar die zijn veeeel makkelijker te handhaven dan de 12!
Bedenkingen en misiones
Dag verre België!
Nu het besef begint door te dringen dat ik hier echt wel voor een langere periode zit, begin ik me dan toch wat te settelen. Na een geweldig weekend in de fantastisch mooie stadjes van de misiones, houd ik er zowaar een Boliviaans vriendje op na, en begin ik stilaan te denken dat het hier toch wel veel beter is dan in België. Misschien blijf ik hier wel…
Was dit niet wat sommigen onder jullie verwachtten? Niet dus… Ja, het besef dat dit niet behoort tot mijn standaard omzwervingen begint door te sijpelen. Stilaan. 6 maanden, 6 maanden, hmm, da’s precies toch wel langer dan eens een kamp ofzo… Juist ja. Het heeft zijn voor en zijn nadelen, Bolivia.
Het eten? Voor (maar soms ook tegen): het is erg zoet, zout en gefrituurd. Lekker? Meestal wel ja, al zijn er zeker ook dingen die ik niet echt kan appreciëren (de chicha bv, een soort drankje op basis van maïs, het proeven bevredigde wel de nieuwsgierigheid, maar niet de dorst of de smaakpapillen). Gefrituurde yuca’s zijn echt lekker, bananen zijn ook wel ok, en ook aardappelen gaan hier regelmatig het vet in. En zelfs als echte belgen moeten we toegeven dat het heel geslaagde frietjes zijn.
Het klimaat? Hmm, erg warm, maar mss is er toch sprake van enige gewenning. Ik merk op dat ik normaal functioneer tot 30° tegenwoordig, wat een hele vooruitgang is in vergelijking met de vele Italiëzomers, volgens mij. Boven de 30° echter, valt mijn hele systeem stil, ik denk niet meer, ik neem geen initiatief meer, ik beslis niet meer, en ik beweeg zo minimaal mogelijk. Dan slof ik maar wat achter de anderen aan, zonder er echt bij te zijn.
De mannen? Tegen! Pascaltje; geen schrik hebben dat ik hier blijf voor een knap Boliviaans vriendje. Knap en Boliviaanse mannen zijn 2 niet te rijmen begrippen blijkbaar. ’t Schijnt dat we daarvoor eerder naar handelsreizigers enzo uit Cuba moeten kijken. Daniella kan er wel wat van, zij heeft meerdere aanbidders. Ik heb zo een beetje de indruk dat wij, Liesanne en ik, als zoenoffer ingezet worden. Ismaël schijnt jong en knap te zijn, Daniella zelf is iets minder jong en is meer in een ander geïnteresseerd, maar wil wel contact houden. Dus wil ze ons aan hem voorstellen. Wij zien een avondje uit in een salsabar met een knappe Cubaan die blijkbaar goed danst ook wel zitten. Meer moet dat niet zijn, da’s wel duidelijk. Indien nodig kan ik nog altijd mijn ingebeelde vriendje inzetten om een eventueel opdringerige Cubaan op een afstand te houden. Oh, en de meisjes willen één van ons graag aan ene Diego koppelen, maar ook daar zijn we niet bijster in geïnteresseerd…
De omgeving? Tegen… vuil, vuil en nog eens vuil, niet te schatten. Vind dat echt vreselijk, al die vuiligheid langs de kant van de straat. Daar zou ik echt niet mee kunnen leven. En naast het vuil allemaal zand en stof dat voortdurend opwaait, binnen in huis waait, nooit is het hier proper, pff!
Over de misiones valt eigenlijk niet bijster veel te vertellen. ’s Morgens vroeg opgestaan om 5u, we zaten in de taxi voor 6u, naar de exterminal waar bussen en trufi’s naar misiones stoppen. De bus wouden we niet nemen omdat die pas anderhalf uur later weg was, dus 5B$ meer om met trufi te gaan, maar tegen dat we effectief weg waren, was’t al even laat. Trufi’s zijn een soort grote taxi’s (monovolumes) die je per persoon betaald (dus niet per rit), en ze gaan maar als ze vol zitten, maar er staan verschillende maatschappijen naast elkaar, uiteindelijk, nadat we al meer dan een uur aan’t wachten waren, hebben ze ons doorgestuurd naar een andere maatschappij, kwestie van een auto vol te krijgen. Tegen 11u in San Javier, waar eigenlijk geen bal te zien was, een kerkje met museum, maar stel je vooral niet teveel voor mij “museum”, 3 stoffige zaaltjes met wat prullaria, en dan heb je’t wel gezien…
Dan weer de bus op voor een uurtje, oogjes zakken alweer toe (wat valt er anders te doen, na zo’n drukke week, hobbel hobbel over de niet altijd even goede wegen in de auto bij 35°C…) Aankomst in het stadje Conception. Nuja “stadje”, waarmee zou ik het kunnen vergelijken in België? Zevergem? Lijkt me te groot… Eerder iets als Oedelem. Geen idee wat je erbij voor te stellen? Ga volgende keer maar eens naar mijn zusje haar themadag! Je zal wel zien. Zo ongeveer alles bevindt zich slechts 1 huizenblok van het centrale plein… Maar goed, we waren gelukkig want de kamer was met aire aconditionado, en er was een zwembadje bij het hotel. Na wat rondslenteren langs de enkele winkeltjes en een lekker avondmaal in hét restaurant van dienst, kwamen we tot de conclusie dat er welgeteld 9 toeristen in het dorpje waren. Wij met 3, nog 2 Spaanse vrouwen, en nog een groepje van 4 mannen. En toen dachten we een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Natuurlijk overtrok het toen en koelde het fel af. Liesanne waagde zicht toch kort even in het water, Paz en ik hielden ons op de rand, met alleen de voetjes in het water. En toen we daar zaten te lezen, werd het plots donker, alsof iemand het dimlicht beetje bij beetje toedraait. Je ziet het gewoon donker worden! Op een kwartier tijd is de dag omgetoverd in de nacht.
Zondag bezoek aan de orchideeëntuin, aan 2 musea en nog wat rondslenteren. Klaar voor de lange terugtocht samen met de 2 andere vrouwelijke toeristen (die ook vrijwilligers blijken bij ons in de buurt). Eenmaal terug in Sta Cruz is iedereen het er over eens dat het koud is. Een blik op de TV leert ons dat het 23° is. Gewenning dus…
Dikke knuffel aan alle lieve lezers, die ik soms toch wel mis, want de meisjes maken het ons toch wel écht niet gemakkelijk...
Wist je dat...
Wist je dat...
... Er verschillende soorten mango's bestaan? Manga manzana (appelmango), manga pina (ananasmango), mss wel meer, maar dat zijn degene waar ze hier over spreken. En het staat hier echt vol manga's! Alleen zijn ze niet zo lekker om te eten, met veel te veel vezels.
... Er hier alleen kranen met koud water zijn? Om te poetsen, te wassen... En onze douche heeft 2 opties: heet of koud!
... Het hier 's avonds na het eten nog 30° is? Hoeveel het overdag is weet ik niet, ik weet het maar omdat er op TV voor de 3 grote steden een temperatuur van het moment aangegeven wordt. Ik denk niet dat ik wil weten hoe warm het hier op de middag is, te warm alleszins!
... Het hier op deze 2 weken 1 dag geregend heeft? In mijn reisgids staat dat er wel degelijk een regenseizoen is, zo ongeveer de hele periode dat we hier zijn. Laat ons hopen dat de regen verkoeling brengt.
... Het een uur duurt om een grote ketel water te koken en een ganse nacht om die tot lauw te laten afkoelen? We moeten hier 1 à 2 ketels koken per dag voor ons 4 om dan koud te verbruiken.
... Citroenen drijven en limoenen zinken? Althans op grote hoogte in de thee van American Airlines... Bizarre conclusie die we trokken ergens boven de oceaan!
... We komen weekend de missiones gaan bezoeken? Dat zijn een serie dorpjes uit de tijd van die missies, we gaan er 2 van bezoeken: Conception en San Javier.
... De was hier op 2u kurkdroog is? Je kan die dan ook best zo snel mogelijk weer afhalen om te vermijden dat ze weer vol zand zit.
... Ik meer dan 65 muggenbeten heb op mijn benen? Officiele telling door Marlene en nog een ander meisje. Ze zijn gestopt bij iets meer dan 65, maar ik geloof dat ze er nog een paar vergeten waren...
... De zusters ondanks de warmte nylons dragen?!?
... Hier geen vuilnis opgehaald wordt, maar iedereen alles opstookt?
... De lucht hier écht heel ongezond is? (mede door voorgaande) Daniella sprak erover met Hugo en de vervuiling op dit moment is zo hoog dat het op het randje van schadelijk is. De maan ziet hier soms oranje omwille van de vervuiling!
... Onze badkamer piepklein is? En we hebben geen douchegordijn, dus als we douchen is alles nat, WC, WC-papier,... Fijn... L
... Er hier massaal veel geuren zijn? Zeep in de lavanderia, lekkere bloemengeur aan de ingang van tercera (mijn favoriete geur), één of andere houtgeur van recent gemaakte stoelen in de bibliotheek (mijn 2de favoriete geur, maar Liesanne houdt er helemaal niet van, zij vind het precies wierrook), de geuren van het eten in de keuken, de geur van Baygon tegen muggen in onze eetzaal, de geur van brandend afval en vervuilde lucht (de andere vrijwilligers hebben hier veel last van, en klagen over moeilijke ademhaling, ikzelf heb veel meer last van Baygon en vind het niet leuk dat ze daar ze rijkelijk mee spuiten), de geur van slechtgewassen meisjes en kleren bij sommigen...
Enfin, om nog even kort enkele weetjes mee te geven. Volgende keer wrs verslag van de Missiones!
Knuffel,
Ruth
Samaipata
Hehe… Net terug thuis van ons tripje naar Samaipata. Dat was heel wat anders dan hier in Santa Cruz! Een heel klein dorpje eigenlijk, waar je al gauw alles gezien hebt. Samaipata betekent niet voor niks “Rust in de hoogte.” Het is dé weekendplek bij uitstek, gelegen op zo’n 1600m hoogte, een stuk frisser dan Sta Cruz trouwens. Het dorpje is gekend omwille van “El Fuerte”, een plek waar interessante opgravingen gedaan zijn. Een monoliet waar allerlei nissen en figuren uit gebeeldhouwd zijn, met nog verschillende resten van muren,… Het stamt nog uit de pre-incatijd, toen de Chanes er leefden, die zich later vermengen met de Guaraní’s. Rond 1400 kwamen de Inca’s in het gebied, en rond 1600 de Spanjaarden. Van alle bevolkingsgroepen zijn er sporen te vinden in El Fuerte. De precieze functie van de plaats is niet echt duidelijk, vermoedelijk was die meervoudig: zeker sacraal, maar ook administratief, woonplaats, ontmoetingsplaats, tot stargate-achtige toestanden toe: landingsplaats voor buitenwerelds verkeer… de hypothesen zijn nogal uiteenlopend! Met veel verbeelding konden we de poema’s in de rots zien, de slang lukte iets beter, en een hele hoop nissen en zitplaatsen overal op de rots. Iets verder ook een zeer diep gat in de grond, waar ook weer de functie niet duidelijk van is, van gevangenis tot communicatie met de goden ofzo. Enfin, ik werd er niet veel wijzer uit!
Wel ontmoetten we een eerste keer een groepje mensen die onze sympathie wekten met 2 jengelende kindjes. We kruisten hen zaterdag meermaals, tot we ’s avonds naast elkaar kwamen te zitten in het restaurant en we uiteindelijk een vermoeden hadden van de sociale relaties. Een blanke man, een blanke vrouw, een Boliviaanse vrouw, en 2 Boliviaanse kinderen, we hoorden zowel Frans als Spaans, beide vrouwen bemoederden beide kinderen in hoge mate, eerst begrepen we er niet veel van, maar beetje bij beetje, als echte speurneuzen kwamen we tot de conclusie dat het ging over een hoogopgeleide Boliviaanse vrouw met haar kind, en een Westers koppel met een adoptiekind. Uiteindelijk wat meer dan oppervlakkig aan de praat geraakt. Onze conclusie bleek te kloppen, het Franse koppel zit voor 2 maand hier omwille van de adoptie en die andere vrouw was een advocate verbonden aan een andere hogar hier in Sta Cruz, één voor jongens, en hielp hun advocaat met alle papieren, en ondertussen waren ze nogal goed bevriend geraakt. Fijne avond gehad, ik hou wel van gesprekken in verschillende talen! Alles behalve simpel om te switchen tussen talen, mijn Frans is een beetje stoffig geworden, en mijn Spaans heeft nog veel oefening nodig, maar ’t waren hele fijne mensen en een gezellige avond. De jongens deden ons superhard denken aan de kleintjes bij ons: de ene, net als Karlita, kon ter plekke in slaap vallen, maar deed dapper mee met de andere, die een overvloed aan energie en kattenkwaad in zijn lijfje had. Hilariteit verzekerd.
Samaipata is een erg toeristische plek in vergelijking met Sta Cruz, ook zeer alternatief. Een centrum waar ze onder andere Shiatsu massages geven, nog een ander centrum met Chi-Gong enzo, en toen we in de coöperatieve waren, duwde die vrouw nog haar kaartje in onze handen van haar massagesalon, nog een ander… En ook op straat verschillende “hippies” zoals Paz ze bestempelde. ’t Viel wel op alleszins. Ook heel wat buitenlanders die daar een bed and breakfast of restaurant openen. In onze bed and breakfast “Posada del Sol”, gerund door een Amerikaan, was het beste ontbijt uit de streek te krijgen, en dat hebben we geproefd! Het was de moeite, heel wat anders dan wat we gewoon zijn hier. Onze ijsjes hebben we gegeten bij een Duitse man, en het restaurant ’s avonds, werd opengehouden door vermoedelijk een Hollandse. We hebben ons kunnen uitleven bij het raden vanwaar de mensen komen op basis van het accent.
Ik ben ondertussen bestempeld als de fotograaf van de bende, en diegene die overal dwars doorheen gaat… Ik hou wel van een wandelingetje, en het ging nogal wat op en af, maar ik ben pas echt in mijn element als ik mag klimmen over de rotsen. De berggeit van 6 jaar geleden in Zuid-Afrika is duidelijk nog springlevend! Terwijl Liesanne en Paz sukkelen om over de rotsen het riviertje over te steken, spring ik er vrolijk langs, niet bang om per ongeluk natte voeten te krijgen… Ook de modder schrikt me niet zozeer af en ik neem graag de kortste weg, ook op die Boliviaanse wegen. Maar soms is het natter dan het lijkt… En ik heb de hellingsgraad van de bergen onderschat, ik voel mijn kuiten nu wel. Toch een negatief punt aan Bolivia: de bedden hier zijn van belabberde kwaliteit en blaffende honden zijn hier wijdverspreid... Mijn nek en schouders protesteren al, stuur voor Kerstmis en Nieuwjaar maar een osteopaat naar hier ;-)
Groetjes,
Ruth
PS: Onze papieren om in orde te zijn in België zijn blijkbaar nog lang niet in orde, belofte van DMOS werd gebroken, we zijn dus in allerijl op zoek naar oplossingen. Een serieuze domper, zeker ook financieel...
PPS: Wil iemand eens wat nieuws doorgeven? Hier zijn politieke geruchten doorgedrongen die ons niet bepaald geruststellen. Wat is de situatie nu?
Het leven zoals het is... Casa Maín!
Dag lieverds!
Voor alle duidelijkheid: alles wat ik schrijf, doe ik op de eigen laptop, en zet ik later in het cybercafé op internet. Alle vragen en reacties die ondertussen zijn binnen gekomen, lees ik pas wanneer ik mijn tijd nodig heb om alles online te krijgen. Mails en andere waar ik wat tijd voor nodig heb om te lezen, of dingen waar ik op wil reageren kopieer ik naar mijn USBstick en bekijk ik dan thuis. Ik ben toch blij dat ik mijn laptop bij heb, kan ik op het gemak schrijven en foto’s sorteren enzo, en in azerty schrijven, want de klavieren hier staan in querty.
’t Is trouwens gemakkelijker (vooral ook sneller) om foto’s up te loadden op facebook dan op de blog, dus hou de “wij missen Ruth en Liesanne” fanpagina ook maar in de gaten. Op internet gaan is niet zo’n probleem, hier zijn verschillende cybercafés op een paar 100m afstand, ’t moeilijkste is de tijd vinden om de hogar te verlaten. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is te groot om dat te doen tijdens de uren dat we het meeste werk hebben, maar af en toe is’t toch goed om effe buiten te zijn.
Vandaag hebben we in de vijfde voor de 4de dag op rij diezelfde oefeningen van MCM en MCD proberen uit te leggen. Bij sommigen gaat het er niet in! Elisabeth geraakt nooit klaar met haar oefeningen aangezien ze bijna constant hulp nodig heeft. We beginnen ons af te vragen of ze het wel wil kunnen, ook Eusevia komt om de 5 voet uitleg vragen, al lijkt het soms meer uit gemakzucht te zijn. ’t Was om gek van te worden, de helft weet niet wat gedaan, is lastig, wil naar buiten gaan spelen, (maar ze mogen niet) de andere helft eist onze aandacht massaal op voor hulp. Geweldig idee, alle taken laten controleren… Komen ze dan iets tonen, waarvan het me niet duidelijk is wat het is, iets dat ze moesten overschrijven, iets dat ze gemaakt hebben, iets dat ze net geleerd hebben, iets waar ze een tekening bij gemaakt hebben, of een taak of toets waar punten op gegeven zijn??? De punten van sommigen zijn ook niet echt hoopgevend. De meisjes zouden ons eindeloos aan het werk houden, om 5uur moesten we echt gewoon vertrekken, ik denk dat we anders nog minstens een uur huiswerk hadden kunnen helpen maken, terwijl we al groen uitsloegen van frustratie. En dan helpt een stukje chocolade en eventjes het domein verlaten om jullie verslag uit te brengen.
Gisteren de rosario geskipt (elke dag om half 7, het tweede deel van het Weesgegroet dat de meisjes eindeloos herhalen kunnen we ondertussen al mee opzeggen), dus vandaag voelden we ons wat verplicht om mee te gaan naar de mis wat verder in de straat om 8u, ipv de rosario. Dat was anders ook een belevenis. We keken al vreemd op toen we de kitcherige lichtjes zagen, één en al geflikker van allerlei gekleurde lichtjes die doen denken aan slechte kerstversiering rond een Mariabeeldje. Verder lijken de priesters belangrijke figuren te zijn voor de meisjes. Er waren 3 priesters en een 6tal misdienaars. En echt stil kan je het ook niet noemen, kinderen die rondlopen en spelen of huilen… Op het einde van de mis werd er drinken en iets van cake uitgedeeld (best wel lekker). Ohja, en Christus aan het kruis droeg een gouden rokje :-D Toen ik dat zag moest ik me toch wel inhouden om niet te lachen! Het koor is trouwens niet veel beter dan wat ik me herinner uit Vlaamse missen. Al kan de parochie gemiddeld iets beter meezingen en klappen dan in Vlaanderen. Haha, en er wordt ook geapplaudiseerd, vermoedelijk voor Maria Rosario (in het begin toen de priester er iets over zei, en toen ze een beeld naar binnen droegen, maar niet erg plechtig, en op ’t einde van de mis ook).
Pfuh, ik had me voorgenomen om niet teveel ineens te schrijven, een A4tje lezen is te doen, maar veel meer lijkt algauw zo veel, nee? Maar ’t is rap volgeschreven eenmaal ik eraan begin!Nog enkele van de vragen beantwoorden mss.
Hoogteziekte: neen, Liesanne is daar lang niet zo ziek van geweest als ik. Ik was echt ellendig! Flauwgevallen toen ik dacht van de overkant van de parking (waar we hadden zitten/liggen rusten, zolang ik plat lag ging het redelijk) naar de gebouwen van het vliegveld te lopen om even te plassen. Ik ben nog de WC in en uit geraakt, en toen voelde ik het alweer stevig draaien, zet mij neer op een stoel om wat bij te komen, en het volgende moment wordt ik wakker op de grond (wat eerder aangenaam was, de koelte, gewoon liggen ipv me proberen recht te houden) en hebben ze de dokter geroepen. Zuurstof gekregen, dat verschil voel je direct, maar zodra ik op eigen kracht weer verder moest, voelde ik mezelf weer zo verzwakken. Tot ik moest bekennen dat het eigenlijk niet ging, terug effe aan de zuurstof en me verder in de rolstoel laten vervoeren tot we aan boord van het vliegtuig mochten. Nog voor we opgestegen waren de kotszakjes genuttigd. ’t Was de moeite. Tegen dat we in Cochabamba onze tussenlanding maakten (een half uurtje vliegen) was het al stukken beter, al voelde ik me nog erg slapjes en was de hoofdpijn nog niet helemaal weg.
Het uurverschil viel wel mee, dat hebben we sterk gevoeld in Miami, toen waren we om 4u ’s nachts wakker, en viel er niet veel meer te slapen, en de eerste dag hier in Casa Maín, maar voor de rest (vermoeidheid, vroeg wakker worden...) ligt het volgens mij veel meer aan de omstandigheden dan aan het uurverschil.
Het contact met de zusters is eerder beperkt, wij met de vrijwilligers onderling hebben een nauw en goed contact, met de zusters eerder oppervlakkig, we krijgen weinig of geen instructies of uitleg. Maar bij het kruisen zeggen we wel altijd vriendelijk “Hola, buenos dias!” Af en toe ratelt Sor Ines iets, maar daar versta ik meestal niet zoveel van, zij praat echt snel en heeft weinig geduld om het trager of duidelijker te doen. Dan kijk ik eens naar Liesanne en hoop dat zij er meer van begrepen heeft, of dat ik juist raad wat ze zegt. Ze kan ook wel héél streng zijn naar de kinderen toe, heeft Mabel voor de neus van Liesanne keihard geslagen blijkbaar. En toch hangen de meisjes vaak rond haar. Sor Elly is een hele toffe, da’s de jongste zuster, een hele vrolijke, jeugdige zuster, een mooie vrouw ook wel. Daar hebben we zondag aan tafel wel wat meer mee gebabbeld, zij sprak me trouwens aan op mijn psychologen-kennis, vroeg me om Lucero in de gaten te houden en daar mijn gedacht eens over te zeggen, omdat ze zich vragen stelt bij haar gedrag. Ik kan de stijl van Sor Magdalena ook wel waarderen, die kan goed uit de voeten met grapjes naar de meisjes toe, is geduldig, wordt niet zo rap boos. Sor Lucía staat vooral in primera, ook wel een vriendelijke zuster waar ik nogal eens iets aan kan vragen ofzo. Sor Katharina staat in voor begeleiding van handwerk, daar praat ik niet mee, want die versta ik echt niet, is van Japan ofzo, net zoals Sor Magdalena, maar zie haar ook weinig. Sor Rosa is ook wel streng, maar vriendelijk voor ons vrijwilligers. Dan is er nog Sor Rosario, zij is administradora, zorgt voor de zakelijke kant van het leven hier, ik denk dat zij boos was omdat ik het niet goed deed in de estudio. Haar zie ik niet zoveel.
De beesten op straat storen niet echt, die lopen langs de zijkant in het zand (voetpaden kennen ze hier niet) of op de ongeasfalteerde wegen. (Hier is de avenida, de hoofdstraat wel geasfalteerd, maar alle zijstraten niet.) En op die zandwegen rijdt sowieso niet veel volk, en kan je toch niet doorrijden. De beesten blijven min of meer langs de kant.
En zo alweer veel geschreven, waarmee ik, denk ik, de meeste vragen wel beantwoord heb. Misschien morgen toch nog es opnieuw op internet, aangezien ik ook nog een mail vergeten verzenden was… Ik heb vanmorgen alleen de estudio gedaan (wat echt geen probleem is), Liesanne vind het wrs niet erg om hem morgen te doen, en de bibliotheek loopt echt niet weg (al heeft Liesanne ondertussen toch de etiketten meegebracht uit het centrum als ze een GSMkaart gaan halen is.)
Volgende verslag wrs over ons uitstapje dit weekend naar Samaipata!
Lieve groetjes!
Ruth